Earl's Fantastische poker avontuur - Dag 5

Één ding wat totaal geen betekenis heeft in Las Vegas is tijd. Terwijl we in de normale wereld leven volgens een ritme dat de klok aangeeft en afhankelijk zijn van openings en sluitingstijden van winkels en kantoren, is er in de neon oase die Las Vegas heet niet iets dat je niet op ieder moment van de dag wel kan doen. Als je zin hebt in een feestje kan je zeker zijn dat er ieder uur wel ééntje begint. Iets eten? De vierentwintig uurs buffetten bieden daar prima uitkomst. Ook kan je 24 uur per dag wel ergens ontbijten. Als je smaak wat exotischer is qua eten zal je ook zeker niets tekort komen.

Op de eerste dag van het Doyle Brunson North American Poker Championship in het Bellagio traden 420 spelers aan. Na de eerste dag was daarvan ongeveer de helft over. Legendarische High Stakes speler Chau Giang was de eerste dag duidelijk aan de leiding, maar zijn waarnemend vermogen leek die dag niet op volle sterkte te zijn. In de wandelgangen werd gezegd dat Chau aan het einde van de eerste dag in Bobby's room in de Main Poker Room nog wat handen speelde. Nacht werd dag, en Giang stond al die tijd niet op van zijn stoel. Hij speelde 24 uur achter elkaar en kwam terug om zijn stack te verdedigen in het main event. De Cash Game in de High Roller room van het Bellagio moet wel erg lucratief en belonend geweest zijn want in het midden van dag 2 was er geen sprake meer van dat Chau aan de leiding was.

Met nog 130 spelers in het toernooi werd het tijd om mijn een eigen poker avontuur te gaan beleven. Ik liep van het Bellagio naar het Mirage, een klein wandelingetje, en waarschijnlijk ook de enige keer dit jaar dat ik dit wandelingetje zal maken. In het Mirage wordt dagelijks een rebuy toernooi met veel actie gehouden, en vele noemenswaardige spelers hebben daar kennis gemaakt met poker. Op deze woensdag was de buyin $100, en er waren ongelimiteerde rebuys en een optional add gedurende het eerste uur.

Eenmaal bij mijn tafel aangekomen zag ik tot mijn verbazing dat California cash game en tournament speler Mickey "Mouse" Mills aan tafel zat. Ik vroeg hem wat hem daar bracht en hij antwoordde dat naast de toernooien die werden gespeeld in het Bellagio dit het beste spel in de stad was. Er bleken ook spelers aan tafel te zitten die hadden meegedaan aan het Festa al Lago, en zelfs een paar die al uit het main event lagen. Dit beloofde een spannend avondje te worden.

Mijn strategie was om iedereen zo min mogelijk in de weg te lopen gedurende het eerste uur van het toernooi, gezien spelers in dit soort toernooien in dat eerste uur los spelen om zoveel mogelijk chips bij elkaar te krijgen. Ik kwam hier redelijk mee weg, maar het leek wel of mijn tegenstanders vanaf het begin al goede handen kregen. Er werd wat gerommeld met zwakke Azen welke over het algemeen door betere Azen of pocket pairs werden verslagen. Zoals normaal in een rebuy toernooi gooiden de spelers $100 in de pot en vervolgden geroutineerd hun spel.

Ik wist me aardig te weren gedurende het eerste uur en nam de add-on om niet achter te blijven bij de rest van de spelers. Terwijl ik niet de short stack was, maakte ik niet al te veel indruk op mijn tegenstanders die gedurende het spel hun stack aardig op konden bouwen.

Vlak na de break begon mijn ondergang. Ik begon onschuldig genoeg met pocket Queens, toen een kleinere stack dan ik all in ging. Ik dacht dat het wel de moeite waard zou zijn, en het ergste wat kon gebeuren was een coinflip. Precies datgene gebeurde toen mijn tegenstander A-K ruiten liet zien. Mijn tijdelijke voordeel verdween als sneeuw voor de zon toen er een aas op de flop kwam. Dit maakte mijn stack beduidend kleiner en ik bereidde me voor op het einde.

In de middenpositie maakte ik waarschijnlijk de enige echte fout tijdens mijn reis. Met pocket threes koos ik om agressief te spelen en werd gecalled door de kleine blind, een heer die net aan de tafel was komen zitten met een goede stack. Een harten full flop kwam met K-10-8. De heer met de stack zette meteen "all-in" en ik maakte de fout door hem niet op een paar te zetten. Hij liet zijn koning zien en het toernooi was voor mij afgelopen.

Mijn fout was dat ik vanuit mijn positie te agressief speelde met mijn baby pair. Ik maakte nog een fout door mijn tegenstanders te onderschatten en domweg te callen. Ik zou er niet veel beter vanaf gekomen zijn als ik die call niet had gemaakt, maar ik zou dan tenminste nog door heben kunnen spelen. Het was een vernederende les.

Ondanks deze tegenslag was het een genoegen om in de Mirage poker room te spelen. De inrichting en de sfeer zijn geweldig, en met 40 of meer tafels is er voor ieder wat wils. Het spel tijdens het toernooi was erg uitdagend, en zeker geen tijdsverspilling.

Deze tegenslag had ook een goede kant; ik kon omdat ik niet meer meespeelde op tijd zijn voor het WPT evenement aan het einde van die dag. Na dag twee waren er slechts 39 spelers over, waaronder een aantal grote namen. Op dag drie werd er naar zes spelers gespeeld. Kathy Liebert was ook nog steeds van de partij.

Gus Hansen speelde net zo goed als een maand geleden tijdens het eerste European Poker Tour event in Barcelona, maar haalde de finale tafel niet. Kathy Liebert speelde ook sterk en maakte het haar tegenstanders moeilijk voordat ze als dertiende eindigde. Er was ook een spelende Feduniak aanwezig dit jaar, maar deze keer was het Bob Feduniak en niet zijn geniale vrouw Maureen. Ze supporte hem geduldig terwijl hij het grootste deel van de dag met een short stack speelde.De grote stacks en de tijd werden Bob fataal toen hij tijdens een bad beat werd geelimineerd door Danny Shiff die zijn Q-7 met een 9-4. Bob werd twaalfde.

Er zaten op dat moment nog aardig wat grote namen aan tafel. Twee World Series of Poker Main Event champions; Dan Harrington en Chris "Jesus" Ferguson vochten naast Barry Greenstein, WPT Mirage Poker Showdown champion Gavin Smith en WSOP bracelet holder Jan Sorensen uit Denemarken samen met Ming Ly (runner up achter Doyle Brunson dit jaar waarin Doyle zijn tiende World Series titel won). Het was uiteindelijk Ming die een einde aan de avond maakte voor Ferguson en zo zorgde dat er nog tien spelers over waren.

De finale tafel zal één van de meest competitieve worden in de recente geschiedenis. Ly, Greenstein, Smith and Sorensen doen het allemaal goed, maar Dan Harrington speelt al tijden big stack poker met vernietigende effecten voor zijn tegenstanders. Als een paar van deze heren de finale tafel halen, en Abraham Gray, Ernie Scherer en Tony Grand hun indrukwekkende stacks goed gebruiken zou er wel eens een heel mooi verslag in kunnen zitten over de finale van de World Poker Tour in het volgende deel van mijn artikel.

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print