Poker en de Wet - deel 1

Eerst effe voorstellen. Ik poker onder de naam Grooto en in het dagelijks leven luister ik naar de voornaam Erik. Beroep: Advocaat.

Nog niet al te lang geleden heb ik zo ongeveer het hoogtepunt bereikt in de Pokersport. Wat gebeurde er? Vanuit een schier hopeloze positie kwam ik in een zinderende Live Heads-Up match terug in de game en won uiteindelijk glansrijk. De tegenstander: Jordy. Hij zat vervolgens nog een half uur wezenloos voor zich uit te staren en te mompelen dat dit niets met poker te maken had. Ik zag dat anders. Het zeven keer achter elkaar winnen van een coinflip heeft niets te maken met geluk, maar alles met skill. Met andere woorden: geluk dwing je af. (knipoog).

Uiteraard kon ik het niet nalaten om links en rechts nog wat zout in de wonden te strooien en wat opmerkingen plaatsen die grappig bedoeld waren. Nah.. laten we het maar op houden dat er uiteindelijk toch nog een leuk gesprek ontstond. Gekkigheid natuurlijk allemaal, want hij nam het verlies goed op en om het goed te maken bood ik aan af en toe wat te schrijven voor Pokernews. Het gebeurt namelijk nog al eens dat ik beroepshalve gekromde tenen krijg als er iemand gaat uitleggen wat de juridische status van poker is. Met alle respect voor de schrijvers: vaak klopt het net niet. Dat is in juridisch Nederland wel irritant. Een beetje fout is namelijk helemaal fout.
De komende maanden zal ik proberen om op niet regelmatige basis een aantal vragen te beantwoorden. In ieder zal daar op terugkomen op de vraag hoe het nu zit met livegames. In dit artikel: is poker behendigheid of gokken? Eerst het niet juridisch. Daar heb ik een duidelijke mening over. Het is gokken met de hoogste verwachtingswaarde. Je probeert elke keer weer de hoogste verwachtingswaarde te creëren en de juiste beslissing te nemen. Het blijft wat mij betreft altijd gokken. Ook een mooi geplaatste bluff is een beredeneerde gok. Een aantal mensen zal het echter lekker boeien wat ik er persoonlijk van vindt. Wat zegt de wet erover?
Het juridisch kader wordt bepaald door de wet op de kansspelen. Artikel 1 bepaalt dat het verboden is om ( en nu effe 3x keer lezen) gelegenheid te geven om mede te dingen naar prijzen of premies, indien de aanwijzing der winnaars geschiedt door enige kansbepaling waarop de deelnemers in het algemeen geen overwegende invloed kunnen uitoefenen, tenzij daarvoor ingevolge deze wet vergunning is verleend.

Wat er dus staat is dat je geen kansspelen mag organiseren tenzij je daarvoor een vergunning hebt. Er is nog een uitzondering voor de kleinschalige activiteiten, zoals bijvoorbeeld een camping bingo, maar dat laat ik maar even buiten beschouwing. Of het een kansspel is wordt bepaald door het antwoord op de vraag of de deelnemers in het algemeen overwegende invloed kunnen uitoefenen. De crux zit hem in de woorden in het algemeen. Kan iedereen het of moet je er jarenlang voor trainen of is dit nu weer juist kenmerkend voor behendigheid.
De hoogste rechter in ons land is de Hoge Raad, althans voor het civiele recht.

De Hoge Raad gaat o.a. over de interpretatie van wetten en zij heeft zich betreffende poker hier al een keer over uitgelaten. De vorm was zeven card stud, maar dat maakt voor de casus niets uit. In de jaren negentig probeerde C.C. Club (Concorde Card Club?) een voet op Nederlandse bodem te krijgen. Uiteindelijk greep justitie in en bracht de zaak voor de rechter. Het is mij niet helemaal duidelijk wat er bij de eerste rechter gebeurde, maar in ieder geval ging het bij het gerechtshof in Hoger beroep fout.

Het gerechtshof bepaalde:
Niet aannemelijk is geworden dat de meerderheid der spelers haar kansen op winst in die mate kan beïnvloeden dat aan het pokerspel het karakter van kansspel moet worden ontzegd. Daarbij verdient aantekening dat de eventuele aan te leren behendigheid bij het pokeren tegenover de centrale toevalsgenerator, door de spelregels in beginsel gegeven, aan betekenis weer inboet indien de deelnemers aan het pokerspel een gelijkwaardig behendigheidsniveau hebben bereikt.

Het gerechtshof overwoog daarvoor het volgende:

Daarbij is in aanmerking genomen dat men ten behoeve van zo'n leerproces (de onderhavige varianten van) het pokerspel frequent, langdurig en bij voorkeur met dezelfde deelnemers moet spelen. In dit verband heeft prof. Wagenaar ter terechtzitting in hoger beroep verklaard dat het hard werken is, waartoe het merendeel van de deelnemers in de praktijk niet bereid is omdat zij poker spelen ter ontspanning.

Tja: je kan het er mee eens zijn of niet, er valt wat mij betreft wel wat voor te zeggen. Nogmaals: dit komt omdat de wetgever de lat heeft gelegd bij de woorden in het algemeen.

In dit soort zaken zijn er drie instanties en de C.C. club had er al twee gehad, namelijk de rechtbank en het gerechtshof. Slechts de Hoge Raad bleef over.

De Hoge Raad liet de uitspraak in stand. Ook daar werd de discussie nog gevoerd of er sprake was van een kansspel of niet. In eerdere procedures (blackjack, golden ten) was namelijk nog het criterium gebruikt dat het moest gaan om de resultaten van de grote meerderheid. Door de verdediging werd met die uitspraken in de hand gesteld dat er bij de c.c. club helemaal geen obseraties waren gedaan. Nee, zei de Hoge Raad: we hoeven dat helemaal niet te observeren, we hebben in dit geval ook de deskundigen gehoord en zo kwam het dat zaak behoorlijk werd opgehangen aan de deskundigenverklaring van Wagenaar.

En sedert dien is Poker dus een kansspel in de zin van de wet op de kanspelen. Maakt een nieuw proces een kans? Ik denk het niet. Ik zie geen enkele reden waarom de Hoge Raad haar stanpunt zal wijzigen en zeker niet in een tijd als deze.


Meer Poker en de Wet:

Deel 2

Deel 3

Deel 4

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print