De Droom...

Je droomde vannacht de droom die iedere poker speler heeft gedroomd; je zit tegenover een topprofessional, wellicht Brunson, misschien Mizrachi, en hij kijkt je strak aan. Je hebt net een gigantische bet gemaakt en je wacht op zijn call. Je staart naar de tafel met lege, emotieloze ogen en probeert met al je macht geen enkel teken te geven dat je net de grootste meest gewaagde bluf van je leven hebt gemaakt. De adrenaline giert door je lichaam, je hart klopt in je keel en je realiseert je dat dit eigenlijk een geweldig moment is; je speelt tegen één van de besten en je zit er goed bij. Op dit moment ben je iemand die misschien zelfs angst inboezemt, en de speler tegenover je moet daar rekening mee houden, en toevallig is het nog een prof ook en draait het om astronomische bedragen.

Een leuke fantasie, maar de meeste spelers zullen nooit dit scenario spelen. Weinig mensen hebben ooit de kans gekregen om in een $2,000/$4,000 tegen één van de besten ter wereld te spelen, om nog maar te zwijgen over de $10.000 buy in tournaments. Maar laten we dat nu eens vergeten, onze ogen sluiten, en nog even verder dromen....

De prof foldt en je laat de bluf zien. Een geweldig gevoel natuurlijk. Na de match wordt je gelijk uitgenodigd om de volgende dag bij één van de profs thuis te komen spelen op een feestje.

Je besluit te gaan en de volgende dag wordt er een limousine naar je motel gestuurd. De chauffeur legt je koffers achterin de auto en houdt de deur voor je open, je hebt immers net uitgecheckt en gaat vannacht in een echt Hotel slapen, dat kun je immers nu wel betalen aangezien je gisterenavond lekker hebt verdiend. Na een klein half uurtje rijden kom je aan bij het huis in één van de buitenwijken van Las Vegas.

Het hek draait langzaam open nadat de chauffeur zich heeft aangemeld en je rijdt de oprit op. Zowel links en rechts staan mooie palmbomen en aan het einde van de bijna 1 kilometer lange oprit ligt een schitterende fontein en de hoofdingang van het complex. Complex ja, huis is te gewoontjes voor deze droom....

De deur van de limo wordt geopend en een lieftallige dame met haar tweelingzuster helpen je uit de auto en leiden je het huis in. Het eerste wat je opvalt is dat er allemaal bekenden lopen, weliswaar vreemden voor jou, maar je hebt alle gezichten al een keer gezien, ofwel in een pokerblad, op TV of in de casino's bij de grootste games of tournaments. Je weet niet zo goed waar je het zoeken moet, totdat je een hand op je schouder voelt. "Glad you could make it, hope I can win some of my money back today." Het is de prof die je gisteren overblufte. Je weet niet zo goed wat je moet zeggen, dus je lacht vriendelijk en wilt bijna je excuus aanbieden. Maar dat doe je natuurlijk niet, je wilt je niet laten kennen. "Would you join me for a drink? There are some people I want you to meet." Voordat je er erg in hebt sta je aan de bar tussen Brunson, Mizrachi en Ivey. Lederer komt aanlopen met een fles champagne en zegt dat er wat te vieren is. Hij had namelijk $20000 gezet op jouw overwinning. Zo gezegd, zo gedaan. Kathy Leibert komt al met glazen en jullie proosten op je overwinning van de dag ervoor.

Na de korte viering klinkt het indringende getingel van een glas waar met een lepeltje tegenaan wordt getikt door de ruimte. Hier en daar wordt grappend "speech, speech" geroepen en hartelijk gelachen. Een mooie dame heet iedereen van harte welkom en kondigt aan dat het eerste tournament van de dag gaat beginnen. Ze vraagt om haar te volgen naar de tuin.

Op het grote marmeren bordes staan verschillende pokertafels opgesteld met daaraan de mooiste vrouwelijke dealers die je ooit hebt gezien. Het eerste tournament was een shootout. Dankzij goede kaarten en wat geluk op de river bleef ik erin en kon ik dus die middag meespelen in het volgende tournament waar een prijzenpot van rond de 4 ton in zat.

Vol zelfvertrouwen ging ik lunchen. Er was een heerlijk buffet opgesteld en iedereen kon eten wat ze wilden. Na de lunch namen de overgebleven spelers plaats aan de overgebleven tafels (er waren immers een aantal gasten afgevallen en dus stonden er teveel tafels, het tweede toernooi was een stuk kleiner namelijk, maar ging frappant genoeg om meer geld).

Mijn eerste tafel zag er vrij makkelijk uit, maar toen kwam Lederer twee seats links van me zitten. Hij begon redelijk rustig en geduldig te spelen en beantwoordde zelfs mijn vragen over tells, reraisen en tight of loose spelen. Wat me wel opviel is dat hij iedere hand, ook de handen in welke hij geen belang had volledig observeerde en analyseerde. Op het moment dat hij in een hand zat en het spel vorderde begon hij steeds harder te spelen. Ik had het geluk dat hij me de handen achteraf liet zien zodat ik er ook nog iets van kon leren en het me dus niet alleen maar een rib uit mijn lijf kostte.

Zo zat ik op een gegeven moment in de big blind met 27.000 chips, de blinden zaten op 500/1000 en Howard (zoals ik hem inmiddels mocht en durfde te noemen) raisede vanuit vroege positie naar 3000. Een speler in late positie callde. Ik had A-K offsuit en besloot te callen en de flop te zien: 9-9-10

Ik checkte en Howard bette 5000. De speler in late positie foldde en ik raisde vrijwel onmiddelijk naar 15.000. Howard zakte terug in zijn stoel met een niet al te vrolijke blik op zijn gezicht. Hij staarde me aan en zei: "Everything is telling me this a really bad call." Na minuten nadenken muckte hij en liet zijn A-K zien.

Voordat ik het zelf doorhad lagen mijn kaarten ook open op de tafel; precies dezelfde hand als Lederer! Howard sidderde en keek me redelijk ongelukkig aan. Hij had een verkeerde read gemaakt en daar was hij niet blij mee. Hij was echter wel zo vriendelijk om me te complimenteren, daarnaast zei hij dat ik waarschijnijk niet zo had gespeeld als ik K10 in mijn handen had gehad. Hij legde uit dat ik erg zelfverzekerd overkwam omdat ik waarschijnlijk dacht dat ik de beste hand had en dat hij gezien het zelfvertrouwen dat ik uitstraalde een top-pair of top-kicker niet goed genoeg achtte om door te spelen.

Het maakte me eigenlijk niet uit wat hij te zeggen had, het ging bijna langs me heen. Ik had verdorie de professor overbluft, ik had de hand gewonnen! Achteraf is de les die ik eruit getrokken heb best simpel: mijn zelfvertrouwen en mijn hand-motion boezemden angst in, daardoor kwam ik sterk over. In deze situatie ging dat goed, maar een dergelijke tell zou me een hoop geld kunnen kosten in de toekomst.

Niet al te lang na deze mini-overwinning vloog ik helaas het tournament uit. Ik ging wat eten in het grote huis en verwachtte eigenlijk dat ik Howard daar wel tegen zou komen. Dat was alleen niet het geval gezien hij nog aan het spelen was en er geen dinner break was ingelast gezien de setting zo vrijblijvend was. Iedereen kon eten wanneer dat het best uitkwam en er kon zelfs a la carte aan de speeltafels worden gegeten.

Nadat ik gegeten had liep ik wat door het huis te wandelen en werd ik aangesproken door één van de bunnies die daar rondliepen met kaartjes. Ik werd gevraagd om mijn naam op een kaartje te zetten voor de trekking van die avond. Er zouden namelijk 10 spelers worden ingeloot in het tournament van de volgende dag, een soort troostprijs. Aangezien ik best wel mee wilde doen vulde ik netjes mijn naam in. Na een paar uur waren blijkbaar alle spelersnamen genoteerd en klonk wederom getingel door de ruimtes. Na een korte speech waarin iedereen werd bedankt werden de 10 spelers bekendgemaakt. En waarachtig, mijn naam zat er niet tussen! Ik baalde als een eend in een uitgedroogde sloot en wilde eigenlijk alleen nog maar weg, maar toen werd ik aangesproken door Kathy. Ze was één van de gelukkigen maar moest weg. Ze bood me haar seat aan en ik moet je zeggen dat ik daar niet lang over hoefde na te denken. Met een volmoedig "JA" griste ik bijna het kaartje uit haar handen. Wat een 'liebert' is het toch dacht ik nog. Ik zou dus de volgende dag aan tafel zitten met onder andere Phil Gordon, Chris Ferguson en Phil Laak.

Nadat het tournament van die dag was afgelopen werden alle tafels weggehaald om plaats te maken voor de band die zou komen spelen. Ik verwachtte eigenlijk niets bijzonders, maar toen Kylie Minogue het opgestelde podium kwam oplopen moest ik toch even twee keer slikken. Wat ziet dat mens er goed uit voor haar leeftijd zeg! En ze kan nog zingen ook!

Wat er verder op het feest gebeurde weet ik niet zo goed meer gezien ik mijn droom onbewust aan het doorspoelen was naar de volgende dag en ik nogal wat wodka en dergelijke langs mijn smaakpapillen liet stromen.

Ik sliep heerlijk in mijn nieuwe hotel en werd weer opgehaald. Na het ontbijt nam ik plaats aan dezelfde tafel als Erik Seidel. Om precies te zijn zat hij twee seats rechts van me. Erik lijkt een bedeesd pratende gentleman aan tafel, maar zodra hij blinden kan stelen wordt ie een ander mens. De naam Jeckyll komt eigenlijk meteen in me op. Hij raisede mijn big blind meedogenloos en ik moest wel terugvechten. Ik callde één van zijn button raises om vervolgens te check-raisen op de flop die me helaas niets bracht. Later in het spel re-raisede ik een semi-speelbare hand, volgens mij hield ik redelijk stand, maar ik was des te opgeluchter toen Erik eruit werd gegooid door de speler naast me die AA had en een set hitte op de flop.

Niet al te lang daarna werden mijn pocket KK gekraakt door pocket TT. Ik was daar goed ziek van, maar ik zat nog in het tournooi.
De tafels werden opgebroken en ik kwam aan een tafel terecht met Gus Hansen. Ik zat naast hem en zelf in de vierde seat. Ik was best onder de indruk, zelfs nadat ik al zoveel topspelers was tegengekomen, maar ik had ook een voorgevoel en dat had met Gus te maken.

Met blinden van 500/1000 zat ik in de big blind met nog maar zo'n 20.000 aan chips toen Hansen naar 3000 raisde. Ik keek nogmaals naar mijn kaarten en zag . Ik wilde deze hand absoluut niet folden door de raise van Gus uit late positie, dus ik callde. De flop was misschien wel de mooiste die ik ooit gezien heb: .

Ik dacht even na en checkte en Gus bette nog eens 5000. Ik smooth-callde en de turn bracht 2s en ik checkte in de hoop dat Gus me op een diamond draw zou zetten en opnieuw zou betten. Gus dacht erover na en checkte.

De river was . Ik kon niet geloven dat Gus zelf een diamond draw had en ik had vrij veel vertrouwen in mijn eigen hand en bette 7000. Hansen keek naar het board en zei; "I sure hope you only have a queen." En voordat ik begreep wat die opmerking precies inhield callde Gus mijn bet en liet me zien. Doodziek! Runner-runner straigt tegen mijn trips.

Phil Gordon, die ook aan tafel zat, zei dat ik zo ongeveer 3% kans maakte om de pot te pakken. hij zei daar nog bij: "You've just been Gussed."

En of dat zo was! Maar het vreemde was dat ik er nog trots op was ook en terecht! Wie heeft zoiets nou meegemaakt? Ik weet dat ik in het echte leven waarschijnlijk nooit een WSOP bracelet zal winnen of net zoveel geld zal hebben als Doyle Brunson of T.J.Coutier, maar ik heb er in ieder geval wel lekker over gedroomd. En het allermooiste is nog: de meeste mensen vergeten hun dromen, maar ik kan me deze heugen als de dag van gisteren!

Ik werd vanochtend wakker als een prof om vervolgens als amateur en hobbyist de deur uit te lopen. Ik kan niet wachten tot ik weer in mijn bedje lig....

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print