BARCELONA!

Een tijdelijk afscheid...

Het is kwart over één zondag middag. Over anderhalf uur speelt Nederland tegen Servië-Montenegro hun eerste officiële wedstrijd op het WK. Noah is net met tegenzin in de taxi gestapt naar het vliegveld, en zal doordat hij zo naar Parijs vliegt alleen de tweede helft kunnen zien. Vanuit het huis van een vriend van me, waar ze een satelliet hebben en dus gewoon Ned.2 kunnen ontvangen, zullen Abdel en ik de Wedstrijd gaan bekijken. Onze TV in het appartement heeft niet de benodigde kanalen om ook maar 1 wedstrijd te kijken, dus moeten we voorlopig ergens anders kijken. Morgen is de eerste dag van het WPT toernooi, en samen met vele andere top spelers zal Noah voor een hoofdprijs van meer dan een miljoen gaan spelen.

De afgelopen dagen was het hier in Barcelona in tegenstelling tot Nederland niet bepaald mooi weer. De hele dag zwaar bewolkt, en het waaide ook te hard om lekker op het strand te kunnen chillen. Vanochtend werd ik echter weer ouderwets mijn bed uit gebrand door de Spaanse zon, zoals we deze gewend zijn. Ik stond op om te gaan douchen, en al snel viel het me op dat er haast niemand in huis was. Gisteravond zijn er wel een paar van ons voor de derde avond op rij nog wat wezen drinken, en dus kon het goed zijn dat de playboys elders onderdak gevonden hadden!

Al weer twee dagen geleden is Charles Kassin terug naar huis gegaan. Althans, hij stond bepakt en bezakt aan het loket van de desbetreffende vliegtuigmaatschappij om zich in te checken, maar na 45 minuten in de rij gewacht te hebben, kreeg hij te te horen dat zijn reservering niet in het systeem stond. De eerste persoon die hem hielp kon op geen enkele manier iets over zijn ticket vinden, en toen ook de meerdere pogingen van de supervisor van het meisje tevergeefs bleken, en hij officieel zijn vlucht gemist had, was de maat vol voor Charles. Na een hele lange avond gefeest te hebben, en vanwege de vroege vertrektijd dus nog niet te hebben geslapen, al dagen aan de antibiotica vanwege zijn inmiddels dubbel zo grote en paarse duim, en lam van alle wodka begint ie aan zijn scheldpartij. Het mannetje is net anderhalve meter groot, maar is zeker niet op zijn mondje gevallen, en staat te boek als wereldkampioen verrot schelden. Het Spaanse, gebrekkig Engels sprekende, personeel op het vliegveld pikte van zijn uitbarstingen natuurlijk alleen het welbekende F woord op, en in plaats dat ze hem hun terechte excuses maakten, stuurde ze de kleine druktemaker uit de rij. Een niet heel verstandige beslissing, want vanaf dit moment begon Charles, in het bijzijn van honderden andere passagiers pas echt los te komen en liet verbaal niets van het meisje, haar supervisor en de vliegtuigmaatschappij over. Na een uur verlaat Charles alsnog met een ticket voor de dag erop, en een soort van excuses de vertrekhal. Voordat hij weer de hele taxi rit terug maakt met al zijn koffers in één hand, wil ie nog even snel pinnen, hij stopt zijn pasje in de automaat maar voordat hij ook maar zijn code kan intoetsen wordt de pas ingeslikt en geblokkeerd. Charles is er bij thuiskomst, en ook met de zeer negatieve online pokerperiode in gedachten, 100% van overtuigd dat de lieve heer daarboven hem al het geluk in het leven heeft ontnomen. Uiteraard vertellen we hem de hele dag dat het allemaal wel goed komt, en het nu alleen even heel erg lijkt, maar ondertussen zien wij ook wel dat ie geen hand meer kan winnen, met zijn duim tussen de taxideur komt en zichzelf de hele dag stoot. Aangezien het hele korte nachtje voor mij, en de totaal slapeloze nacht van Charles, duiken we allebei weer snel onze bedden in.

De hele dag wordt er door ons allemaal geslapen, gegeten, nog meer geslapen en nog meer gegeten, om ons vervolgens klaar te kunnen maken voor de tweede uitgaansavond op rij. In de Catwalk, één van de populairste discotheken van Barcelona, zal Roger Sanchez, bij de meesten van jullie wel bekend, zijn draaikunsten aan het publiek ten gehore brengen. We hebben een tafel weten te regelen recht tegen over de DJ, en met grote moeite hadden we na een uurtje al onze vrienden bij ons boven zitten. Niet alleen de mensen van onze groep met hun aanhang, maar ook andere in Barcelona woonachtige Nederlandse pokerspelers waren van de partij o.a; Peter 'Dal' Dalhuizen, Sven Polarski, en Thijs Mul. In een hoog tempo kwamen er van alle kanten drankjes aan, en net zo snel werden deze door ons allemaal weggewerkt. De muziek was zoals verwacht geweldig, de vrouwen waren grotendeels beeldschoon, soms heel dichtbij... en zonder ook maar een seconde aan de tijd gedacht te hebben bleek de avond alweer voorbij te zijn. In het gezelschap van bekenden, en onbekenden, vertrokken we naar het appartement voor een afterparty... nou ja één, je zou kunnen zeggen dat het eigenlijk vier aparte afterparties waren...als je begrijpt wat ik bedoel Charles had echt geen tijd meer, en moest bij thuiskomst direct onder de douche, en gelijk door naar het vliegveld, voordat hij opnieuw zijn vlucht naar Amerika zou missen.

De volgende ochtend/middag werd er vooral veel opgeruimd, en gehangen in en rond het appartement. Uiteraard werd er ook werd er zoveel mogelijk voetbal gekeken. De camera werd op een van de laptops aangesloten om het grote aantal foto's van gisteren nog eens even rustig te bekijken. Een aantal dagen geleden kwam Noah na een wandeling over de boulevard thuis met een spelletje met 2 magneetjes. Toen we er op een gegeven moment eentje kwijt waren, begon de laptop waarop alle foto's stonden een beetje raar te doen het beeld viel langzaam weg en de computer viel uit. Ik zag het al meteen; het magneetje was aan de zijkant van de laptop vastgekleefd, had de hele harde schijf gewist alle bestanden, foto's en filmpjes waren verloren gegaan. Ondanks een poging om alles te redden van onze Colombiaanse computernerd, zaten we met een volledig gewiste computer, en waren alle foto's van de afgelopen weken dus voor niets geweest. Niks aan te doen, behalve zo snel mogelijk opnieuw heel veel foto's schieten dus..

In Barcelona wordt voorlopig niet meer gepokerd, en ik zal jullie dus een tijdje niet meer van onze dagelijkse bezigheden op de hoogte houden. Noah is vanaf volgende week voor ongeveer zes weken in Las Vegas voor de World Series. Ik blijf in die Periode in Barcelona, en zal het dagboek dus aan hem overdragen. Hij zal jullie van zijn toernooien op de hoogte houden, de meest interessante handen bespreken, en jullie een idee geven van met wie hij dagelijks rond te pokertafel zit. Uiteraard zullen er ook wel weer aardig wat restaurants en clubs voorbij komen, maar in tegenstelling tot de vorige trips gaat hij nu alleen voor poker, en zal hij zich even niet meer de hele dag bezighouden alles eromheen. Ik heb erg genoten van het typen van de stukjes voor jullie, en ik zeg niet dat dit de laatste is, maar aangezien ik even niet meer midden in de pokerwereld zit, laat ik het voorlopig even aan "The man himself" over.

Tot snel en bedankt voor het lezen allemaal...

Benten


Zondag

Het is zondag ochtend zes uur en de lichten gaan aan.
Aan onze tafel in de Catwalk zitten op dit moment nog twee jongens die de laatste flessen nog enigszins proberen leeg te krijgen. De rest is alweer lekker onderweg naar huis, of in ieder geval een bed en of dit nu alleen, of in het gezelschap van een vrouw is laat ik voor het gemak maar in het midden. Ik weet van mijzelf dat ik iedereen gedag had gezegd, en dat er op mij nog iemand met een lekker kopje thee te wachten zat. Ik liep naar de taxi, maar aangezien de belachelijk lange rij, en de korte afstand naar haar huis, besloot ik te voet te gaan, en rustig langs de boulevard te lopen. Tot een minuut voordat ik mijn eindbestemming bereikte, was het ook een erg rustige wandeling, maar ineens was daar vanuit het niets een veel te opgewekte jongen. Ongevraagd legde hij zijn hand om mijn schouder en begon met me te praten alsof we al jaren beste vrienden waren. Ik duwde hem van me af, op dit moment nog van geen enkel kwaad bewust, en zei dat ik hier niet van gediend was. Nogmaals sloeg hij zijn arm om me heen en begon hij over van alles en nog wat te ouwehoeren, deze keer draaide ik mij van hem af en begon wat sneller te lopen. en omdat hij wel door had dat ik niet meer helemaal nuchter was legde hij nog maar een keer zijn hand op mijn schouder. Het duurde wel even maar ik wist het nu zeker hij wilde me gewoon midden op straat roven. Ik zei dat ie een fucking eind op moest rotten en dat ik niks van hem hoefde. In tegenstelling tot de keren daarvoor, liep hij nu wel weg maar op het moment dat ik dacht eindelijk van hem af te zijn werd ik met twee handen bij mijn keel gegrepen. Ik schrok zo erg dat ik me in een keer losrukte, en hem in diezelfde draai een blinde stoot gaf. Ik wist niet precies wat er nou gebeurd was, maar ik zag hem op de grond liggen, en wist dat ik hem hoe dan ook toch goed had geraakt. Al de hele tijd dat hij achter mij liep, had ik het idee dat er nog iemand bij hem was die de boel in de gaten hield, en toen ik na die klap diezelfde jongen keihard zag wegrennen, wist ik het zeker. In een soort schok van adrenaline liet ik de vuile zakkenroller maar voor wat ie was, en rende ik ook weg, op naar het kopje thee dat ik nu helemaal wel goed kon gebruiken.

Niet veel later die zondag word ik door de stralende zon uit mijn bed gebrand, en besloot ik terug naar mijn eigen appartement te gaan, en de jongens maar eens even uit hun bed te slepen, en ze mee naar het strand te nemen. Na een half uurtje is op twee jongens na iedereen overgehaald, en met een broodje in onze hand, een tas vol strandspullen, een bal en een Volkskrant van gisteren gaan we onderweg naar ons favoriete plekje. Rond etenstijd verlieten we het overvolle strand, en keerden we terug naar ons huis om te douchen, en ons voor te bereiden op de zondag avond specials. De laptops gingen weer open, de welbekende pokersites werden weer opgestart, en Charles en Noah schreven zich in voor de toernooien. Charles leek in eerste instantie nog wel een beetje goed te gaan, maar lag er desondanks al in vroeg stadium uit. Noah had net als de week ervoor ook weer zijn best gedaan, en alles gegeven, maar je kan het geluk nog steeds niet afdwingen, dus ook deze keer mocht het helaas niet zo zijn. Ondertussen volgden we vanuit Spanje wel onze grote vriend Justin 'LOGICO' Bliek, die in de $215,- second chance ijzersterk zat te spelen, en continu een goede stack voor zich had staan. De eerste prijs was 40.000 dus het vooruitzicht was in ieder geval al goed. Het zag naar uit dat Justin een goede kans maakte op de hoofdprijs, helemaal toen hij al zijn chips er met de betere hand (99 tegen 66) in kreeg en leek dubbelop te gaan, maar er moesten nog twee kaarten komen, de turn en de river en laat nou de river de derde 6 zijn die zijn tegenstander nodig had. L.O.G.I.C.O. heeft de hele maandag door de stad gelopen op zoek naar een nieuwe laptop..!!!!

Ik werd maandag ochtend door mijn Braziliaanse vriendinnen wakker gebeld met de vraag of Noah en ik zin hadden om met hun mee naar Sitges te gaan. Sitges is een heel beroemd stadje een half uurtje buiten Barcelona, waar veel mensen heengaan die het overvolle strand van barcelona een beetje beu zijn, of gewoon van schoon water houden. Op veel plekken langs de kust van Barcelona is het water erg vervuild. Ook staat Sitges bekend als ontmoetingsplek voor Homosexuelen, dus vier Braziliaanse vrouwen om me te heen als bescherming is wel het minimale vereiste.

Noah had geen zin, aangezien hij toen ik hem vroeg om mee te gaan, nog geen drie uur in zijn bed lag, dus ik besloot maar in mijn eentje te gaan. gezellig met z'n allen in de metro en in de trein en dan een uurtje lopen...echt heerlijk met 35 graden!!! Toch was het uiteindelijk wel heel erg lekker om met een fruitcocktail, ingesmeerd door meerdere vrouwen, met relaxte housemuziek op een bedje aan het water te liggen. Ik bel na een paar uur Noah op om te kijken waar hij uithangt, hij bleek ondertussen ook in het gezelschap van vier vrouwen, alleen die van hem waren Nederlands. Ze gingen met allen de Arc de Triomf bezoeken, en lekker lunchen bij een nieuwe broodjeszaak die Noah had ontdekt. Later die dag lag ik thuis even bij te komen van de hitte, en was Noah met Charles en die meiden naar 'Lucky Nr. Slevin', diezelfde film die ik jullie vanuit Las Vegas had aanbevolen, aan het kijken.

Omdat er voor de volgende dag plannen waren gemaakt om vroeg in de ochtend met z'n allen naar een wildwaterpark te gaan, besloot iedereen op tijd naar bed te gaan. Om half elf wordt ik door Noah wakker gemaakt met het bericht dat als we nog enigszins op tijd aan wilden komen, we snel weg moesten gaan. Ik stond op en sprong gelijk onder de douche. Binnen een half uur waren we met twee taxi's onderweg naar het treinstation. Ik belde vanuit de auto nog snel een vriend van om te vragen of we zijn zoontje en neefje het misschien leuk zouden vinden om mee te gaan. Dit werd door alledrie zeer op prijs gesteld, en in Formule 1 tempo werden de jongetjes naar het station gebracht. Ondanks deze raceactie waren we toch net tien minuten te laat voor de trein, en moesten we alsnog anderhalf uur wachten. Doodziek!!! We zouden nu dus nog veel later aankomen dan gehoopt. Om de tijd een beetje te doden, kocht ik bij een Barca winkeltje een bal, zodat we voor de deur een beetje konden hooghouden. Om even over drieën kwamen we bij het pretpark aan, en namen we de linker ingang die bestemd was voor bezoekers van het waterpark. De ene glijbaan nog gekker dan de andere, en overal mensen met grote ronde banden om me naar beneden te glijden. Echt leuk als je met je gezin een dagje gaat, maar als pas om 3 uur aankomt en het park al om zes uur zijn deuren sluit krijg je eigenlijk niet de tijd optimaal van de attracties te genieten. We aten lekker met z'n allen een patatje zoals vroeger na het zwemmen, en gingen nog een laatste keer in de glijbaan. Er werd omgeroepen dat we onze spullen moesten pakken en het park moesten verlaten. We liepen zonder de twee jongens die door hun vader/oom waren opgehaald naar de trein, en zagen dat de eerstvolgende pas na een uur en een kwartier kwam. De één spreidde zijn handdoek midden op het perron om nog maar wat zon te pakken, de ander startte een spelletje 'ik ga op vakantie en neem mee....?' en ik deed even mijn rugtas onder mijn hoofd, en mijn ogen dicht. Helemaal suf komen we een paar uur later weer in Barcelona aan, en laten we ons door de taxi voor de verandering maar eens even bij El Japones afzetten voor wat Sushi. Op een paar na werd elk gerecht op de kaart besteld, omdat we met zoveel mensen waren, en iedereen at zijn buikje rond met de lekkerste vis en sushi. Om half twaalf verlaten we het restaurant, en keren we terug naar ons appartement, en er wordt nog even wat gepokerd en tv gekeken en iedereen gaat knock-out..

Morgen word er weer veel online gespeeld, en komt er wat Nederlandse familie die vanwege een eindexamenreis in de buurt zijn..zij zullen wel weer mee uitgenomen moeten worden...

Benten


Nieuw Appartement

Helemaal gesetteld typ ik jullie vanuit ons nieuwe appartement dit schrijven. Ray, Noah, en Appie zijn net naar het strand vertrokken, en Charles is met één hand zijn tas aan het inpakken voor zijn vertrek van morgen. Hoezo één hand? Gisteren avond heeft Ray de deur van de taxi dichtgegooid terwijl Charles er nog met zijn duim tussen zat. Toen hij wakker werd, was deze paars en kon hij hem amper bewegen.

De afgelopen dagen was het heerlijk om in het nieuwe appartement te zitten op één ding na; het internet. Je kunt je wel voorstellen hoe de sfeer moet zijn als je met twee 24/7 online pokerspelers, Nederlands kampioen msnnen Abdel Akkaroui, en de Raydakteur van Pokernews.nl in één huis zit zonder goede connectie! Ik had voor ons bij een bekende Spaanse internetaanbieder de beste aansluiting besteld, in de hoop dat we met minimaal drie computers goed internet hadden. Het tegenovergestelde bleek echter waar toen we, op het moment dat alles aangesloten was, het traagste internet ooit bleken te hebben. Het duurde drie minuten om een site te openen, pokersites konden niet eens bezocht worden, en wanneer het wel een keer lukte om je in te loggen, werd je na drie handjes 'disconnected' gespeeld te hebben, er alsnog afgegooid. Een héél groot probleem dus. Ik bezocht een aantal computerzaken in de hoop een betere router te vinden, maar omdat ze hier in Spanje hele rare aansluitingen hebben, en hier in de winkels niet echt rekening mee houden, was deze opgave voor mij net expeditie Robbinsson. In gezelschap van Charles hebben we meer routers gezien dan goed voor ons was, maar ondanks het grote aantal bleek er niet één geschikt te zijn om ons internet te kunnen verbeteren.

Mijn laatste hoop was een computertechnicus van de Carpe Diem. Hij scheen overal wel een oplossing voor te kunnen vinden, en dus belde ik hem op met de vraag of ie zo snel mogelijk naar ons toe kon komen. Een paar uur later stond hij bij ons binnen, en was druk bezig met vier laptops tegelijk, en het zag het er allemaal heel proffesioneel uit. Het mooie van internet is dat het nooit liegt, en het was dus voor ons simpel te controleren of al dat getyp en geloop nog een beetje zin had. Even met zijn vieren te gelijk een site bezoeken en op msn, en dan kijken hoelang ie er over doet. Dit ging niet eens, en maar twee van de vier kwamen na minuten lang wachten op een site. Hij zag net als wij dat het niet aan de connectie lag, want onze signaalsterkte stond overal op uitstekend, er was dus duidelijk iets anders aan de hand. Hij vertelde ons dat het wireless van Spanje het slechtste internet is in heel europa, dat we daar dus sowieso vanaf moesten, en zo snel mogelijk met kabels moesten werken. De volgende dag laten we hem een router halen, omdat we deze zelf niet konden vinden, en als het goed is zou alles dan een stuk beter moeten functioneren. Wederom bleek na alles aangesloten te hebben het internet nog steeds niet goed te zijn, en het lag dus duidelijk aan iets anders. Het 80ste belletje met ONO (de aanbieder) dan maar. Hier vertellen ze ons dat er een grote technische storing is in Barcelona, en dat daar op dit moment door heel veel mensen aan gewerkt wordt, en het in principe later vandaag in orde moet zijn gebracht. Meer dan wachten kunnen we dus niet doen.

We hebben vanwege gebrek aan bruikbaar internet de laatste dagen wel lekker kunnen genieten van Barcelona. Voetballen, tennissen, zwemmen, en natuurlijk bakken op het strand, eens even lekker koken in plaats van weer uit eten gaan, en een hele hoop leuke feestjes. Eergisteren was er een dik HipHop feest in Carpe Diem, en wij konden daar uiteraard niet ontbreken, en waren weer van de partij. Halverwege de nacht werd de club verruild voor een grotere discotheek, Catwalk genaamd verderop in de straat. Omdat onze groep in de eerste club van vijf al naar vijftien was gegroeid, en we met iedereen doorgingen naar de Catwalk, verdween de wodka in de flessen als water voor de zon. Om zes uur ´s ochtends gingen de lichten aan, en moesten we tegen onze feeststemming in de club verlaten. We stapten in een taxi, en gingen bij ons thuis nog even door. Met de nadruk op 'even', want toen we ons op de bank lieten vallen, was het al snel over met deze feeststemming. Nog 1 wodkatje en lekker naar bed, om de volgende dag weer relatief vroeg op te kunnen staan, en op het strand te gaan liggen. Tegenwoordig is dit namelijk een wandeling van acht minuten, dus het is wel heel uitnodigend om je zwembroek aan te trekken als je naar buiten kijkt, en opnieuw dat weer ziet dat we in Nederland alleen kennen als de warmste dag van het jaar. Wat hebben wij het toch zwaar....!!!

Al dagen zit ik te denken hoe ik in het schrijven van de stukjes voor mijzelf de motivatie erin kan houden zodat ook het voor jullie leuk blijft om te lezen. Iedereen weet dat een mens elke dag moeten ontbijten, en of dit nou een gebakken eitje of een bakje cruesli is, maakt geen reet uit. Idem dito voor dingen als boodschappen doen, dineren en uitgaan. Toch wil ik jullie van onze buitenlandse gebeurtenissen op de hoogte houden, maar zal alleen de frequentie waarin dit gebeurt iets minder worden. Denk aan één tot twee keer per week.

Desondanks zal er medio Augustus een boekwerk verschijnen met de titel: 10000 Ontbijtjes. Dus mochten jullie toch nog afvragen wat de beste plekjes in het buitenland zijn om jezelf gezond te houden, zorg dan zeker dat je een exemplaar weet te bemachtigen...

Groetjes Benten


Dag 9 & 10
Wegens gebrek aan poker gerelateerde activiteiten hebben we besloten Maandag en Dinsdag voor jullie samen te vatten, om er zo nog een enigszins interessant geheel van te maken.

Het is maandag ochtend, en ik wordt hopelijk voor het laatst wakker van de luidruchtige buren. Ik ben gisteren nacht nog met Ray en Marcel weggeweest, de laatste club werd pas tegen vijven verlaten, en om zes uur kwam ik eindelijk in de buurt van een bed en kon ik, wetende dat ik over twee uur weer zou worden gewekt door mijn telefoon, mijn hoofd op mijn kussen laten rusten. Als een blok val ik in slaap, en twee uur later is het enige waartoe ik in staat ben; de 'snooze' knop van mijn telefoon in te drukken, om nog een uurtje aan mijn nachtrust toe te voegen. Zoals altijd ben ik wakker na de eerste piep van mijn wekker. Ook weegt het nieuwe appartement, waar we hoogstwaarschijnlijk vandaag in kunnen trekken, op dit moment even zwaarder dan mijn slaap, en ik stap toch maar met mijn beste been uit bed. Douchen, aankleden, broodje, tandenpoetsen en onderweg ben ik. Oh..even wachten nog, heb ik alles? Paspoort, geld (een hele broekzak vol cash omdat het via de normale wegen van de Spaanse banken nog een week langer zou duren) bankboekje, sleutels...`Ja heb ik!` Zeg ik tegen mezelf.

Halverwege de trap keer ik om zodat ik zowel mijn Spaanse, als mijn Nederlandse telefoon uit de laders te trekken, en met uitpuilende broekzakken richting het makelaarskantoor te vertrekken. Tegen alle Spaanse begrippen in, arriveer ik stipt op tijd op mijn afspraak met Jolanda, en de contract bespreking kan beginnen. Zij, die op Yes/No na geen woord over de grens spreek in het Spaans, en ik, die daar inmiddels al aardig wat van kan verstaan, in het Engels/Spaans. De rest van de woorden die we geen van beiden in de anders taal kennen, worden met handen en voeten uitgebeeld. Na ruim twee uur zijn de betalingen rond, is zij het huurcontract aan het opstellen, en ben ik bij de bank om wat geld te storten voor onze maandelijkse kosten zoals: gas, water, elektriciteit en Internet. Ik spreek met Jolanda om vier uur af op kantoor om het contract te tekenen. In de loop van de dag doe ik wat boodschappen voor ons appartement, en hang ik uren aan de telefoon met verschillende Internet providers om uit te vinden wat de snelste manier is om dit te laten aansluiten. Marcel belt dat hij net uit gecheckt is, en vraagt of we even ergens wat gaan drinken. Er schoot me te binnen dat we vorig jaar bij een heel lekker tentje (gespecialiseerd in Shakes&Juices) wat hadden gedronken, en ik stelde voor daar een drankje te gaan doen. We kletsten wat over de pokerwereld, en nog veel meer, en na een uurtje zeg ik hem gedag.

Ik loop naar een naastgelegen kantoor van een Nederlandse vriend van me, om het huurcontract na te laten lezen, om zeker te weten dat er in de groote en kleine lettertje geen rare dingen getypt staan. Zoals verwacht blijkt het een standaard contractje te zijn, wat maar anderhalve pagina bedraagt en hoef ik me hier geen zorgen over te maken. Net als eerder vandaag, ben ik stipt op tijd, en ook deze keer geven de medewerkers mij het gevoel dat het hier bijna asociaal is als je niet alles op je elfendertigst doet, en minimaal een half uurtje te laat op je afspraak komt. Spanjaarden zijn meester in het rustig aan doen. Voorbeeld: bij een telefoontje dat zij voor me deed, en wat miximaal 2 minuten duurde, veegde ze 12 keer haar voorhoofd af alsof ze aan het zweten was van de inspanning.
Verder deed ze wel degelijk haar best voor me, en is het een grote schat, maar het feit dat ze een hele dag had uitgetrokken om dit contractje op te stellen, en daarna met me door te nemen, geeft wel aan hoeveel er dagelijks van haar geëist kan worden. Het zal wel aan het weer liggen....!!. Tegen vijven verlaat ik het kantoor met een grote sleutelbos, en wandel ik naar voor het eerst officieel naar ons appartement. Ik open de deur, laat het even een minuutje tot me doordringen, en drop alle boodschappen die alvast had gedaan.

Ik maak in mijn hoofd direct een kamerverdeling, en bedenk hoe ik van de computer ruimte een vierde slaapkamer ga maken. Met dit beeld, en met drie extra lijstjes in mijn zak, vertrek ik naar een heel groot warenhuis vijf minuten verderop. Éénmaal aangekomen, vul ik mijn karretje met van alles en nog wat. Van shampoo tot dvd-speler, en van wasmiddel tot een tweepersoons supersonisch opblaasbaar bed. Na een uur loop ik met meer tassen dan ik eigenlijk kan dragen naar de hoek van de straat, in de hoop een taxi te kunnen aanhouden. Ik laat me voor de deur afzetten, ruim alle spullen in, en keer terug naar het andere appartement waar de jongens nog rustig zitten te spelen. Hier pak ik mijn tas in, en raap alvast wat losse rommel bij elkaar aangezien ik er vanavond al heen ga. De jongens gaan eten bij Bella Italia, en ik rij door naar de andere kant van de stad. Ik ben doodop van de korte nacht, ruim nog wat kleine dingetjes op/in, en duik mijn bed in. Vanuit Amsterdam word ik nog meerdere keren wakker gebeld. Onder andere door Abdel Akarriou aka Appie, die later die nacht vanuit Schiphol deze kant op komt, en nog even belt om te vragen of hij zijn paspoort mee moet nemen. Ik zeg hem dat hij dit tegewoordig niet meer nodig heeft om te vliegen binnen Europa, maar dat het me toch wel slim lijkt als ie zijn legitimatie inpakt. Ik wens hem een fijne vlucht, en zeg dat hij me moet bellen zodra hij geland is.

Door een telefoontje van Abdel, die me bericht dat hij ook op Spaanse bodem is aangekomen, wordt ik voor de allereerste keer wakker in ons nieuwe appartement. Ik sta op om een ontbijtje te maken, maar zie bij het openen van de koelkast dat deze 'uiteraard' nog leeg is. Ik wacht op Appie, ontvang hem met open armen, help hem even met z'n tas, en neem hem gelijk me naar de supermarkt. We besluiten eerst even ergens een broodje te gaan eten, voordat we aan de waslijst boodschappen voor de koelkast en de omliggende voorraadkastjes beginnen. We praten lekker bij, en lopen richting de kolossale supermarkt met allebei een kar. Twee uur later zitten we in een overvolle taxi terug naar huis. We ruimen de koelkast in, en maken de bedden op. Tegen de tijd dat alles een beetje op zijn plek staat, en we nog wat losse boodschapjes hebben gedaan, belt Noah. Ray, Charles en hij willen naar het strand, en ze vragen of wij ook zin hebben om te komen. Dit laten we ons niet nog een keer vragen, en na nog geen half uur staan we met z'n allen hoog te houden op het strand, dat overigens nog geen tien minuten lopen is vanaf ons nieuwe appartement. Het weer slaat echt al snel om, en we besluiten nog maar eens voor een tweede ronde boodschappen te gaan, aangezien Appie en ik niet in staat waren om vier karren boodschappen te tillen met zijn tweeën. In de supermarkt aangekomen zetten we de karretjes in het midden, kiest iedereen een hoek en komen weer overal potjes, pakken en flessen vandaan. Bij het afrekenen roept Noah: ik denk dat het €318,- is. Ik was van mening dat het iets minder was en iedereen noemt een getal. Wanneer het laatste pakje boter over de scanner gaat, en er €317,89 op het scherm verschijnt val er een korte stilte die al snel wordt afgewisseld door keihard gelach. Hoe krijgt ie het voor elkaar? Nu met een nog vollere taxi gevuld met kleine tasjes (heel raar maar hier in Spanje hebben de meeste supermarkten alleen van die kleine rottasjes), komen we bij ons huis aan en stouwen we de kastjes vol met voedsel en drinken. Na een paar uur heeft iedereen zijn plekje gevonden, en gaan er een paar van ons terug om de laatste tassen en spullen van anderen te halen. Wanneer iedereen weer terug is, wordt het tijd om ons aan te kleden, aangezien we gereserveerd hebben bij de italiaan die gisteren gesloten bleek te zijn. Naar horen zeggen is dit de beste van Barcelona. Voor de deur van het restaurant lijkt het wel alsof het gesloten is, maar dit is louter buitenkant. Binnen is het namelijk heel gezellig en kleurrijk, en ook het eten laten we ons goed smaken. Om half één vragen we de rekening (Ja...je eet hier heel laat), en verlaten we het restaurant. Thuis kijken we nog een filmpje, en verdwijnt iedereen langzaam naar zijn slaapkamer.

Morgen schijnt het niet zulk mooi weer te worden, maar als het net als vandaag eerst regent, en twee uur later de stranden weer vol liggen kan ik er wel mee leven

Ik hou jullie op de hoogte....

Benten.


Dag 8: Carpe Diem....

Na een 'heerlijke' nachtrust, die ik wegens vermeende kettingzaag geluiden die ik schijn te produceren in mijn slaap, op de 'straf'bank moest zien te realiseren, sta ik op. Het is stralend weer, ook al heb je dat in eerste instantie niet door omdat we (nog een dag of twee) uitkijken over een binnenplaatsje.

Benten komt net binnen met lekkere verse broodjes en beleg. Noah en Charles liggen nog te slapen en bij te komen van een zware online poker sessie van de nacht ervoor. En bij mij is wakker worden sowieso niet iets dat snel gebeurt, alleen als ik m'n telefoon niet kan vinden, maar dat was deze keer gelukkig niet het geval.

Na onze mails etc. gecheckt te hebben, zetten we de hilarische dvd van Jiskefet op over reclamebureau Multilul. Echt verbazingwekkend hoeveel grappige details je blijft ontdekken, ondanks dat Benten en ik het hele Jiskefet assortiment van A tot Z kunnen dromen.

Noah en Charles, ook wakker inmiddels, nemen weer plaats achter hun laptops en spelen nog wat online, maar al snel wordt besloten dat deze dag zonder live verplichtingen voor de jongens, niet geheel binnen moet worden doorgebracht. Op naar het strand!

Éénmaal daar gearriveerd, blijken we op een zonnige zondag in Barca niet de enige te zijn geweest die op dit lumineuze idee kwamen. Werkelijk hutje-mudje vinden we dan toch een plekje waar nog net vier handdoeken passen. Charles, toch al niet de vrolijkste vandaag na een nacht die hem online een kapitaal kostte, en uiterst selectief is wat betreft kosher eten, heeft zijn zinnen vandaag gezet op een tuna sandwich, hetgeen hem anderhalf uur kost om weg te werken, en hem uiteindelijk zwaar tegenvalt. Z'n frustratie uit hij door het krankzinnig hard zetten van z'n I-Pod, over de speakers welteverstaan! Ik probeer hem duidelijk te maken dat dat wel erg Hollands gedrag is, en na wat boze blikken van de omringende badgasten dringt dat dan ook tot hem door.

Als we het om een uur of zeven voor gezien houden, besluiten we om weer lekker sushi te gaan eten, om zo een goede en gezonde bodem te leggen voor de diverse Sunday Specials die er gespeeld zullen gaan worden door Noah en Charles. Echter blijkt deze nog niet open te zijn, dus is het plan om later het één en ander af te halen bij deze Japanse top toko.

Benten en ondergetekende, die (nog) niks te zoeken hebben in de kostbare zondag toernooien, hebben andere plannen. Op het strand schijnt een groot feest met een optreden en/of DJ-set van Groove Armada te zijn. Vol verwachting rijden we er naar toe, maar helaas, éénmaal daar aangekomen blijkt het woord armetierig op z'n plaats, en krijgen we de indruk dat dit feest vooral bedoeld is voor daklozen, zwerfhonden, straatverkopers en afgegleden drugsgebruikers, en dan hebben we het nog niet gehad over het krakende nauwelijks hoorbare soundsystem. Dit was dan ook een deceptie, ondanks dat er op zich wel goed gedraaid werd.

Tja, wat zijn de plannen dan denk je... Maar zoals het een absolute wereldtopper als Marcel Luske betaamt, is zijn gevoel voor timing weer eens fenomenaal, want precies op dat moment gaat de telefoon van Benten. Marcel dus, die meldt dat hij met wat pokerspelers een hapje gegeten heeft, en na bijna twee weken van intense arbeid aan de pokertafels ook wel een beetje toe is aan wat ontspanning.

Zo gezegd, zo gedaan en binnen de kortste keren zit ik met Benten, Marcel Luske, en onder andere Markus Golser, Erich Kollmann (beiden uit Oostenrijk) en Mattias Ericsson (Zweden), dus kortom, met een aanzienlijk aantal spelers van wereldklasse, gezellig na te tafelen onder het genot van een glaasje rosé Champagne.

Dit is voor mij natuurlijk ook geen allerdaags gebeuren, maar na een paar glaasjes weet ik ook m'n draai te vinden, en als we vervolgens verkassen naar de Carpe Diem Lounge Club komt het feest echt goed op gang. Zoals jullie reeds eerder hebben kunnen lezen was ik onlangs semi per ongeluk in het verkeerde bed beland, en natuurlijk kom ik deze schone dame daar weer tegen, en heb dus een en ander uit te leggen. Gelukkig neemt ze het uiterst sportief op, en was alles al weer vergeven en vergeten. Inmiddels wordt er door onze Oostenrijkse vrienden stevig op los gefeest, worden er tussen door 'afspraken' gemaakt met wat dames uit Texas, die allen beweren meesteressen te zijn, op het gebied van Texas Hold 'em welteverstaan, om de regels en de praktijk van het spel nog eens goed door te nemen op het strand één dezer dagen.

Diehards als we zijn, gaan Benten en ik richting huis. Richting, want we konden het niet laten om toch nog de Sala Bikini in te gaan voor een Spa-tje rood, en dansen wederom onze sokken eraf. Letterlijk drie minuten voor sluitingstijd kom ik een (out of all places!) Groningse schone tegen, die met haar al minstens net zo fraaie Japanse studiegenote hier de hele avond al had doorgebracht. Wellicht beinvloed door Charles, maar datzelfde bloed stroomt ook voor een deel door mijn aderen, concludeer ik al snel dat de beide dames net om de hoek van ons appartement vertoeven, dus dat scheelt weer qua taxi. Ware het niet dat ik de Groningse interessanter vond dan financieel gewin, dus worden er nummers uitgewisseld en principe afspraken gemaakt, of beter gezegd afspraken die in principe gelden... Deze week speelt namelijk Nederland een vriendschappelijke wedstrijd tegen Mexico, en die gaan we gezamelijk bekijken.

Na nog wat gelezen te hebben (De Endstra Tapes) val ik in slaap. Het was een heerlijke dag.

RayADHD


Dag 7
Het gaat niet altijd zo goed als het moet gaan...

Het is half twee ´s ochtends en ik sta op. Ik kijk naar buiten, en zie dat het stralend weer is. Ik vertel Noah dat ik naar het strand ga, en wens hem alvast veel succes voor het hoofdtournooi dat om vier uur begint. Ik spring met een zwembroek en een bal onder mijn arm in een taxi, en op de boulevard aangekomen loop ik gelijk naar een broodjeszaak voor een ontbijtje. Vanaf het terras spot ik een groep jongens die aan het voetballen zijn op het strand, en ik besluit mijn zwembroek aan te trekken, m´n factor op te doen, en me als wissel aan te melden voor het partijtje. De jongens, voornamelijk Brazilianen, kunnen nog wel iemand gebruiken, en al snel weet ik een basisplaats bij één van de teams te veroveren.

Na 20 minuten val ik bijna flauw van de inspanning, want door het hoge tempo van het spel valt het uitgaan van de afgelopen dagen me zwaarder dan ik verwacht had. Ik neem even pauze om bij een strandtentje wat water te halen, en voeg me weer bij me team. Na een uurtje heb ik het wel gehad, en voel ik mijn hart bijna door mijn borst heen kloppen. Ik heb met wat mensen afgesproken, dus ik bedank de jongens voor hun partij, pak mijn spullen, en loop wat verder de boulevard langs om alvast wat bedden te regelen bij het strandtentje waar een DJ de badgasten van relaxte housemuziek voorziet. Al snel komen de jongens en meisjes aan. Iedereen gaan lekker liggen, smeert zich in, en bestelt een drankje.

Noah, die inmiddels al een paar uur zit te spelen, belt me met een gefrustreerde toon op en vertelt me, zoals ik al aan zijn stem vermoedde te kunnen horen, dat ie geen hand kan winnen, en niet veel chips meer heeft. Ook Charles zit met een kleine stack te spelen. Geen goed nieuws dus, maar het spel is pas gespeeld als je al je fishes kwijt bent, dus er kan nog van alles gebeuren. Ik wens hem en Charles geluk, en zullen later weer bellen.

Een vriend van me heeft een Nederlandse krant gekocht, en ik, blij om weer eens wat Nederlands nieuws te zien, lees deze in een keer uit. Ik vergeet de zon helemaal, en voel mijn armen en rug branden. Snel laat ik me door een Braziliaanse schone insmeren om tweede- en derdegraads brandwonden te voorkomen. Er wordt nog wat gevoetbald en gezwommen, en iedereen begint aardige trek te krijgen. Bij één van de serveersters bestellen we ons eten, maar wanneer we na een uur gewacht te hebben om ook nog eens slechte salades geserveerd te krijgen, kiezen we ervoor om deze toch maar om ze te laten staan, en heel snel naar een restaurantje verderop te gaan. Met z´n achten in totaal schuiven we nu nog hongeriger dan anderhalf uur eerder aan, laten de tafel volzetten met Spaanse tapa´s, en eten in hoog tempo buikjes rond.

Ik spreek Noah, hij zegt dat ie er uit ligt, en dat hij geen mogelijkheid kreeg om ook maar een hand te winnen. De toernooien lopen de hele week al niet lekker voor onze Nederlandse sterspeler, en ook online zit het ook niet echt mee. Op dit niveau spelen betekent automatisch dat er een zware mentale druk op je staat, en je gemoedsrust bewaren is dan ook het allerbelangrijkste. Van Noah kunnen we verwachten dat hij hiermee goed om zal gaan, en in alle rust weer terug zal komen, ook één van de vereisten waar een speler van zijn kaliber aan moet voldoen.

Na het eten lopen we terug naar het appartement van een van de jongens, waar we nog even voor de deur voetballen blijven voetballen. Om acht uur gaan we naar boven om te douchen, en een plekje op de bank te zoeken voor de oefenwedstrijd tussen Nederland en Kamaroen. Nederland opent de score met 1-0 en met redelijk aanvallend voetbal, maar uiteindelijk niet echt doeltreffend genoeg. De wedstrijd eindigde dan ook met dezelfde score.

Voor later die avond staat er wat betreft activiteiten buiten de deur niets op de agenda. Noah, die doodziek is van zijn resultaat in het toernooi blijft nog even in het casino om wat te eten, en gaat lekker naar huis om daar rustig te chillen. De resultaten van afgelopen week blijven uiteraard wel een momentopname, en je kan er als professioneel pokerspeler ook niet meer tegen doen dan gewoon beseffen dat het erbij hoort, en gewoon blijven doorspelen. Op de lange termijn is het spel voor Noah winstgevend, maar als je op deze limieten blijft speelt zijn de swings ook zo hoog, dat je soms het liefst die laptop het raam uitsmijt, en een normale baan gaat zoeken. Na regen komt er soms nog meer regen, en heel soms blijft het wekenlang regenen, maar er zal altijd weer zonneschijn komen. Gelukkig zitten we in Barca, dus is het gelukkig spreekwoordelijk, en kan het niet aan het weer liggen.

Benten


De gehele 1e week van het dagboek is
hier te lezen. Veel plezier!

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print