Jan Maarten Cobben Interview - deel 2

Interview Jan Maarten Cobben, deel I

Je vergelijkt Vegas met Nederland. Heb je niet liever oprechte onverschilligheid dan onechte vriendelijkheid?
Het is niet onecht. De dienstverlening van Amerikaanse werknemers is onderdeel van 't systeem. Onlangs was ik in 't restaurant van 't Holland Casino en vroeg voor de vorm of er een tafeltje vrij was – er waren namelijk heel veel tafels vrij. Het antwoord was "Nee." Ik vroeg: "En die tafels dan?" "Eh, we zitten met onderbezetting vandaag." "Dus dan moeten we ergens anders eten?". "Ja", was het antwoord. In Vegas is zoiets onmogelijk; er wordt gewoon een extra tafel neergezet, een serveerster is blij met een extra tafel want dat betekent extra fooi, en in het uiterste geval trekt de chef zelf een schort aan en bedient mee. Het gaat daar om de klant. Hier kan veel werknemers het weinig schelen of 't met de zaak goed gaat. En zo is het ook met het tipping systeem van het Holland Casino, en een groot deel van de Nederlandse dienstverlening. De fooi is in Las Vegas een substantieel deel van het inkomen van een dealer; een goede dealer krijgt veel fooi en zo selecteren de mindere zichzelf wel weg. In het Holland Casino maakt de tip die je geeft bij een gewonnen poker-potje in het inkomen van de betrokken dealer helaas niets tot vrijwel niets uit. Een slechte zaak.

Heb je er weleens aan gedacht om naar Vegas te verhuizen?
Dat zou ik niet willen. Ik zit met taalgebonden werk. Hoewel ik goed Engels spreek, is het in m'n werk nodig om bepaalde nuances goed te begrijpen en over te brengen. In dezelfde moedertaal sprekend is dat al een hele uitdaging, in verschillende moedertalen wordt het ingewikkeld en gaat er toch informatie verloren. Amerika is ook geen land waar ik zou willen wonen, uiteindelijk is het land tot op het bot hypocriet en "George Bush", brrrr…

Zou je ueberhaupt full-time speler willen zijn?
Acht jaar geleden heb ik drie maanden onbetaald verlof genomen. Ik stortte me toen op 't poker, nachtelijke partijen in Nederland en Las Vegas, om te kijken hoe het was als full-timer. Ik ben er achter gekomen dat ik dat leven niet wil. In de interviews met pokerprofessionals die je wel eens leest in Card Player of Pokernews, zie ik dezelfde gedachtengang bij meer ervaren spelers. Ze missen diepgang en willen "er iets bij doen". Voor mij is 't pokerleventje zelf niet iets wat ik uitsluitend wil.

Veel jonge spelers zien 't pokerleventje als iets wat ze willen. Het is een romantisch beeld.
Ze krijgen vaak 't advies om hun studie niet op te geven. Ik kan dat advies alleen maar sterk onderschrijven. Poker is oppervlakkig en monotoon, zelfs in live games. Als je slim bent, wil je uitdagingen. Je hebt capaciteiten en die wil je ten volle benutten. Het spel poker is helemaal niet zo moeilijk, dus je capaciteiten kun je er niet volledig in kwijt. En het is risicovol, ik ken jongens die hartstikke slim zijn en vol voor het poker gingen. Die zijn nu vakkenvullers bij Albert Heijn. Aan de andere kant kan ik ook wel begrijpen dat je er een aantal jaren vol voor gaat en er een leuk bedrag aan over wil houden als je jong bent en als start voor iets anders.

Je hoeft niet slim te zijn om een goede pokerspeler te zijn?
Welnee. Een IQ van 120, gecombineerd met wat discipline is al voldoende. Neem iemand als Men "The Master" Nguyen. Niet de slimste ter wereld, en een vreselijk lompe man. Maar pokeren kan ie als de beste.

Je speelt weleens toernooien, zoals de Dom Classics en de Master Classics. In het Main Event van de Dom Classics werd je 2e. Hoe moeilijk is het om toernooispeler te zijn?
Het is bijna onmogelijk om voor je inkomen van toernooispel afhankelijk te zijn, vanwege de enorme fluctuatie. Vroeger waren de grote toernooien nog wat "makkelijker" om te spelen, omdat er honderd tot tweehonderd spelers aan meededen. Nu is dat veel meer. Zonder sponsoring is het toernooileven nauwelijks te bankrollen. Veel spelers nemen percentages van elkaar, dat is behalve de veel voorkomende sponsoring een andere oplossing om de fluctuatie tegen te gaan.

Toch speel je ze.
Ja natuurlijk, want het blijft hartstikke leuk en ik wil ook best een keer die grote prijs pakken, net als iedereen. Da's een andere manier om het toernooileven te bankrollen: door "gewoon" eens een flinke prijs te pakken. Mijn eigen resultaten zijn niet slecht, maar niks bijzonders en niet "life-changing". Voor het eergevoel zijn toernooien lekker; vorig jaar haalde ik in Moskou 5 finaletafels van de 7 toernooien waar we aan mee deden en op zo'n moment voelt dat natuurlijk best lekker.

Je hebt veel eergevoel?
Ouderwets eergevoel misschien. Laat ik een voorbeeld noemen. Laatst speelde ik een cashgame en stond 2000 euro achter – geloof me, dan wil je best graag een handje winnen. Ik kwam in een hand terecht met een toerist en op de river eindig ik, na steeds gezet te hebben, met 7-hoog. De enige manier om te winnen was om een flush te representeren, dus ik zet wat de enige tegenstander, de toerist, nog voor zich had, 600 euro. De man had in eerdere handjes al laten zien dat hij de regels nauwelijks kende en hij pakte z'n chips, zette die op z'n kaarten en schoof ze ondersteboven over lijn. Daarop zei de dealer dat de hand dood was. De man snapte het niet, want hij dacht te callen en het was voor iedereen duidelijk wat hij bedoelde te doen. Toen heb ik 'm gezegd: "Sir, take back your cards right now. What do you want to do, call?"
De man pakt zijn kaarten en fiches terug, ik draag de man op zijn 600 euro over de lijn te schuiven en zijn kaarten vooral vast te houden, de man doet dat en ik muck mijn hand. Dat is eergevoel, denk ik.

En de dealer liet dit toe? Zeggen de regels niet dat je die hand gewonnen had, ondanks dat je de pot opgaf?
Het was ook doodstil aan tafel. Het klopte gewoon niet, maar elke ruling die de hand van die man dood zou verklaren was tegen de geest van het spel geweest, en ik denk dat de dealer dat ook aanvoelde. Er is geen brush geroepen door wie dan ook. Bij dat laatste speelt helaas ook een rol dat verschillende mensen aan de tafel het niet zo erg vonden dat ik het handje verloor en de chips onder handbereik bij de toerist terecht waren gekomen.

Eergevoel is belangrijk voor je.
Zeker. Maar het is moeilijk te definiëren wat het is en subjectief. Een ander voorbeeld van die subjectiviteit: een reguliere speler die de regels heel goed kent -in tegenstelling tot de man uit het eerste voorbeeld- callt UTG en na enkele callers maak ik 30 (3 blauwe fiches). De regular pakt nonchalant twee chips en gooit ze in de pot, maar… twee gele chips, dus hij raist naar 210. Hij maakte een fout door de verkeerde chips in te zetten. In plaats van 30 euro plaatste hij 200 euro. Hij wilde zijn chips even terugpakken, maar ik zeg "Hoho" en ik reraise naar 710 met KQs. Op dat moment sta ik er dus op dat de correcte ruling wordt toegepast, in tegenstelling tot het eerdere voorbeeld. De regular denkt even na en kijkt me aan, "als je het zo wilt…" zegt hij en hij gaat all-in voor 1200+ euro. Ik call. De regular bleek 95s te hebben maar hij toonde zeker eergevoel op dat moment: "ik maak die fout en dan ga ik er ook helemaal voor". Een man een man, een woord een woord. Niks protesteren of janken, niks brushes roepen en een slappeling zijn, hij toont dat hij een vent is. Dat kan ik wel waarderen. Ik won de pot trouwens, maar daar ging 't niet om. Helaas bleek de regular toch enigszins heet aangelopen te zijn want in een uurtje erna verloor hij nog eens 2000 - aan anderen. Tja… wat ik waardeer is dat hoewel anderen mij op deze actie hebben aangesproken en het hebben veroordeeld, hij geen kik gegeven heeft. Dat noem ik eergevoel.

Hoe zie je jezelf over 5 jaar op pokergebied, en op persoonlijk gebied?
Over 5 jaar… hoop ik dat ik nog leef en dat ik gezond van lijf en leden ben. En dat ik ook daarna nog een leuk aantal jaartjes mee kan doen met leven op aarde. Wat poker betreft denk ik dat ik niet veel anders zal doen dan nu en in de afgelopen jaren: regelmatig cash gamen en hier en daar een toernooitje.

Hoe denk je dat de pokerwetgeving zich zal ontwikkelen?
De Nederlandse staat heeft veel belang bij het handhaven van de huidige situatie. En omdat er in ons land slechts een schijndemocratie bestaat, denk ik dat er over bijvoorbeeld 5 jaar niks veranderd is.

Als je in 2008 het Main Event van de WSOP wint, hoe ga je je leven inrichten? Zorgeloos het toernooileven induiken?
Ah ja, dat event is het leukste van het hele pokerjaar. Mocht ik er ooit bij de eerste drie eindigen dan zal ik me heel erg lekker voelen, dat ten eerste. En dat waarschijnlijk ook wel ten laatste. Van zo'n groot bedrag zal ik denkelijk een gedeelte weggeven en de rest besteden aan een goed huisje - ik woon nu prima, maar het kan altijd beter. En dan qua pokeren verder gaan met hoe ik het nu doe, die keuze is gemaakt en zal vermoed ik niet meer veranderen: ik vind mijn gewone werk veel te leuk om niet te doen.

Je wordt morgen benoemd tot minister-president van Nederland. Wat worden je belangrijkste speerpunten?
Behalve opheffing van de monopoliepositie van het HC op het gebied van legaal aanbieden van live poker natuurlijk ook iets nog veel belangrijkers: Een totaalverbod op alle ATV's, SUV's en alle andere auto's met irritante 3-letter-afkortingen die meer dan 1 parkeerplaats innemen in ons Amsterdam – en eigenaren die de bezwaren "waaraan denkt u het recht te ontlenen om meer ruimte te mogen innemen dan een ander" wegwuiven met "maar we betalen er toch voor" in en met hun wagens af te zinken in het IJsselmeer. Zo doen we meteen weer wat aan inpoldering en krijgen we er aan twee kanten wat ruimte bij in Nederland.

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print