Chip Reese

Hier in Las Vegas speel ik uitsluitend toernooien. Natuurlijk is er een gigantisch aanbod van cash-games maar het spel gaat zo traag dat 't niet aan mij besteed is. In live-poker kun je van geluk spreken als je 25 handen per uur gedeeld krijgt. Online wordt er per tafel meer dan 100 handen per uur gedeeld en ik speel meestal twee a drie tafels tegelijk. Dat is dus twaalf keer zoveel en dat betekent dus ook 12 keer meer mogelijkheden om te winnen. Het is misschien raar dat ik zelfs in Vegas achter m'n laptop duik om online te spelen maar voor mij is het volkomen logisch.

De lokale pokerspelers in Las Vegas hebben allen iets gemeen: hun inkomen is afhankelijk van de toeristen. Geduldig spelen ze hun handen en nemen zo min mogelijk risico. Het is wachten op de toerist met teveel geld op zak. Negen van de tien keer verliest de toerist, en de oorzaak is logisch. Vaak zijn ze voor 't eerst in Vegas en willen zoveel mogelijk "actie", met als gevolg dat ze veel te veel handjes gaan spelen. Ze willen elke pot spelen, en callen met slechte kaarten. De vis valt dan in de val van de haai, die rustig met z'n beste spel de argeloze toerist leegtrekt.

Sinds de komst van internet hebben de lokale spelers er ook een probleem bijgekregen. Er kan weleens een verkeerde "toerist" aan tafel schuiven. Juist door 't enorm aantal handjes dat een gemiddelde internet-prof speelt, is deze enorm ervaren. In een jaar tijd kan een internetspeler hetzelfde aantal handen spelen als een live-speler in 50 jaar tijd en die ervaring is enorm belangrijk, misschien wel belangrijker dan de kwaliteit van de live-speler: het oppikken van signalen die de tegenstander onbewust afgeeft. Als zo'n internet-prof aanschuift, dan is het simpelweg oppassen geblazen voor de haaien, die zelf niet doorhebben dat ze vissen zijn geworden.

Tot nu toe speel ik warm-up toernooien, als voorbereiding op 't grote toernooi, "The Main Event of the Doyle Brunson Five Diamond Classic". Het toernooi is onderdeel van de World Poker Tour, dat al veel langer bestaat dan bijvoorbeeld de European Poker Tour. Het kost 15.000 dollar om mee te doen en dat betekent natuurlijk dat 't prijzengeld enorm is; iedereen wil daar van profiteren.

Er heerst nu in Vegas onder de pokerspelers een rare sfeer. De legendarische Chip Reese is deze week onverwachts overleden. Hij was voornamelijk een cash-speler die op de hoogste limieten "werkzaam" was en wordt algemeen beschouwd als een van de besten ooit. In 2006 won hij het H.O.R.S.E. toernooi tijdens de World Series of Poker. Tijdens dit toernooi worden alle varianten van 't poker gespeeld en alleen de echte professionals die de 50.000 dollar buy-in kunnen betalen, maken een kans.

Het was een van de weinige keren dat Chip Reese in de schijnwerpers stond. Het liefst bleef hij buiten de publiciteit, zoals vele cash-spelers. Zij zijn de haaien die op de vissen wachten en dan is het handig om niet teveel op te vallen.

De gedachten van veel spelers zullen straks tijdens het toernooi bij Chip Reese zijn. Ook die van mij: een waar icoon is heengegaan. Rest in Peace, Chip.

"Deze column verscheen eerder in De Telegraaf op 8 december 2007"

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print