All about the Long Run

Na twee weken spelen in Las Vegas zou het normaal gesproken tijd zijn om "de balans op te maken", maar in toernooipoker is daar geen sprake van. In toernooipoker gaat 't om the long run, de lange termijn, en dat is zeker geen twee weken. Zelfs geen twee jaar. Zoals Lex "RaSZi" Veldhuis laatst zei in een interview op www.pokernews.nl: "De hele World Series of Poker staat voor mij gelijk aan een avondje online pokeren." Hij doelt uiteraard op het weinige aantal handen dat je krijgt gedeeld tijdens live-toernooien.

Als ik later oud en grijs ben, pas dan kan ik de balans opmaken. Een tussentijds rapport is echter altijd mogelijk: ik heb nu een paar toernooien gespeeld in de Bellagio en heb m'n best gedaan. Met Pocket Rockets (AA) kreeg ik een speler zover om al z'n chips in het midden te gooien. De man had Aas-Tien en ik was een 90% favoriet. Maar de pokergoden hadden blijkbaar wat goed te maken met hem: hij flopte een straat en het was einde verhaal voor mij.
Jammer, hoort erbij, het gaat om the long-run.

Tijdens het 3000-dollar toernooi kreeg ik m'n grootste kans. Er waren nog 33 spelers over, de average chip-count was 40.000 en ik had 61.000, toen de volgende hand zich voordeed, met blinden van 800-1600.

De speler under the gun (de speler links van de grote blind) raist naar 4500. Corey Carroll, een gevaarlijke speler met wie ik al de hele dag aan tafel heb gezeten, callt vanuit midden-positie. Zelf zit ik op de cut-off (de positie voor de button) en ik heb QQ. Ik raise naar 19.500.

Under the gun foldt maar Carrol gaat, na 2 minuten nadenken, opeens all-in. De beslissing ligt nu bij mij. Hij representeert een ijzersterke hand (KK of AA) maar hij zou ook zomaar kunnen denken dat ik de pot probeer te stelen, bijvoorbeeld met 99, TT, JJ, AK, of AQ, allemaal handen die ik zou kunnen folden. Nee, een speler als Carroll had met KK of AA zelf geraised, besluit ik, en ik call.

Tot m'n opluchting –zeker weten bestaat niet - laat hij JJ zien en ik ben 80% favoriet voor de pot die mij de chiplead zou geven. De flop verstoort m'n droom dramatisch want de eerste kaart die ik zie is een J. Helaas, er valt geen Q meer en ik heb zo weinig chips over dat ik later noodgedwongen all-in ben en uit 't toernooi vlieg.

Op z'n manier uitgeschakeld worden is zuur, vooral omdat 't voor de chiplead ging. Met nog maar weinig spelers in het toernooi had ik een goede kans gemaakt op een hoge klassering, of zelfs de overwinning.
Ik troost me met de gedachte dat 't om de long run gaat. Vier van de vijf keer win ik deze hand. Dat 't juist in een groot toernooi als deze niet gebeurt, tja, het hoort erbij. Een mooie uitspraak die vaak wordt gebruikt: "All you can do is get it in with the best of it, thats my job." Volgende keer beter.

Natuurlijk was ik er even goed ziek van, maar dat duurt bij mij nooit langer dan een paar minuten. Als je niet tegen een bad-beat kunt, moet je zeker geen pokerprofessional worden.
Shuffle up and deal, I'm ready for the next one.



"Deze column verscheen eerder in De Telegraaf op 15 december 2007"

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print