Pokerwraak - Deel 6

Pokerwraak Deel 5

Terwijl ik me concentreer op het vinden van een parkeerplaats in de buurt van het casino, neemt Lisanne nog eventjes hardop de te hanteren tactiek voor vanavond door. "Denk aan je vorige casinobezoek, Gunnar", klinkt het een beetje bezorgd. "Je hebt er toen in een paar uur tijd een paar honderd euro doorheen gejaagd. Dat is niet erg voor een keer, maar daar moet je geen gewoonte van gaan maken. Ga niet om te grote bedragen spelen. Speel voor tientjes, hoogstens een paar. Zorg dat je nooit het gevoel hebt dat er te veel op het spel staat. Dat kan ervoor zorgen dat je verkrampt gaat spelen. En dat…" Ik maak de zin af: "Nee, dat willen we niet hebben." Een glimlach verschijnt op het gelaat van mijn pokermaatje. "Goed zo, Gunnar", zegt Lisanne terwijl ze nog eventjes checkt of haar make-up wel in orde is. Ik klap het spiegeltje dicht. "Je ziet er fantastisch uit. Dat spiegeltje heb jij vanavond niet nodig."

Eenmaal binnen de muren van het gokpaleis is het ieder voor zich. Lisanne zoekt een plekje aan een pokertafel uit, terwijl ik besluit me nog eventjes te schikken in een rol als toeschouwer. Natuurlijk let ik wel op. Kijk ik naar hoe de spelers zich gedragen, probeer ik te ontdekken waar de potentiële kansen en gevaren zich bevinden. Voor zover dat natuurlijk kan, zonder dat je zelf mee speelt. Als ik naar de bar loop om mijn tweede colaatje van de avond te bestellen, zie ik Dylan bij het roulettewiel staan. Nog voordat ik met mijn ogen heb kunnen knipperen, zie ik hoe hij zijn winst viert door uitbundig high fives uit te delen. Het gaat hem weer eens goed af, dat wordt me wel weer duidelijk. Dylan is bevriend met alle spelers, zo lijkt het. Ik besluit even te gaan kijken en mijn vriend te groeten. Maar daar komt het niet van. Nora kruist mijn pad. Een gigantisch ongemakkelijke begroeting volgt. "Ha", breng ik uit, met een waarschijnlijk ontzettend verbaasde uitdrukking op mijn gezicht. "Ha", klinkt het terug. "Zo, dus jij komt je geluk ook eens beproeven?", probeer ik het gesprek onhandig op gang te brengen. "Ja. Jij ook?", countert Nora mijn stomme vraag met een zo mogelijk nog dommere vraag. "Absoluut." En toen was het gesprek afgelopen. Pijnlijk. Ik stamp het citroentje in mijn colaglas aan, weet me eigenlijk niet zo goed een houding te geven. Nora staat er ook ongemakkelijk bij. "Nou", maak ik een einde aan de veel te lange stilte, "fijne avond dan maar!" Nora knikt, loopt naar Dylan toe en ik draai me om.

Op naar de pokertafels. Daar zit Lisanne met een grote grijns op haar gezicht. "Gewonnen?", vraag ik. "Jep, gewonnen", zegt ze koeltjes. "Nu is de beurt aan jou, Gunnar. Laat maar eens zien wat je waard bent." Dat laat ik me geen twee keer vertellen. Ik nestel me aan de speeltafel, probeer wat toffe chiptricks uit in de hoop een enigszins ervaren indruk te maken op mijn medespelers en start vol vertrouwen aan de Sit & Go. Dat vertrouwen is terecht, zo blijkt al snel. De dealer deelt elke keer kaarten, maar hoeft dat niet eens te doen, zo lijkt het. Alle potten pak ik. Als ik een slechte hand heb, zijn mijn blufs goed genoeg. En op de momenten dat ik ook nog goede kaarten in mijn hand heb, is er helemaal niemand tegen me opgewassen. Met speels gemak schakel ik de ene na de andere speler uit. "Good game, mate", zegt een man met een Brits accent tegen me als ik zijn paartje boeren kraak met een straat. Ik verroer geen vin. "Thanks man", laat ik me quasi-stoer ontvallen. Aan het einde van de rit liggen alle chips voor mijn neus en hangt Lisanne om mijn nek. "Goed gespeeld, man", klinkt het enthousiast. "Ik wist dat je het kon!"

We besluiten ons pokeravontuur voor vanavond te laten voor wat het is. Lisanne won, ik won en dus zit het met ons zelfvertrouwen wel goed. En voor een pokerspeler is dat dé basis voor goede resultaten. Verder dan de bar komen we de rest van de avond niet. We kletsen alsof we elkaar al járen kennen, terwijl dat absoluut niet het geval is. "Zullen we thuis nog een flesje wijn soldaat maken?", trek ik de stoute schoenen aan. "Lijkt mij een goed plan", wordt mijn moed door Lisanne beloond.

Tilburg lijkt te slapen op het moment dat we de stad weer binnenkomen. De stoplichten knipperen oranje, bijna in alle huizen brand geen licht meer. "De tijd vliegt als je het naar je zin hebt met elkaar", zegt Lisanne terwijl ze een blik werpt op de kerkklok. Het is alweer bijna twee uur. Dat is al best laat. Maar, om maar eens een cliché van stal te halen, gezelligheid kent geen tijd. Dat wordt duidelijk als er een paar uur later drie lege flessen wijn en wat aangebroken zakjes nootjes op de salontafel liggen. De euforische stemming heeft op dat moment al lang plaats gemaakt voor een romantische sfeer, die tussen de lakens tot een climax komt. Aan haar ademhaling kan ik merken dat Lisanne in slaap is gevallen. Moe, maar hopelijk toch ook zeer voldaan. Ik heb wat meer moeite met het vatten van de slaap. Natuurlijk ben ik blij, maar tegelijkertijd gaan mijn gedachten toch eventjes uit naar Nora. Waar zou zij nu zijn? Wat zou ze vannacht gedaan hebben? En zou zij ook nog zo vaak aan mij denken als ik aan haar?

Pokerwraak deel 7

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print