Movie Review : Lucky You

Unlucky me…

Titel: Lucky You
Acteurs: Eric Bana/Robert Duvall/Drew Barrymore
Regisseur: Curtis Hanson("L.A. Confidential," Oscar)
Taal: Engels
Script: Curtis Hanson, Eric Roth("Forrest Gump", Oscar)
Tijd: 135 minuten

Goed, eerlijk is eerlijk: als je van plan bent om deze film nog te kijken, dan moet je nu stoppen met lezen. Hieronder worden enige zaken aangehaald waarbij het plot, voor zover aanwezig, op z'n minst verraden wordt. Ook over cruciale scenes en het einde van de film wordt schaamteloos verteld. Je bent gewaarschuwd.

Om maar met de conclusie te beginnen: Lucky You stond voor mij gelijk aan een marteling van 135 minuten. Niet zo erg dat er met een hamer langzaam bamboestokjes onder je nagels worden getikt (dat lijkt me pijnlijker). Te denken valt meer aan aan het noodgedwongen aanhoren van de problemen van iemand waar je totaal geen interesse in hebt. Je probeert je aandacht erbij te houden en niet te gapen maar je gedachten dwalen af naar andere zaken. In het geval van Lucky You moest ik steeds denken aan Rounders. Misschien ook geen meesterwerk, maar ik was wel geboeid tot aan het eind.

Voor de hoofdpersonen in Lucky You valt nauwelijks sympathie op te brengen. Daarvoor zijn de karakters niet of amper uitgediept. Ik heb weinig verstand van filmtechnische zaken maar ik heb het vermoeden dat een begrip als "identificatie" vrij essentieel is, als je de kijkers op je hand wilt krijgen. Daar is in deze film geen ruimte voor, ook omdat de situaties waarin de karakters verkeren continu ongeloofwaardig zijn.

De film in het kort: zoon van wereldkampioen wil wel eens een keertje uit de schaduw van z'n vader stappen en probeert de WSOP te winnen.

Tja, op zich een aardig idee, ware het niet dat ze waarschijnlijk totaal niet naar de verhalen van "echte" vader-zoon-pokerspelers hebben geluisterd. Ben erg benieuwd wat Doyle en Todd Brunson van de film vonden.

In het begin van de film ontmoeten de twee elkaar tijdens een cash-game en ze doen kil tegen elkaar, alsof ze elkaar niet kennen: de vader-zoon verhouding wordt onmiddellijk uitgelegd. Of wordt zo duidelijk gemaakt dat aan de pokertafel niets meer telt? "I'd check-raise my own dad," lijkt de film te willen schreeuwen. Prima motto en daarmee ben ik het helemaal eens. Echter, om de twee in een restaurant heads-up "two-card-poker" te zien spelen, waarbij de vader het WSOP-inschrijfgeld van z'n zoon wint, vereist wel erg veel inlevingsvermogen van de (pokerende) kijker.

Er worden meer statements gemaakt in de film. Dat er in Vegas een aantal rare snuiters rondlopen die continu ridicule weddenschappen aangaan bijvoorbeeld. De schrijver heeft zich vast en zeker laten inspireren door de verhalen van Amarillo Slim en Johnny Moss, maar maakt de fout door "over the top" te gaan. Een man die zich vrijwillig een paar borsten laat aanmeten om hiermee (veel te weinig) geld te winnen, is hier een pijnlijk voorbeeld van. Dat het de hoofdrolspeler niet lukt (uiteraard op een seconde na) om in drie uur tijd 72 holes te golfen en daardoor z'n inschrijfgeld voor de WSOP niet weet te winnen, was uiteraard geen verrassing. Zucht, o please. En natuurlijk wordt ie hard aangepakt daarna, omdat ie het niet kan betalen. Zie je Ivey al een paar stoere mannetjes op Vaswani afsturen?

De hoofdrolspelers zijn Eric Bana (Troy, Munich), Robert Duvall (The Godfather) en Drew Barrymore (E.T, Charlie's Angels). Een schitterende cast, zo op het eerste gezicht. Daarom is het doodzonde om te zien dat ook zij niets met het rommelige script aankunnen. De acteerprestatie van Duvall is nog vrij redelijk, maar Eric Bana lijkt onder invloed te zijn van kalmerende (lees: saaimakende) drugs. Waarom Barrymore in de film zit is mij een raadsel. Haar rol als liefje van Bana neemt de plaats in van de kijker: zij is de relativerende factor in het geheel en heeft tot overmaat van ramp zelfs een eigen nietszeggend verhaal. Jammer, had 't aan de kijker overgelaten.

Een andere cameo-appearance is die van Robert Downey JR, en het is duidelijk dat hij alleen meespeelde zodat z'n naam op de poster kon: hij speelt in slechts 1 (onbelangrijke) scene.
Voor de liefhebbers van poker op tv is het zeker een feest der herkenning: noem een naam uit de serie "High Stakes Poker" en je kunt hem of haar terugvinden in de film, als figurant. Jennifer Harman en Sammy Farha hebben zowaar enkele regels tekst. De acteerprestatie van Sammy Farha maakt kans op "de slechtse ooit", wat een enorme casting-fout is. Liever zag ik Daniel Negreanu in dat rolletje.

Een ander thema is de opkomst van Internet-spelers en de hole-cams. "Nee, ik ben geen voorstander van die camera's. Ik heb m'n hele leven geprobeerd m'n speelstijl te verbergen, en ik zou dat graag zo houden." Aldus L.C. Cheefer (Robert Duvall). Een prettig inzicht voor de hedendaagse speler, maar ook dit weet de schrijver volledig te verknallen, door met het hoogtepunt van de film (het mucken van de nuts van de zoon, zodat z'n vader kan winnen) net even die hole-cams te vergeten.

Dan de pokertechnische scenes, waarvan er veel zijn. Een lust voor het oog van de pokerliefhebber zou het moeten zijn, maar het is vooral een belediging van zijn intelligentie. Het vele "slowrollen" in de film doet me beseffen dat er te weinig over "poker" is nagedacht. Zo gaat het namelijk niet "in het eggie".

Dat het bankrollmanagement van hoofdrolspeler Huck Cheefer (Bana) niet echt strookt met dat van een "regular" in Vegas (wat hij wel moet voorstellen) neem ik op de koop toe, maar dat ie zich door het grinden op de micro-limits in enkele dagen weet in te kopen in het Main Event van de WSOP, vervolgens de finaletafel haalt en de beste hand weggooit ten gunste van z'n vader wat hem overigens niet helpt omdat een Internet-newbie wint (wat? teloorgang van het poker?), dat gaat er bij mij niet in. Sterker nog, het gaat er heel snel uit.

Kromme tenen dus, en de honger naar een nieuwe pokerfilm is niet gestild. Sterker nog, ik ben nu uitgehongerder dan ooit.

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print