Playing the dream.... on Paradise Island..

Vanochtend wist ik het zeker.
Het warme water van de douche heb ik elke dag weer nodig om het stramme oude lijf te doen ontwaken maar ondanks het eeuwige commentaar dat ik er veel te lang over doe, geeft het mij steeds weer een fijne voorbereiding op de dag en om even heerlijk mijn gedachten te laten gaan. Uiteraard gaan die vaak over poker en ik weet het zeker...

Willem van Hanegem zal het niet met mij eens zijn, hij is er namelijk stellig van overtuigd dat er niet zoiets bestaat als het "in vorm zijn van een speler". Je kan het wel of je kan het niet is zijn motto.
Ben het met Willem eens dat "in vorm zijn" een ongrijpbaar begrip is maar ik geloof er stiekum wel in. Net zoals dat je scherper bent en blijft als je je fit voelt zijn er periodes waarin (bijna) alles mee zit of dat je gewoonweg heel vaak de juiste beslissingen neemt. Dan ben je in vorm, zit je lekker in je vel of beleef je de juiste flow.

Dat gevoel besefte ik vandaag met mijn (steeds minder wordende) haar in de shampoo. Van april tot december waren de resultaten dramatisch, zo nu en dan heb ik heus wel leuk kunnen spelen maar steeds weer veel te vroeg die uitschakeling.
De combinatie 3-6 of 2-6 leek wel speciaal voor mij bestemd. Maar december was top, onze wekelijkse trainingsnachten en de private plays zijn reden tot zelfvertrouwen. Goede resultaten en dito prijzengeld in de laatste weken geven de Bahamas nog meer glans.

Zelden sprak een pokertoernooi meer tot de verbeelding dan het avontuur in de Carribean. Namen als Paradise Island, Bahamas, Atlantis en Cabbage Beach hebben een onvoorstelbare aantrekkingskracht en zorgen ervoor dat mijn douchen nog langer duurt dan standaard. Ik kijk uit naar mijn reis in gezelschap van Arthur van der Meeren, vliegen is niet mijn ding maar deze 17 uur gaan we wel doorkomen met dagdromen over ons geliefde spelletje. Hopen dat Rob Hollink zijn reisdatum heeft kunnen verzetten want zijn leuke gezelschap, tips en spelsituaties zijn altijd welkom.

Maar toch zorgt dit uitstapje ook voor een extra, lastige uitdaging. In de aanloop naar deze EPT wordt er behalve poker, poker en poker ook meer over andere dingen gesproken, zon zee strand cocktails prachtig gebruinde dames met Brazilian looks en de verwachte temperatuur maken het droombeeld compleet. Maar uiteindelijk draait alles om het toernooi met een hoge notering of een vreselijke des-illusie. Het is 90% poker en slechts 10% fun. Normaal gesproken staat een vroegtijdige uitschakeling gelijk aan de onbeheersbare drang om zo snel mogelijk thuis te komen. Het liefst die zelfde dag, dat zelfde uur of zoiezo het eerste vliegtuig mogelijk richting huiswaarts. Hoe groter en sneller de te scheppen afstand, hoe beter de teleurstelling handelbaar.

Maar juist dit gaat op dat fantastische tropische eiland niet lukken. Weinig mogelijkheden om snel het thuisfront te bellen met de mededeling dat ik er morgen gewoon weer ben. Een stoel laten bijzetten voor het prakkie andijvie thuis en de lege zakelijke agenda weer laten vullen met afspraken.
Nee...als de deceptie daar is, zal de gifbeker helemaal leeg moeten. Dan moeten we blijven, blijven op dat eiland waar, naar alle waarschijnlijkheid, elke zandkorrel ons gaat herinneren aan het doel van deze trip. Zonder het uitzicht op de final table klapt het luchtkasteel uit elkaar, dan is die 10% fun weggevaagd en vergeten. Dan zal je net zien dat het jaarlijkse gemiddelde van 10 dagen regen in januari op de Bahamas net tussen de 2e en de 11e valt. Dan duurt het even om je gedachten om te zetten en supporter te worden van elke andere Nederlander die nog wel hoop heeft en dezelfde droom nastreeft.
Dan moet ik hopen dat Arthur vaker dan ik gekeken heeft naar Dr. Phil en dus als mental coach kan fungeren.

Zover is het gelukkig nog niet, tot nu toe lukt het prima om vooraf zelfs 25% fun in te plannen en kijk zelfs voorzichtig naar mogelijkheden om familie en vrienden lastminute over te laten komen zodat ze 10 januari getuige kunnen zijn als ik "koeltjes" mijn handen in de hoogte steek na het winnen van de heads up.
Zijn er dan genoeg bekenden aanwezig om een ouderwetse hollandse polonaise in te zetten terwijl we dollars en fiches het publiek in gooien?

Hahaa wat een feest zou dat zijn. Playing the dream.... ik ga denk maar even douchen.

Tot op de Bahamas
Hans

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print