Poker zit in de Genen

Vier jaar geleden leerde ik de Mizrachi Brothers kennen en we werden onmiddellijk vrienden. We stonden toen allemaal aan 't begin van een internationale carrière. Michael en Eric zijn tweelingen en hebben een voorbeeld genomen aan hun oudere broer, Robert. In 2004 won Robert de Master Classics of Poker in Amsterdam; het was z'n eerste grote titel.

Z'n broers konden niet achterblijven en tegenwoordig hebben de broers gezamenlijk bijna 10 miljoen dollar in toernooien gewonnen. Michael heeft de meeste winsten gehaald. In 2006 domineerde hij de World Poker Tour en werd verkozen tot Player of the Year door Cardplayer Magazine.

Eric Mizrachi moet nog doorbreken maar dat is een kwestie van tijd, met zulke broers als leraren. De jongste broer, Daniel, vindt 't spelletje maar niets en volgt z'n eigen weg als professioneel goochelaar.

De joodse familie is in Miami opgegroeid, en naast de religieuze opvoeding (de broers spreken vloeiend Hebreeuws) was er ook tijd voor spelletjes. Veel spelletjes. Het was nota bene hun moeder die het pokerspel aan Robert leerde. Hij bracht zijn kennis vervolgens over naar z'n broertjes.

Zelfs de moeder heeft zich nog verder verdiept in het spel. Onlangs won ze in The Bellagio een 1000-dollar toernooi en mocht 40.000 dollar in ontvangst nemen.


Op dit moment verblijf ik bij de Mizrachi's in Miami. De jetlag is moordend, maar de moeite waard. De rust en het plezier met m'n vrienden maken alles goed. Over enkele dagen vliegen we naar de Bahamas, om de Pokerstars Caribbean Adventure te spelen. Vroeger was dat een World Poker Tour Event, maar nu is het een tropisch uitstapje geworden van de European Poker Tour.

Ik ben enorm blij met m'n vrienden uit de pokerwereld. Hoewel we allemaal broodspelers zijn, wisselen we wel degelijk veel informatie uit over ons spel. Tactieken, technieken, nieuwe inzichten, alles wordt besproken. Het lijkt tegenstrijdig, want eenmaal aan de pokertafel zijn er geen vrienden. Een bekend gezegde in de pokerwereld luidt: "I'd bust my own Grandma".
Als ik met de Mizarachi's aan de pokertafel zit, wil ik maar één ding: hun stapels chips, allemaal. Het mooie van poker is dat je nooit hetzelfde spel moet spelen. Daarom kan ik rustig m'n inzichten delen met tegenstanders, want een volgende keer zal ik 't net even anders doen. Hij denkt dat ik denk dat hij denkt dat ik denk, etc, …psychologie van het hoogste niveau. Als 't toernooi afgelopen is, dan kunnen we met een glimlach praten over 't spel en genomen beslissingen. Ook dan leren we weer van elkaar.

Het liefst zit ik straks in de Bahamas aan de finaletafel samen met Michael, Robert en Eric. Een beetje tegenstand kan geen kwaad, haha. En bovendien. Zij denken dan dat ik denk dat zij denken dat ik denk dat zij denken dat ik denk dat zij denken dat ik denk….en dat is precies wat ik dan niet denk. Mooi he, poker. Vooral met vrienden.

"Deze column verscheen eerder in De Telegraaf op 5 januari 2008"

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print