Pokerwraak - Deel 7

Pokerwraak deel 6

Terwijl Lisanne zich nog maar eens omdraait, blijf ik naar het plafond staren. Aan de ene kant overdonderd door de geweldige avond en nacht die achter me liggen, aan de andere kant bevangen door een gevoel van verdeeldheid. In het casino waren Lisanne en ik niet de enigen die een leuke avond hadden. Nora en Dylan genoten ook zichtbaar van alles wat het gokpaleis te bieden had én wat ze elkaar te geven hadden. Gun ik het ze niet? Bekruipt me een gevoel van jaloezie? Nee, kan ik volmondig antwoorden op de twee vragen die ik mezelf stel. Ik gun Nora het beste, ik mag Dylan ook graag. En jaloers ben ik niet. Hoogstens verbaasd, over het feit dat Nora en ik allebei al zo snel over onze inmiddels beëindigde relatie zijn heengestapt. In slappe televisieseries zie ik altijd dat zoiets juist best lang hoort te duren. Maar ach, bedenk ik me terwijl ik nog eens kijk naar de nog altijd als een os slapende Lisanne, ik vind het zo wel prima.

In mijn hoofd blijft het op de een of andere manier malen. Maar dat weerhoudt me er niet van om uiteindelijk toch in slaap te vallen. Als ik wakker word, merk ik direct op dat de plek naast me leeg is. Ik voel aan de koude dekens dat Lisanne al een tijdje geleden is vertrokken. Geen koppijn, maar op die manier toch een kater; Lisanne is weg. Die kater verdwijnt al snel als ik de huiskamer in slof. Croissants liggen in een mandje, geflankeerd door een kan sinaasappelsap. En, last but not least, Lisanne. "Zo, slaapkop", zegt ze met een glimlach op haar gezicht, "jij hebt vast wel zin in een croissantje." Dat heeft ze in één keer goed gezien. Ik geniet van het heerlijke ontbijt én de aanwezigheid van Lisanne. "Maar het wordt nu wel tijd voor me om naar huis te gaan", zegt ze als we de kan sinaasappelsap bijna leeg hebben gedronken. "Ik moet nog allerlei dingen doen voor school. Volgende week heb ik de deadline van mijn werkstuk. De komende dagen kunnen we dus beter eventjes niet afspreken." Auw. Die komt aan. Alsof Mike Tyson, Semmy Schilt én Ernesto Hoost tegelijkertijd op me staan in te beuken. Maar ik acteer een 'goede kaak' en blijf overeind. "Okay, logisch. Je school gaat voor. Zal ik je zo dan maar even een lift geven naar je huis?" Opnieuw verschijnt een grote glimlach op Lisanne's gezicht. Haar blauwe ogen lijken in één klap nóg blauwer te worden, als ze zo grijnst.

Een halfuurtje later is het moment dan toch echt daar. Ik parkeer mijn auto bij Lisanne voor de deur en loop nog eventjes mee met haar naar de voordeur. Nog voordat ik het in de gaten heb, geeft ze me een spetterende zoen. "Zodra ik mijn werkstuk heb afgerond, spreken we weer wat af, ok?" Uiteraard is er maar één antwoord mogelijk op die vraag: "Graag", zeg ik dan ook. Op weg terug naar huis krijg ik een telefoontje van Nora. Ze slaat het praten over koetjes en kalfjes over en vraagt of ik zin heb in een potje poker. "Vanavond, bij Dylan." Ik zie een homegame wel zitten en zeg toe dat ik er bij zal zijn. "Nou, dat vind ik leuk", is de reactie van Nora.

Ik besluit die homegame erg serieus aan te pakken. Niet komen voor de fun, maar voor de winst. Dan wordt het ongetwijfeld ook leuk, maar is het weer een mooie training en blijf ik wedstrijdritme houden. Gemakkelijk zal het zeker niet worden, om dat potje op mijn naam te schrijven. Dat weet ik zeker, want ik ken de kwaliteiten van Dylan. Da's gewoon een goede speler. Des te groter is de uitdaging om de pot te gaan pakken, des te meer zin heb ik er in.

Lisanne's tips hebben me tot nu toe geen windeieren gelegd, dus doe ik een heuse pokerwarming-up op de computer. Even lekker wat handjes spelen, even de feeling krijgen, even werken aan dat zelfvertrouwen. Dat pakt deze keer alleen niet zo goed uit. Mijn paartjes worden gekraakt door straten en mijn trips legt het tot drie keer toe af tegen een full house. Uitmaken doet het allemaal niet, overigens. Is de voorbereiding goed, dan ga je vol vertrouwen naar het casino of de homegame. Is het een slechte warming-up, dan maak je jezelf gewoon wijs dat het dan vanavond, als het er echt toe doet, wel goed zal gaan. Dat laatste doe ik nu dan ook maar.

Als ik aankom bij Dylan, is het er al een drukte van belang. Er zijn zowaar zelfs in totaal zestien spelers aanwezig en dus wordt logischerwijs besloten om te starten met twee tafels. Ik ontloop tot mijn grote vreugde sterspeler Dylan en heb al snel in de gaten dat er een paar matige spelers aan mijn tafel zitten. De kennis die ik inmiddels heb opgedaan door te lezen, luisteren en spelen zet ik feilloos om in een paar sterke moves. In 25 minuten tijd speel ik twee vrienden van Dylan weg. "Dylan zet het je later vanavond nog wel betaald", grapt één van zijn makkers. "Dat zullen we zien", counter ik.

Ik denk een soort pokerroes te beleven. Alles wat ik doe, is goed. En dat is ook wel zo, tijdens de eerste 45 minuten van de avond. Maar mijn grote stapel chips wordt in de vijftien minuten die volgen gehalveerd, na een paar iets te overmoedige acties. Gelukkig is er even een break, zodat er een einde komt aan mijn zwakke reeks. Nora biedt me wat te drinken aan. "Ik zag dat je het erg naar je zin had met Lisanne", zegt ze terwijl ze me een colaatje geeft. "Leuk voor je. Ze is niet alleen prachtig, maar ook nog eens hartstikke aardig." Ik ben flabbergasted. Zo ken ik Nora niet. Zou ze dan helemaal niet jaloers zijn? Het helemaal niet erg vinden dat ik zo snel al blij ben met een ander? "Het is inderdaad een topwijf", zeg ik zo snel mogelijk, om een genante stilte te voorkomen. "Maar hoe zit het nu tussen jou en Dylan?" Daarover is Nora kort: "We zijn gewoon vrienden. Denk ik." Mysterieus. Tijd om verder te praten is er niet. "Shuffle up and deal", schreeuwt Dylan immers.

Aan de pokertafel verloopt de tweede sessie voor mij prima. Ik speel een vriendin van Nora weg, nadat ik haar betrap op een bluf. Daarna wordt de finaletafel gevormd. Tot mijn grote verbazing zie ik dat Dylan één van de shortstacks is. Ik besluit hem agressief aan te pakken. Daar heb ik immers chips genoeg voor. Het is wellicht risicovol, maar ik maak mezelf wijs dat ik dat risico wel móet nemen. Dylan is nú zwak en dus moet ik mijn grote concurrent nú uitschakelen. Na een paar pogingen lukt dat zowaar. Een paartje zessen is voor shortstack Dylan voldoende om alles naar het midden te schuiven. Ik call direct en dank de dealer voor mijn paartje boeren. Op de flop valt al een boer en die kaart is voor Dylan het teken om op te staan en zijn hand uit te steken. "Goed gespeeld, gappie", toont hij zich een sportieve verliezer. "Thanks", zeg ik koeltjes. Om vervolgens de rest van de tafel aan te stampen. Het verloopt met ups en downs, maar ik win. Opnieuw. Net zoals de avond ervoor. Alle chips zijn voor Gunnar, de meeste euro's gaan naar Gunnar. Een heerlijk gevoel. Hoewel het winnen van een homegame niet eens zo heel bijzonder is, besluit ik voor mezelf dat ik poker nu écht serieus ga aanpakken. Het is tijd voor de volgende stap.

Pokerwraak deel 8

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print