Pokerwraak - Deel 9

Pokerwraak deel 8

Het klinkt zo abstract: steun. Is dat een schouderklopje in slechte tijden? Een innige omhelzing tijdens de wat betere momenten? Of toch gewoon het feit dat je weet dat je partner, wat je ook doet, altijd achter je zal staan? Wat het ook is; het werkt! Voor mij in elk geval. Mijn zelfvertrouwen is hoger dan de Tilburgse woontoren Westpoint, mijn energielevel doet vermoeden dat ik zes blikjes Red Bull heb opgedronken in evenveel minuten tijd. Ik straal, ik schitter en ik ben eager. Mijn buik rammelt en heeft maar aan één ding behoefte: pokersucces. De tijd van vrijblijvend freewheelen is voorbij. En dat voelt goed. Zoals het ook goed voelt dat ik kan rekenen op de steun van Lisanne.

Ze blikt terug op de satellite voor een groot toernooi in Dublin, die ik speelde. "Nu weet je wat er van je gevraagd wordt, Gunnar. Je bent op de goede weg, maar moet nog op snelheid komen. Jij bent de Peugeot Partner tussen de Audi's: degelijk, maar nog niet flitsend genoeg." Geweldig, die beeldende manier van uitleggen van Lisanne. Vaak heeft ze gelijk. Nu ook. Lisanne is mijn Louis van Gaal, mijn Ton Boot. Mijn coach, mijn persoonlijke analist. Haar uitleg is haarscherp. Als een ware Jan van Halst weet ze situaties feilloos te ontleden. Ze is de turbo die mijn Peugeot Partner sneller kan laten rijden dan welke Audi dan ook. "Jij bent mijn sleutel tot succes", maak ik haar aan het blozen. "Ik meen het. Als wij goed gaan samenwerken, kunnen we daar allebei ontzettend van gaan genieten."

Maar voordat er genoten kan worden, is het eerst tijd om te bikkelen. Geen cameraploegen, geen knappe meiden om wat standaardvragen te stellen voor de televisie, geen chique casino's met luxe chips. Gewoon een bureaustoel in een doorsnee woning in een Brabantse industriestad. Een toetsenbord, een muis en een koffiezetapparaat. En een bankroll natuurlijk. Een beetje satellite kost al snel zo'n 100 dollar aan inschrijfgeld. Geen goedkoop geintje dus. "Zorg dan ook dat je zorgvuldig je momenten kiest", voorziet Lisanne me nog maar eens van goede raad. "Je kunt wel een satellite spelen omdat je er zo nodig één wilt spelen, maar dat is niet de goede manier. Je moet er één spelen zodra je lekker in je vel zit. Is dat niet het geval, dan kun je beter wat kleine toernooitjes spelen om naar een topvorm toe te groeien." Als een gehoorzame a-junior die een keertje mag meetrainen met het eerste team knik ik braaf. "Okay baas."
Met dat gevoel zit het vandaag wel goed. De zon schijnt, ik voel me lekker en de koffie is prima. Nog meer goed nieuws: over 29 minuten gaat een satellite van start. Barbados is het einddoel. "Klinkt goed, schat", zegt Lisanne als ik vertel dat we misschien naar Barbados gaan. "Maar juich vooral niet te vroeg, Gunnar!" Deze keer zijn er 227 pokergekken die mikken op een reis naar een zonnig eiland. Dat komt dus neer op 226 concurrenten. Het gros ervan kan écht pokeren, een paar mensen weten zich met hun dollars waarschijnlijk geen raad en klooien maar wat aan. Aan mijn tafel heb ik twee van die donkeys zitten. Ze smijten hun dollars in het midden alsof het verboden is om ze te bezitten. Ik weet wel beter en haal de virtuele chips gewillig naar me toe. Een meer dan degelijke stack tijdens de eerste break is het gevolg. "Vandaag zou het wel eens kunnen gaan lukken", voorspel ik voorzichtig als ik met Lisanne de eerste twee uurtjes bespreek. Er zijn immers nog maar 109 spelers over en ik sta negende in de chipcount. "Goede cijfers, Gunnar", zegt Lisanne terwijl ze me nog een kop cappuccino voorschotelt. "Weet je wat je nu moet doen?" Ik roer een keer in mijn mok en haal mijn schouders op. "Gewoon, doorspelen", zeg ik droog. "Nee", klinkt het ineens streng. "Je moet knikkeren met mensen die knikkers hebben", zegt Lisanne. "Zorg dat je betrokken raakt bij een paar grote potten. Maar doe dat niet zomaar. Doe het alleen als je écht heel zeker bent van je zaak." Ik laat de tip eventjes op me inwerken en herinner Lisanne vervolgens aan de shortstacks, die er nog zijn. "Moet ik die juist niet heel hard aanpakken? Iedere tegenstander die ik kan uitschakelen, is er toch één?" Een bescheiden knikje volgt. "Maar laat die shortstacks nu maar gewoon lekker hun gang gaan. Van die gasten valt toch maar weinig te winnen."

Na die wijze les te hebben aangehoord, kruip ik weer achter het beeldscherm. Aan mijn tafel zitten drie shortstacks én zetelt de chipleader van het toernooi: Kings_Good. Een 26-jarige Slowaak blijkt het te zijn. Hij schept in de chat flink op over zijn berg fiches en meldt trots dat hij al zeven spelers uitschakelde. Ik besluit me niet te mengen in het gesprek, maar noteer in mijn schriftje netjes hoe de Slowaak speelt. Als ik zijn speelstijl in de smiezen krijg, bedenk ik me, dan kan ik mijn slag slaan. Al snel ruik ik onraad. Kings_Good strooit met fiches en ik heb het idee dat hij niet de beste hand heeft. Een shortstack betrapt de opscheppende Slowaak daar ook op en wint de pot. Kings_Good blijkt helemaal niets te hebben. "Lisanne, ik ga knikkeren!", schreeuw ik enthousiast. Amper vijf handen later rinkelen de alarmbellen bij mij opnieuw. Pre-flop zet de Slowaak opnieuw verdacht veel chips in. Ik heb een boer en een vrouw in mijn hand en besluit eens een flopje te bekijken. Het is knikkertijd! Alleen Kings_Good en ik zitten nog in de pot. De flop valt; een boer en twee negens. Geen wereldflop, maar ik zie mogelijkheden. Die worden in mijn ogen alleen maar groter als de chipleader uit Slowakije weer extreem hoog inzet. Hij bet twee keer de pot. Een te grove inzet, vind ik. Sluw als ik ben besluit ik te callen. Mijn afwachtende spel wordt beloond als er op de turn een boer verschijnt: dit kan toch bijna niet meer misgaan? Kings_Good checkt, ik maak een flinke bet. De Slowaak gaat mee, de river is een drie en verandert dus weinig aan de situatie. Een vrij absurde all-in volgt vanuit de Slowaakse hoek. "Gewoon callen", zegt Lisanne, die zonder dat ik het in de gaten had meekijkt over mijn schouder. Ik volg haar raad op en win de pot. De Slowaak had weer eens niks. Plotseling kent het toernooi, dat nog bestaat uit 83 spelers, een nieuwe chipleader: Gunnar!

Dan besluit ik er een autoracegezegde tegenaan te gooien: "It's easier to chase, than being chased", stamel ik. Lisanne deelt die mening, maar ziet de positieve kant van mijn status in. "Maak gebruik van de macht die je nu hebt, Gunnar. Domineer die potten, maar ga geen gekke dingen doen. Denk aan Barbados. Cappuccinootje?" Ik knik. "Je hebt gelijk. Zo ga ik het doen. En ja, ik lust nog wel een bakkie."

Pokerwraak deel 10

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print