Pokerwraak - Deel 10

Pokerwraak deel 9

Lisanne heeft met net voorzien van wat te drinken. Ze kijkt over mijn schouder nog eventjes mee naar de tussenstand. "Chipleader, Gunnar", zegt ze. "Het staat er echt. Je voert de stand gewoon aan! Niemand die aan jou tippen kan." Ze geeft me een zoen en trekt zich terug. "Er moet íemand op die knoppen van de muis drukken", zegt ze terwijl ze de kamer verlaat. "Dat ben jij deze keer. Ben wijs, denk goed na en doe gewoon je best. Meer dan dat kun je niet doen."
Het zijn misschien clichés, maar ze zijn wel waar. Ik moet gewoon mijn eigen spel spelen, blijven knallen en vooral niet doordraven nu de meeste fiches voor mijn neus staan. Dat is mooi, maar niets meer dan dat. Het is, maak ik mezelf wijs, alsof ik in de gele trui rondfiets in de Tour de France, terwijl de Pyreneeën nog moeten komen. Ik ben goed op weg, maar de eindstreep is nog ver weg.
Nadat ik heb afgerekend met een hardnekkige Slowaak, probeert een doordrammende Duitser me het leven zuur te maken. Als veel spelers afhaken en ik nog wel in de pot zit, krijg ik van de Oosterbuur een raise voor mijn kiezen. Elke keer. Heel irritant. Maar ik besluit me niet te laten opfokken. "Blijf kalm, Gunnar", zeg ik dan ook tegen mezelf. "Wat?", roept Lisanne. "Lust je nog een bakkie koffie?", vraagt ze dan. "Nee", zeg ik. "Ik was gewoon even in gesprek met mezelf. Niets aparts." Het gegiechel is nog net te horen. "Ja, lach maar", roep ik naar Lisanne. "Maar ik ben hier wel eventjes een reisje Barbados aan het veiligstellen!"

Er zijn nog 57 spelers over als de Duitser me dwingt tot een belangrijke call. Hij gaat all in en ik heb twee zessen in mijn hand. Lastig. Aan de ene kant wil ik folden, want het zenuwachtige spel van de Duitser NoJoke87 maakt me onzeker. Aan de andere kant: met twee zessen in mijn hand maak ik altijd een redelijke kans. De tweede ingeving wint het van de eerste; ik call. Hij laat een paartje achten zien. "Lies", roep ik, "kom snel kijken. Onze reis wordt ons nu door een Duitser afgenomen." Lisanne heeft hakken aan, dus ik hoor haar naderen. "Wat? Gaat het mis?" Het board geeft haar antwoord. Er valt al direct een acht. Maar de derde kaart van de flop is een zes. Alleen een wonder kan me nu nog redden. "We moeten nú duimen, Gunnar. Nú. Duim met me mee." Mijn rechterhand verlaat de muis en met mijn duimen draai ik als een bezetene in de rondte. Opdat het me maar een zes mag opleveren. De turn komt; een boer. "Duimen! Duimen!", roept Lisanne. Ik draai me met mijn duimen zo suf, dat ik er bijna spontaan RSI van krijg. En warempel: er valt een zes op de river. Lisanne wordt gek van vreugde en danst door de kamer heen. Ik blijf koel, haal een keer diep adem en laat de situatie even op me inwerken. You've got the luck of a true champion, tikt NoJoke87 in het chatvenster in. Ik laat die woorden goed tot me doordringen. Ik heb inderdaad geluk. Ontzettend veel geluk zelfs. Té veel geluk, eigenlijk. Pure magie, is het. "Dit wordt onze dag! Dit gaat helemaal goedkomen!" Hoe zeer Lisanne me ook zou willen temperen in mijn vreugde, deze keer moet ook zij toegeven dat het nu toch wel écht de goede kant op gaat. "Maar houd die focus vast, Gun. Je hebt nog altijd niet gewonnen." Opnieuw volgt een omhelzing en een dikke zoen. Lisanne is bijgelovig en vertrekt weer. "Zolang ik televisie kijk en jij pokert, komt alles op zijn pootjes terecht", stelt ze.

Ik kan alleen maar hopen dat ze gelijk heeft en blijf, nu er nog 41 spelers hopen op een Barbados-ticket, rustig mijn spel spelen. Een nieuwe tafelindeling zorgt ervoor dat ik wat meer behouden ga kaarten. Ik besluit mijn nieuwe tafelgenoten eens rustig te analyseren. Geen enkele speler is slecht, houd ik mezelf voor. Anders waren ze niet zo ver gekomen. Maar er zijn goede en iets minder goede pokeraars. Die minder goede spelers moet ik zo snel mogelijk opsporen en aanvallen. Het duurt een rondje of anderhalf, voordat ik een vreemd spelende Spanjaard in het vizier krijg. Hij gooit zijn chips naar mijn mening iets te enthousiast in de potten. Een teken van lef, maar ook iets dat uit te buiten valt. Met twee azen in mijn hand –echt alles gaat nu goed- ga ik de strijd met PocoLoco aan. PocoLoco blijkt inderdaad een 'poco loco' te zijn, want hij gaat nog voor de flop all in. Een gemakkelijke call, derhalve. Het bord brengt hem nog wel een koning, maar met zijn paartje heren legt de Spanjaard het toch echt af tegen mijn azen. Inmiddels is mijn chiplead gigantisch geworden. Met nog maar 27 spelers in het spel ga ik ruim aan de leiding. Ik heb meer dan twee keer zoveel chips als de nummer twee in het klassement. Wie doet mij wat?

Niemand, blijkt een uur later. Er zijn nog vier spelers over en meer dan de helft van de chips zijn in mijn bezit. Ik deel de lakens uit, voel me de baas van de tafel. En dat ben ik ook. Hoe sterk de overgebleven Fransoos, Egyptenaar en Pool ook spelen, ik lijk door hun virtuele kaarten heen te kunnen kijken en maak telkens de goede beslissingen. Natuurlijk komt daar geluk bij kijken. "Je zit in de flow", hoor ik Lisanne plotseling zeggen. Ze staat achter me, maar ik heb haar niet de kamer horen binnenkomen. Zo geconcentreerd ben ik. "Zeker, Lisanne. Ik ga dit goed uitspelen. Zoek maar vast een mooie bikini uit." Plotseling gaat het snel. De Egyptenaar wordt er door de Pool uitgewerkt, terwijl ik de uitschakeling van de pokeraar uit Frankrijk voor mijn rekening neem. Heads up heb ik er maar drie handjes voor nodig om een kamikazepoging van de Pool af te straffen. "Rihanna, here we come", schreeuw ik zo hard als ik kan. Voor Lisanne is dat hét teken om een fles Bacardi tevoorschijn te toveren en feest te gaan vieren. Ze vliegt me om mijn nek alsof ik zojuist de jackpot heb gewonnen en blijft zeker dertig tellen hangen. "Zeg Lisanne", zeg ik na een halve minuut, "je bent absoluut niet dik, hoor. Maar dit wordt nu wel een beetje zwaar. Je wilt toch niet dat ik met een hernia dat vliegtuig instap?" Ze begrijpt me, maar vindt het tijd voor nóg een omhelzing. "Dit moeten we groots gaan vieren. Uit eten, champagne, duur hotel, romantische nacht, heerlijk ontbijt, goede lunch, lekkere shopping spree", dagdroomt Lisanne hardop. Ik kan wel lachen om haar enthousiasme en ben in een goede bui, natuurlijk. "Okay, deal", ontketen ik bij haar nóg een explosie van vreugde. Dan verschijnt er een popupje op mijn beeldscherm; '1 new message in your inbox'. Het is een mailtje van de pokersite. Ze schrijven dat ze me binnen nu en drie dagen bellen om alles door te spreken. Er komen polo's aan met hun logo erop en ze sturen me shirtjes, petjes en badges voor op mijn normale kleding. 'Welcome to the true life of a poker professional', lees ik voor. Hoewel het toernooi in Barbados nog moet beginnen, is het voor mij al geslaagd. De eerste grote stap op weg naar pokerfaam is gezet....

• 
• 
• Stuur naar vrienden
• Print