De vorige keer dat we een nieuwe strategieschrijver voorstelden kwam het commentaar dat die niks zou hebben bereikt. Bij
Dominik Kulicki
kan dat niet worden gezegd. Een finaletafel op de WSOP, bij de MCOP, twee finaletafels bij de afgelopen DOM Classics, een keurige lijst. De 26-jarige student innovatiemanagement uit Amsterdam is een nieuwe grote naam in PokerNews' keurkorps van strategieschrijvers. Vanaf maandag om de week een artikel over qualifiers naar de WSOP.
Ha Dominik Kulicki, gelijk maar de confrontatie. Waarom gaan we van jou aannemen hoe we moeten spelen? Kortom: wat heb jij zoal gepresteerd?
Mijn grootste prestatie is het halen van een final table op de WSOP, veruit mooiste dat ik heb meegemaakt. Verder heb ik nog in het Main Event van de WSOP gecasht vorig jaar. Het jaar ervoor speelde ik ook al, maar toen lukte dat net niet. Ik was toen nog niet gewend aan het spelen van zulke lange dagen. Toen eindigde ik iets van 150 of 200 plaatsen buiten het geld. Maar dit jaar ging het super.
Voor jou was het toch een mega World Series afgelopen jaar.
Ik cashte gelijk in een limit-toernooi. Daarna die final table nog. Ik was voor de World Series in Japan geweest en had daar een enorme keelontsteking opgelopen. Dat was over toen ik naar Las Vegas ging. Maar ik had met Wolbert Bartlema afgesproken dat we elke dag zouden gaan zwemmen. Na de eerste keer zwemmen kreeg ik gelijk last van mijn keel. Daardoor heb ik die toernooien vol met antibiotica gespeeld, maar het bleek niet nadelig.
Verder qua prestaties. Ik heb een keer het Limit-toernooi van de DOM Classics gewonnen. Dat was eigenlijk mijn eerste goede prestatie. Daarna kreeg ik de mogelijkheid om meer grote toernooien te spelen. Ook werd ik nog derde in een deepstacktoernooi in het Venetian. Dat was op het eind wel een beetje een crapshoot, maar ik sleepte er een mooie deal uit.
Ach ja, elk toernooi wordt op een gegeven moment een crapshoot, zelfs een EPT af en toe en de kleine events van de WSOP ook.
Nou, daar ben ik het niet mee eens. Bij die kleine WSOP-toernooien doen weliswaar heel veel mensen mee, maar de structuur eist dat je snel dubbelt om zo snel mogelijk veel spelers te filteren. Maar zodra dat is gebeurt, kan je heel lang heel mooi doorspelen. Dat vind ik beter dan dat je uren aan het spelen bent en dat het als het er echt om gaat ineens een crapshoot wordt. Ik vind het echt een betere structuur.
Maar crapshoots kan jij ook. Ik herinner me het speedtoernooi van de afgelopen Master Classics. Dat was echt een ultieme crapshoot, maar je zat wel aan de finaletafel.
Haha, ja, ik weet niet hoevaak mijn geld er daar preflop heeft ingelegen, maar het lukte wel. Mooi dat ik net in dat toernooi de finaletafel haalde. Maar goed, heel veel mensen zeggen: crapshoot, geen skill enzo. Daar ben ik het alleen niet mee eens. Het skill-gedeelte verplaatst zich alleen naar het preflop-spel. Welke spelers kan je wel aanvallen en welke niet? En hoe liggen de verhoudingen van de stacks? Daar moet je gewoon je strategie op aanpassen. Soms is het leuk om een crapshoot te spelen. Ik ga ook altijd naar Holland Casino voor het wekelijkse toernooi. Dat is gewoon gezellig. Ik zoek het liefst wat balans tussen kleine toernooien en de grote diepere toernooien.
[/B]Ik herinner me van jou dat je voor de qualifier bij de Master Classics al een compleet gameplan had. Doe jij dat altijd?[/B]
Zeker voor qualifiers wel ja. Je moet kijken wat voor type toernooi je instapt, wat voor prijzen er zijn. Is het rebuy of niet, etcetera. In een deepstacktoernooi kijk ik daar minder naar hoor. Zoals bijvoorbeeld het Main Event van de World Series. Daar is het plan alleen maar om te overleven. Of je dat doet met veel chips of weinig, dat maakt in het begin helemaal niet uit. Je komt toch pas dag drie in het geld. Het doel is dus gewoon dag 3 bereiken en dan pas kijken waar je staat en wat je plan dan kan zijn. Je plan verandert natuurlijk wel continu aan de hand van stacksize enzo, maar op zich is het vooral overleven.
Zonder de inhoud van je verhalen al weg te geven, waar ga je het allemaal over hebben in de artikelen?
Het gaat dus alleen over qualifiers. Ik begin met de basis van qualifiers. Wat voor types zijn er? Daarna wil ik van de basis doorgaan naar de wat complexere situaties. Ik ga strategieën uitleggen aan de hand van situaties die vaak voorkomen. Ik leg bijvoorbeeld uit hoe je in alle fasen van een toernooi speelt, maar ook hoe je de verschillende soorten toernooien aanpakt. Ik zal in het begin ook bepaalde standaard keyconcepten uitleggen voor ik daarop verder inga, zodat mensen bepaalde punten zullen snappen, voor ze een artikel lezen.
Wat heel belangrijk is, vooral in qualifiers, is fold equity. Ik zal dus ook gaan uitleggen waarom en waar in een toernooi dit vooral belangrijk is. Daarna ga ik pas de strategieën uitleggen die met fold equity te maken hebben.
En je gaat dus alle qualifiers behandelen? De kleine rebuys, de grote freezeouts, de steps?
Ja, steps speel ik alleen niet, dus daar zal ik weinig over kunnen uitleggen. Het zal vooral over de multi table qualifiers zijn. Maar wel dus het verschil tussen de toernooien met een lage buyin en maar één ticket en de grotere met veel tickets. Mijn voorkeur gaat altijd uit naar meerdere tickets. Bij een ticket moet je veel agressiever spelen. Bij meer tickets kun je wat meer low-profilen en hoef je minder showdowns te overleven.
Wat ik ook nog uitleg zijn concepten dat als je te veel chips pakt je niet optimaal bezig bent, omdat je dan dus eigenlijk te veel risico neemt. Het gaat er uiteindelijk alleen maar om dat je het ticket haalt. Het meest optimale resultaat is natuurlijk dat je het ticket haalt met nog maar een big blind over, hoewel dat natuurlijk ook weer niet altijd te bereiken is. Ik zie zo vaak dat mensen blijven doorstampen terwijl ze al zeker zijn van een ticket. En dat mensen daarmee alsnog hun ticket opblazen.
Hoe ben jij satellite-specialist geworden?
Twee jaar geleden wilde ik de World Series spelen en ben ik het gaan proberen. Dat ging toen heel soepel. Ik was er mee bezig, ik zag wat voor fouten mensen maakten. Binnen twee keer proberen had ik al het World Series-ticket, voor maar 300 dollar. Ik wilde me toen daarin specialiseren, omdat ik ook EPT's wilde spelen. Het ging me goed af. Ik heb twee keer een EPT-ticket gewonnen, twee voor het WSOP Main Event en dit jaar heb ik al een ticket gewonnen voor twee WSOP-events plus zakgeld. Nu komen de World Series en wil ik er dus weer vol voor gaan.
Je bent net op wintersport geweest, je squasht veel, met Wolbert was je van plan in Vegas elke dag te zwemmen. Sport jij altijd veel en is dat belangrijk voor je?
Ik heb de laatste paar maanden weinig gesport. Daarvoor wel hoor, ik sport al mijn hele leven veel. Maar ik ben op reis geweest, dus kwam het er even niet van. Ik moet gewoon twee of drie keer per week sporten. Als ik dat structureel doe, lukt het wel. Het voelt gewoon lekker als je fit bent. Dan gaat alles zo veel makkelijker. Voor het poker niet zo bijzonder hoor, maar voor je hele leven is het denk ik gewoon belangrijk.
En bij grote toernooien wel. Het komt er op neer dat je twaalf uur op je reet zit en dat moet je gewoon compenseren. Maar het is gewoon leuk om te doen, tennis, squash, snowboarden. Ik deed wel wat aan fitness, maar dat vind ik eigenlijk saai. Ik squash nu meer. Als je twee uur tennist, ben je lang niet zo moe dan wanneer je een uur squasht. Ik doe het ook mijn hele leven al. Ik heb vroeger op tennis gezeten, op judo, op golf, hockey, skieën. En nu sinds anderhalf jaar squashen.
Is je leven veranderd sinds je ook pokert?
Nee hoor. Ik ben pas twee jaar nadat ik ging studeren, gaan pokeren. Daarvoor deed ik ook niet veel bijzonders. Ik ben niet echt veranderd door het poker. Dat is er alleen maar bij gekomen. Ik heb nooit echt serieus gekaart voordien. Toen ik op de middelbare school zat ging ik op vrijdagmiddag wel naar de kroeg natuurlijk, poolen, hartenjagen, toepen.
Toepen? Maar dat is helemaal geen Amsterdams spel, maar Brabants.
Ja, maar ik kom ook niet uit Amsterdam hoor, hoewel ik ook niet uit Brabant kom, haha. Ik ben in Hilversum geboren en daar heb ik tien jaar gewoond. Daarna ben ik naar Laren verhuisd.
Een Gooise Pool dus.
Haha, ja, inderdaad. Ik ben de zoon van Poolse ouders die ruim dertig jaar geleden naar Nederland zijn verhuisd. Mijn vader was eerst naar Nederland gekomen. Hij ontmoette mijn moeder in Polen. Die is toen naar Nederland gekomen en toen zijn ze getrouwd.
Dus van Hilversum, naar Laren, naar Amsterdam en daar ben je gaan pokeren. Hoe kwam je daarbij?
Dat begon eigenlijk op de middelbare school al. In de zesde klas, toen we achttien waren, hadden we een uitje gepland naar het casino. Wij allemaal netjes in pak, je kent het wel. Daar zag ik de pokertafels. Ik wilde dus gaan pokeren, maar ik kon die 200 gulden die het kostte om mee te doen niet betalen. We konden al nauwelijks de blackjack betalen. Maar ooit wilde ik toch naar die pokertafel. Daar is het dus voor mij eigenlijk begonnen.
Daarna gebeurde een hele tijd weinig en toen kwam ik er op internet mee in aanraking. Ik ben met playmoney gaan spelen, heb 50 dollar gestort. In het begin heel veel geluk op $0.50/1 Limit. Ik ging steeds maar hoger en schoot in een middag door naar 500 of 600 dollar. Maar daarna verloor ik alles weer. Toch weer twee keer een poging gewaagd en weer verloor ik het. Ik vond het interessant en heb toen voor mijn verjaardag een boek van Sklansky over de psychologie achter poker gevraagd. Dat ben ik gaan lezen. Ik vond het reuze interessant en besloot dat ik meer moest lezen, omdat er veel nuttige informatie in stond.
Langzamerhand rolde ik overal in. Ik speelde online, speelde een keer in de paar weken in Holland Casino. En toen zag ik dat er bij de Master Classics een $100 rebuy was. Ik werkte in die tijd steeds naar een bepaald doel toe en dat werd mijn doel. Ben veel gaan spelen en nog meer gaan lezen. Echt diep in de literatuur gedoken en heb veel aan mijn spel gewerkt.
Was jij onzeker over je spel?
Nee, niet direct. Ik zag alleen dat er veel elementen in poker zaten. Hoe meer ik daarover zou lezen, hoe meer ik kan winnen. De mensen die de meeste tijd in hun spel stoppen, worden het beste. Mensen die niks aan hun spel doen, raken zelfs achter. Ik zag dat er geld in te verdienen was en wilde me dus verdiepen. En ik heb best wel wat prestatiedrang. Ik wil een bracelet winnen, een EPT of een event bij de Master Classics. Dat zijn mijn doelen.
Wat voor toernooien speel jij online?
Ik heb lang niet veel gespeeld online, omdat ik me niet kon motiveren om zo lang te zitten. Ik dacht: dan kan ik beter cashgames spelen. Maar nu speel ik sinds een paar weken weer veel toernooien. Op zondag staan de Everest 200k op het programma, de Sunday Warm Up, de $100 freezeout op Stars, de $100 rebuy, de $50 rebuy en ik ga nu ook op iPoker de 300k guaranteed spelen.
Over jouw speelstijl. Jij bent een overlever in toernooien toch? Ik hoor jou bijvoorbeeld nooit zeggen in een pauze: Nou, over twee of drie handen gooi ik het er maar in.
Ik heb te vaak meegemaakt dat ik uit een benarde positie kan terugkjomen. Zolang je nog in het toernooi zit, kan er nog vanalles veranderen. Als ik geen fold equity meer heb, dan zoek ik andere spots om mijn geld erin te gooien. Dan ga ik niet op een willekeurige button allin, terwijl ik zeker weet dat ik wordt gecalld. Dan zoek ik liever een spot op waar veel dood geld in de pot zit. Als er een raise of misschien zelfs een reraise is, dat ik juist dan meega met mijn connector.
Wat was je meest narrow escape?
Ik denk vlak voor de finaletafel van de World Series. We zaten nog met zeventig of tachtig man en ik had nog drie blinden over. Ik zat op de small blind. Iemand in middle positie raisede en ik had pocket vieren. Dan gooi ik het erin, omdat ik dan denk dat ik een flip heb. Maar het mooie is dat de big blind ook zijn stack erin trapte. Daarop foldde de middle position KT. En de big blind had AQ. Er viel een K op de flop, maar ik pakte de pot. Dus omdat de big blind een hand vond en het erin trapte, won ik die coinflip wel, terwijl ik anders de flip niet had gewonnen. Maar met de antes er ook nog bij verviervoudig je dan. Je kan je chips erin gooien om tweeënhalf keer je stack te krijgen, maar in zo'n geval levert het dus veel meer op. Dat soort situaties zoek ik dan.
Hoe heb je de finaletafel eigenlijk beleefd?
Ik werd zevende, dus het duurde maar twee uurtjes. Het was wel fantastisch. Je leeft er helemaal naar toe. Vanaf het moment dat er nog maar twee tafels zijn, wordt het wel heel spannend. Je wil toch die finaletafel halen. Zo'n eerste finaletafel op de WSOP is dan toch weer apart.
Er spelen dan ook meer dingen een rol dan in een ander toernooi. Er was van de tiende plek naar de negende plek al een grote moneyjump. Als je dan de laatste negen haalt en je overleeft nog twee man, dan is je hele Vegas-trip al betaald. Ten tweede is het halen van een finaletafel op de WSOP al een droom. Dan durf je dus minder risico te nemen. Ik heb bijvoorbeeld ook nog bij die laatste twee tafels AK gefold. Er was iemand die limpte, ik maakte een raise en under the gun trapte het erin. Zit je dan met je aas-koning. Ik had iets meer dan gemiddeld met 450.000 en hij had 300.000. Ja, wat doe je dan? Callen voor een monsterpot of kiezen voor safety en betere spots? Op een of andere manier spelen dan dus meer dingen mee dan alleen de pokertechnische.
En van de finaletafel heb ik gewoon genoten. Ik was short, dus had niet veel druk. Ik wilde natuurlijk wel die bracelet winnen, maar eerst wilde ik zonder risico twee spelers verliezen. Ik had toch de kleinste stack en dan haal je je meeste winst uit andere mensen die elkaar uitschakelen. Nou ja, er waren er twee uit en er waren geen shortstacks meer. Ik gooide het erin met 65 tegen A2. Ik dubbelde door die flip. Daarna kreeg ik vrouwen en kreeg ik het er weer in tegen ace-rag. Hij hitte zijn aas en toen was het over. Maar als ik daar wel win, ben ik dus weer helemaal terug. Zo zie je dat er gewoon heel veel kan gebeuren als je probeert te overleven.
Hoe was de sfeer onder de Nederlanders eigenlijk? Want jij was niet de eerste met een finaletafel vorig jaar. Brummel had er al een, Luske. Jij speelde zelf tegelijk met Lennart Holtkamp, op dezelfde dag, een finaletafel.
Het is wel leuk ja. En het geeft vertrouwen dat het haalbaar is. De Nederlanders onderling steunden elkaar er ook in. Het zorgde ervoor dat ik ook meer gefocust speelde. Niet bewust hoor, maar het gebeurt wel.
En je kon de eerste Nederlander zijn met een bracelet. Speelde dat ook nog mee?
Nee, niet direct. Er waren meer mensen die ik het meer gunde. Nederlanders die al veel meer hadden gepresteerd. Ik gunde het Luske en Hollink veel meer, omdat die er al jaren voor strijden. Zulke mannen gun je het gigantisch. Ik zou het fantastisch vinden als ik had gewonnen hoor. Maar meer voor mezelf, dan voor het land. Het enige waarom ik het wel zou willen, is omdat het veel mogelijkheden geeft, bedrijven die je dan wel willen sponsoren. Maar ook gewoon voor die bracelet natuurlijk, die wil iedereen winnen.
Fotografie: Roel van Diem
Geen comments
Voeg je commentaar toe