Dodelijke Downswing - deel 12

^{Lees ook Dodelijke Downswing hoofdstuk 11.}

Steven staat weer voor de spiegel in zijn hotelkamer. Iets meer dan vierentwintig uur geleden keek hij ook in deze spiegel, maar kon hij zichzelf amper aankijken. Het waren de ogen van een moordenaar vond hij. Inderdaad, ‘vond’, want Steven ziet zichzelf, na alle gebeurtenissen van de afgelopen dan en nacht, vooral als een slachtoffer. Hij wast het zand van de speedway uit zijn oren, kijkt nog éénmaal naar zijn afgetekende gezicht en loopt dan de badkamer uit, alsof het zijn laatste meters naar de elektrische stoel zijn.

Binnen zit Anthony, één van de mannen van Massino, ongeduldig op hem te wachten. Anthony heeft een vriendelijk voorkomen, maar onder zijn leren jas draagt hij aan de ene kant een kapmes, en aan de andere kant een .357 Magnum. Deze ‘vriendelijke’ man heeft al behoorlijk wat gaten gegraven in de omliggende woestijn. “Finally done?” Steven knikt, maar het liefst wil hij in zijn bed kruipen en er pas uitkomen als Anthony en deze hele affaire zijn verdwenen.

“Good.” zegt Anthony terwijl hij één hand op de schouder van Steven legt en de andere hand dreigend onder zijn jasje steekt, precies waar zijn kapmes is verstopt. “Now listen kid, we’re going to get the money from the hotel safe. You’re not going to pull any stunts, are ya?” Steven durft de moordlustige gangster amper aan te kijken. “N-n-no sir.” Het gestotter is goed genoeg voor Anthony. Hij is niet anders gewend van zijn slachtoffers.

Als ze bij de liften staan te wachten trekt Steven het niet meer. Hij moet iets proberen. “So can I ask you something?” vraagt Steven zacht. Anthony, die achter Steven staat, gromt een “What.” Steven slikt een keer goed en trekt dan de stoute schoenen aan. “So what if you keep the money. All of it?” Hij wacht na deze zin op een reactie die hij kan polsen, maar Anthony antwoordt niet. Hij biedt hem meer dan drie ton aan; dat moet toch ook voor deze gangster een hoop geld zijn. “You keep the threehundred thousand and then you tell mr. Massino I got away...”

Steven draait zijn hoofd licht alsof hij bang is dat hij het antwoord niet zal kunnen horen. Anthony heeft wel vaker slachtoffers meegemaakt die hem van alles aanboden om niet in een woestijngraf terecht te komen, maar dat waren vrijwel altijd andere gangsters. Dit is een jonge knaap, die - helaas voor hem - de verkeerde mensen tegen het lijf is gelopen.

“Sorry kid,” zegt Anthony bijna vaderlijk, “that money won’t do me any good if I’m dead.” Steven verslikt zich bijna in dit cliché antwoord, maar begrijpt direct de macht die Massino over deze stad heeft. Met omkopen komt hij dus geen steek verder, maar misschien kan hij in het casino de aandacht van de beveiliging trekken en zo zijn eigen hachje redden.

Alsof de duivel er mee speelt haalt Anthony alle hoop weg. “Listen, I know what you are thinking, Maybe I can buy my way out of this mess, or what if I scream for police in a public place, and what not.” Anthony draait Steven om en kijkt hem recht in zijn ogen. “Like I said in the room: do not pull any stunts, because if you do -- then you will die tonight. And there is nothing anyone can do to prevent that. Am I clear?” De bedreiging komt hard aan bij Steven en hij raakt er mentaal een beetje van verlamd. Weg zijn alle ontsnappingsplannen. Het nieuwe doel is simpelweg te gehoorzamen en ... te overleven.

Aangekomen bij de receptie doet Steven braaf wat Anthony van hem verlangd; een manager neemt hen samen mee naar achteren, Steven houdt keurig zijn mond, pakt zijn dollars in en binnen een half uur staan ze beiden, met een sporttas vol geld, buiten het casino. “You did good kid.” zegt Anthony bijna trots. Als hij vervolgens een hand opsteekt rijdt een dikke Mercedes met geblindeerde ramen voor. Anthony pakt de tas uit de armen van Steven en gooit deze in de achterbak. Daarna opent hij de achterportier en duwt de Hollander zachtjes, doch dringend, naar binnen.

Wanneer ze The Strip verlaten, en richting de I15 North rijden, wil Steven weten waar ze precies naar toe gaan. “I suggest you keep that mouth shut until we get there.”Anthony begint zich duidelijk te irriteren aan de vele vragen van Steven. Uit een papieren zak, die Anthony net uit de achterbak heeft gevist, komt een ski-bril tevoorschijn. De glazen van de bril zijn voorzien van een dikke laag verf zodat er geen straaltje daglicht doorheen kan komen. “Wear these until I tell you to take them off.” zegt Anthony streng.

Een half uur later stopt de Mercedes en mag Steven zijn bril afzetten. Dit gedeelte van Vegas staat in schril contrast met de glitter en glamour van de Strip casino’s. De straten zijn bezaaid met rommel, in verschillende hoeken liggen zwervers onder oude matrassen en wordt het snel duidelijk dat ook Las Vegas een rijke gang-cultuur heeft. De auto staat voor een oud gebouw met een stalen deur en drie man sterke bewaking.

Nadat Anthony de tas uit de kofferbak heeft gehaald, loopt hij samen met een zenuwachtige Steven richting de ingang. “Where are you taking me?” vraagt Steven. De gangster geeft hem een zetje alsof hij wil zeggen dat de Nederlander moet doorlopen. “Don’t worry, just do as you’re told.” Alsof dat Steven gerust moet stellen.

Eenmaal binnen worden Steven en Anthony zorgvuldig gefouilleerd. Laatstgenoemde levert zijn kapmes en Magnum in en zodra de mannen de tas vol geld hebben gecontroleerd mogen ze eindelijk doorlopen. Aan het einde van de gang pakt Anthony onze landgenoot nog éénmaal bij de schouder. “Remember, you have to humiliate them. That is your only chance of survival.” fluistert hij voordat hij de zware deuren opent en Steven oog in oog staat met zijn lot.

Het is alsof Steven een film is binnengewandeld. Het is een rokerige illegale pokerruimte, vol dubieuze figuren en ongeveer vier luxe pokertafels. Langs de muren staan stevige gangsters en aan de tafels zit een mix van zwaar getatoeëerde Aziaten, ‘Teddy KGB’ look-a-likes en oude grijze Italianen. Dit is geen plek voor jonge internetspelers zoals Steven.

Één van de oude mannen staat op en loopt op het duo af. “Anthony! Dear boy. It is good to see you!” De twee omhelzen elkaar en richten vervolgens hun aandacht op Steven. “So this is him.” zegt de oude baas. Het is alsof Steven een paard is dat gekeurd moet worden voordat het verkocht - of geslacht wordt. Anthony opent intussen de tas met geld. “Three hundred, like we agreed.” De oude man knikt tevreden. “Splendid! We’re about to start a new game so take your friend to table three. Is your boss coming in tonight?”

Anthony glimlacht naar de oude man. “He’ll be here a little later Mr. Zaffarano. There is no way he’d want to miss this...”