Dodelijke Downswing - deel 5

Het is bijna dinnerbreak als Steven de grootste hand van het toernooi speelt. In de small blind callt hij een raise van de UTG speler. Op de flop check-raiset hij zijn tegenstander vervolgens all-in. “This smells so bad,” zegt zijn opponent die er bij is gaan staan. “I am so sure you are buying the pot. Maybe with a flushdraw.” Geïrriteerd kijkt hij nog eens naar zijn kaarten. “I have a good hand here. I call!”

Dit is de pot voor de overweldigende chiplead. Wie deze pot wint heeft bijna de helft van alle chips in handen. Het publiek staat op, de camera’s flitsen voorbij om geen seconde van deze hand te missen.

De kaarten gaan open en Steven draait triomfantelijk om. Zijn tegenstander ploft weer in zijn stoel. Zijn staan ver achter op de hand van de Nederlander. Het board brengt, tot opluchting van het Nederlandse supportersvak, géén boer en Steven kan beginnen met het stapelen van een ontzettend grote berg chips.

Silverton Casino, Las Vegas – 19:45 uur
In het half-lege Seasons Buffet van het Silverton Casino zit Michael voor zich uit te staren. In de afgelopen 24 uur is hij zijn vriendin verloren en moest hij toezien hoe zijn beste maatje werd ijskoud door het hoofd werd geschoten. Dergelijke ervaringen doen iets naars met een man. Zijn gezicht verraadt dan ook een vleugje krankzinnigheid… en een hele berg woede.

Maar dan, opeens uit het niets, valt zijn mond open en beginnen zijn ogen te glinsteren. Zonder te kijken pakt hij een $20 biljet, legt deze op tafel en loopt snel richting de poker room. Daar, op de grote TV schermen, ziet hij hoop. Hij ziet wraak. Hij ziet Steven een pot van 2 miljoen chips binnenhalen op de WSOP stream die live wordt uitgezonden in de poker room van het Silverton Casino. “Natuurlijk,” mompelt Michael tegen zichzelf. “The World Series is in town.”

Het Rio Casino, Las Vegas – 20:15 uur
De jongens hebben het duidelijk naar hun zin als zij richting The American Bar & Grill lopen voor een lekkere steak en een koud biertje. Steven is de overheersende chipleader en eigenlijk stiekem ook de beste speler. Het lijkt wel alsof de bracelet hem niet meer kan ontgaan. Wilbert en Mark kijken nog steeds een beetje paranoïde om zich heen, maar de drie vrienden schijnen zich goed te houden. Er wordt in ieder geval niet over die bewuste nacht gesproken en ze proberen alle drie zo vrolijk mogelijk te doen tegenover de rest van de Nederlanders.

“Als je wint,” roept Marcel, één van de opkomende jongens in het Nederlandse cashcircuit, “dan nemen we toch wel een VIP tafel in de Rhino he?” De rest van de tafel heft de glazen en proost op dit goede voornemen. “We, Marcel?” antwoord Steven direct, ” Ben jij dan uitgenodigd?” Weer iedereen lachen, weer bestelt iemand een rondje. Er wordt feestgevierd alsof de bracelet al binnen is. Totdat Steven op zijn telefoon kijkt en ziet dat hij nog 10 minuten heeft. “Ik moet gaan mannen, hier is $40 van mij.” zegt hij als hij wat geld op tafel gooit en wegloopt.

Met snelle pas loopt Steven door de lange gangen van het Rio Casino, richting het convention center, waar de WSOP vanaf 2005 worden gehouden. Dit is niet de eerste keer dat Steven de World Series speelt, maar hij weet niet beter dan dat het altijd in het Rio georganiseerd is geweest. De Binion’s Horseshoe, waar de series tot aan 2005 werden gespeeld, kende hij wel, maar hij had er nog nooit zelf gespeeld. Steven weet best dat hij tot een nieuwe generatie pokerspelers behoort en dat is niet erg. Hij is jong en heeft zijn hele leven nog voor zich. Hij kan de komende jaren zelf geschiedenis schrijven.

De Nederlander wordt ruw uit zijn dagdroom gehaald als iemand hard tegen hem aanbotst. Als hij zich omdraait om verhaal te halen is de vogel al gevlogen. Hij ziet nog net een jongen met capuchon en zonnebril op weglopen. Hij voelt aan zijn schouder en merkt dat die behoorlijk zeer doet. “Onbeleefde Amerikanen,” denkt hij bij zichzelf.

Wat Steven echter niet weet is dat deze botsing verre van toevallig was…