Steven komt nog net op tijd bij de finale tafel aan voordat de eerste hand na de break wordt gedeeld. Met zijn gedachten is hij nog bij het akkefietje in de gang, waarbij zijn schouder een flinke opdonder heeft gekregen. Maar het is tijd om die zorgen achter zich te laten, want hij is in een prima positie om de derde Nederlandse bracelet ooit te winnen. De eerste van Rob was geweldig, de tweede van Marc verdiend, maar deze derde, een No Limit bracelet, is een juweeltje.
Deze bracelet staat voor de opkomst van de jonge Nederlandse lichting. Zo hebben we al knappe prestaties gezien van Lex Veldhuis, Pieter de Korver, Johan van Til en – sinds vandaag – óók van Steven van Kalkeren: de rijzende ster die online al zoveel heeft laten zien, en nu ook live zijn stempel op het Nederlandse pokerlandschap zet.
Nu moet er wel gezegd worden dat het Steven behoorlijk heeft meegezeten dit toernooi. Allereerst vonden de 
een derde vriendinnetje tegen de 
van Chris ‘Jesus’ Ferguson en las hij zijn tegenstander verkeerd op een 
flop en moest hij met 
op zoek naar hulp toen hij all-in werd gezet door . De 
op de river werd luidruchtig door de railers ontvangen. Steven schaamde zich daar wel een beetje voor, maar van binnen liep hij vrolijk de polonaise door de gangen van het Rio.
Aan tafel doet Steven wat een big stack moet doen: hij zet zijn tegenstanders veelvuldig onder druk door all-in te 3-betten, waardoor ze inmiddels zijn blinden al niet meer proberen te stelen. Nog vijf spelers moet hij zien kwijt te raken en dan mag hij de bracelet in ontvangst nemen. Nog vijf… Steven wordt abrupt uit zijn concentratie gehaald als hij op de tribune de jongen ziet zitten die eerder vanavond bijna zijn schouder uit de kom ramde. Daar zit hij, recht voor zijn neus, op de tweede rij van de kleine tribune.
Steven overweegt even om verhaal te gaan halen, maar dat lijkt met al die camera’s een slecht plan. Hij moet zich er ook niet mee bezig houden, vertelt hij zichzelf. “Focus nou op die bracelet,” mompelt hij zacht.
“The action folds around to Steven,” laat de commentator aan het publiek weten, waarop Steven zijn aandacht weer op de finale tafel richt. Het kijken naar zijn kaarten is een formaliteit, want als iedereen naar hem toe foldt is het een automatische raise. Hij werpt een blik op zijn kaarten en moet zijn gezicht strak in de plooi houden als hij tegen twee mooie rode 
aankijkt. “Raise,” kondigt Steven aan. “Two-hundred thousand.”
Wanneer de small blind in de tank gaat, verslapt de aandacht van de Nederlander weer richting de tribune, waar de vreemde figuur inmiddels zijn zonnebril heeft afgezet. Het is moeilijk te zien door de lampen en de donkere omgeving, maar deze jongen heeft iets bekends over zich. Steven houdt zijn hand boven zijn ogen alsof de zon recht in zijn gezicht schijnt.
“Sir, call or fold,” zegt de dealer ongeduldig. De kleine blind heeft zijn stack inmiddels over de lijn staan, en het duurt even voordat Steven weer helemaal terug op aarde is en beseft dat hij hier moet insta-callen met zijn azen. “Oh, I’m sorry. Call!” roept hij snel terwijl hij zijn hand opengooit en de kleine blind het slechte nieuws krijgt. Steven moet ‘racen’ tegen de 
van de kleine blind, maar de onbekende figuur werkt als een rode lap en dus loopt Steven tijdens het draaien van de turn al richting de tribune om het van dichtbij te bekijken.
Hij zet exact drie stappen als de mysterieuze jongen voorover buigt en de lampen van het decor zijn gezicht verlichten. Steven doet direct een stap terug en zakt bijna door zijn knieën. “Fuck… nee…” kan hij nog net uit zijn strot krijgen. Lijkbleek strompelt hij achteruit. De toernooi directeur pakt hem bij zijn arm en vraagt of het wel met hem gaat, maar Steven schrikt dusdanig van deze actie dat hij zich hardhandig losrukt.
Als hij weer naar de tribune kijkt ziet hij een lege plek…
Lees 2 comments(s) over dit artikel
Voeg je commentaar toe