Dodelijke Downswing - deel 7

De spiegel in het overvolle herentoilet liegt niet: Steven ziet er behoorlijk brak uit. De aanstaande bracelet winnaar sprenkelt lauw water over zijn gezicht, maar de verkwikking blijft uit. Wat zou hij graag alleen willen zijn om tot rust te komen. Hij droogt zijn handen en worstelt zich een weg naar de gang. Onderweg krijgt hij van vrijwel iedereen een schouderklopje. Het is net alsof ze door middel van handoplegging Steven’s tijdelijke geluk willen absorberen. Het doet hem niets.

In de gang staat hij beduusd voor zich uit te staren. In zijn hoofd hoort hij keer op keer die vervloekte doodskreet van het vallende meisje, gevolgd door het geluid van een kapotvallend ei. Dat geluid heeft hij vannacht helemaal niet gehoord, maar zijn hersens vonden dat wel een passend einde. Zodra zijn gedachten afdwalen en hij weer aan de persoon op de tribune denkt, schrikt hij wakker en is hij weer alert.

Steven pakt zijn mobieltje en belt Wilbert. “You have reached Wilbert’s phone, the next world wide poker champion of the planet baby! Leave a message! ” Verdomme, waar is die vent? Je zou toch verwachten dat hij zijn maatje zou komen aanmoedigen als deze op het punt staat een bracelet binnen te koppen?! “Yo, waar ben je dan? Ik heb die gast hier gezien. Op de tribune! Hij zat me echt fucking creepy aan te staren! bel me terug.”

Bij de finale tafel staan ze weer klaar om te beginnen. Steven kreeg na zijn kleine inzinking vijf minuten om zich te herpakken, maar die zijn inmiddels al vier minuten voorbij. Als de eerste hand weer wordt gedeeld komt Steven net door de deuren van de Amazon room gelopen, maar blijft hij ineens stil staan wanneer zijn telefoon afgaat.

“Steven.” antwoord hij kort.”Met Mark. Hoe gaat het?” “Kut… Maar ik moet hangen want de finaletafel gaat weer beginnen. Waar zitten jullie verdomme?” vraagt Steven geïrriteerd. “Er is iets vreemds aan de hand.” legt Mark uit. “Wilbert was ontbijt en koffie halen, maar dat is al drie uur geleden en hij heeft zijn telefoon ineens uit staan.” Er volgt een benauwde stilte. “Godver, ik kan hier nu niks mee Mark!” roept Steven terwijl hij het volume van zijn stem onder controle probeert te houden. “Ik spreek je dalijk wel.”

Steven hangt op en haalt zijn handen door zijn haar. Er zitten nog maar vier man aan de finale tafel, maar buiten de pokerzaal stort zijn wereld stukje voor stukje in. Hij gaat weer op zijn plek zitten en krijgt op de button gedeeld. Normaal gesproken een automatische raise, maar Steven muckt. Zijn hoofd is er gewoon niet bij en hij begint zich zorgen te maken over Wilbert. Deze verdwijning is niets voor hem. Als vannacht een doodnormale nacht was geweest, dan had Steven er waarschijnlijk niets achter gezocht, maar gezien de vreemde gang van zaken maakt hij zich ineens behoorlijk zorgen.

Als hij een paar handen later weer troep krijgt gedeeld, staat hij op en loopt hij van tafel. Net voor de tribune haalt hij de telefoon uit zijn broekzak en belt hij nog maar eens naar Wilbert. Die klootzak kan maar beter opnemen, denkt hij.

Op het moment dat de telefoon overgaat hoort hij achter zich een bekende ringtone: Poker, poker poker. Everyone plays poker. Nothing but poker these days… Er is maar één persoon die Marcel Luske’s poker song op z’n mobieltje heeft staan en dat is Wilbert! Steven draait zich snel om en verwacht daar zijn vriend te zien, maar tot zijn grote verbazing ligt daar – op een lege stoel – een mobiele telefoon en een ketting. Beiden van Wilbert, maar zonder Wilbert. Het is de stoel waar eerder de jongen met capuchon en zonnebril zat...