Dodelijke Downswing - deel 13

^{Lees ook Dodelijke Downswing hoofdstuk 12.}

Steven begint zenuwachtig zijn chips te stapelen. Er wordt vandaag $500,-/$1000,- Mixed Hold'em en Omaha gespeeld; de No Limit-variant van Hold'em en de Pot Limit-variant van Omaha. De minimum buyin is $50.000,- en de maximum is $200.000,-. Aan tafel zitten, naast onze landgenoot, vier van de grootste criminelen van Nevada:

Allereerst de gastheer en eigenaar van deze underground kaartclub, Paul "The saw" Zaffarano in seat 1, hoofd van de Zaffarano-familie en keizer van de zuidkant van Las Vegas. Zijn bijnaam "The saw" stamt nog uit zijn gewelddadige verleden, toen hij zijn concurrenten alvast aan stukken begon te zagen voordat ze goed en wel waren overleden. Zaffa ligt op zakelijk gebied al jaren overhoop met Massino omtrent het territorium in het zuiden van Vegas, maar tot een bende-oorlog is het (nog) niet gekomen. Wat Zaffa betreft zijn de twee rivalen op persoonlijk gebied redelijk vriendschappelijk.

Naast Zaffarano zit Hung Ming (seat 2), fuku-honbucho (baas over meerdere Yakuza gangs) in de Verenigde Staten, en persoonlijke vriend van de huidige komicho (Godfather), Kenichi Shinoda. Ming is een zeer gewelddadige gangster, die leeft volgens de filosofieën van bushido (samurai code), "de weg van de krijger".

Tegenover Zaffarano zit Luis Miguel (seat 3), een notoire gangleider die in de jaren '80 en '90 naam maakte als één van de oprichters van de beruchte Mara Salvatrucha (MS-13) in Los Angeles. Momenteel woonachtig in Las Vegas, maar nog steeds even gevaarlijk.

Tussen Miguel en Steven (seat 5) zit John Mclean (seat 4), een Iers-Amerikaanse zakenman die vooral bekend is als vriend van voormalig Westies-baas James Coonan. In de hoogtijdagen van de jaren '80 en '90 waren de Westies een zeer gevreesde gang in New York. Zelfs de machtige mafia families lieten de Ieren met rust, om zodoende een geweldadige oorlog te voorkomen.

Dit alles is niet bekend bij Steven, die ontwetend aan deze tafel is gaan zitten. Wat hem betreft zit hij aan tafel met vier willekeurige amateurs die veel te veel geld hebben. Het zullen vast geen lieverdjes zijn, maar aan de pokertafel zijn het niet deze mannen die de touwtjes in handen hebben. Nee, hier is Steven heer en meester. Hij hoeft alleen te doen wat Anthony hem heeft opgedragen: Zaffarano zijn geld afhandig maken terwijl hij hem vernedert met sneaky blufjes en irritante slowrolls.

Anthony neemt plaats aan één van de tafeltjes langs de muur, waar hij goed zicht heeft op Steven. De sporttas staat veilig onder zijn stoel. Steven start met $150.000,-, dus hij kan zich - indien nodig - een keer herkopen. Maar veel kansen zal de Nederlander niet krijgen, want het is onmogelijk iemand te vernederen als je zelf twee keer moet rebuyen.

De dealer begint de kaarten te schudden. Het spektakelstuk staat op het punt van beginnen en de zenuwen komen omhoog bij Steven. De Nederlander weet dat hij maar beperkte kansen krijgt om Anthony tevreden te houden en zodoende deze waanzin te overleven.

Steven zit de eerste hand direct in de grote blind. Dat betekent dat Zaffarano het als eerste mag zeggen vanuit de UTG positie. De gastheer start de eerste hand met een raise naar $2.800,-. Ming foldt, Miguel callt op de button, McLean foldt en Steven mag het zeggen. Hij tilt de hoeken van zijn kaarten tergend langzaam omhoog en ziet dan . Hij zit dan wel uit positie tegen twee "unknowns", maar AQ is een te sterke hand om deze in een shorthanded-game te folden; al valt er iets te zeggen voor de kat uit de boom te kijken, en eerst wat tendenties van zijn tegenspelers op te pikken.

"I call," kondigt Steven aan terwijl hij de extra $1.800,- de pot in werpt. "Three players." zegt de dealer terwijl de flop op tafel legt. . Steven heeft gemengde gevoelens over deze flop; aan de ene kant heeft hij twee paar, maar aan de andere kant zit hij uit positie met 150.000 echte dollars voor zijn neus, in de grootste game die hij ooit heeft gespeeld. Het is zeer waarschijnlijk dat Steven hier de beste hand heeft, maar toch kiest hij voor een veiligere route en checkt.

Zaffarano checkt ook waarop Miguel een goede twintig seconden nadenkt en vervolgens $6.200,- bet; iets meer dan tweederde van de pot. Steven wil niet gelijk een gigantische pot spelen en besluit slechts te callen. Een wijs besluit, zo oordeelt hij later, want Zaffarano check-raiset direct naar $21.000,- Miguel gooit grommend zijn hand in de muck, dus die probeerde slechts de pot op te pakken. Steven heeft echter een echte hand, maar ook hij laat deze pot voor wat het is en foldt zijn hand.

Anthony kijkt hem vol verwachting aan, maar Steven haalt zijn schouders op alsof hij wil doen voorkomen dat hij slechts een magere aas speelde en zulke bets niet kan callen. Een zweetdruppel glijdt over zijn neus. Zit hij hier als scared money of gaat hij hier deze mannen laten zien hoe je online 24/20 speelt? Hij weet niet eens of die agressieve stats ook live werken, maar dat zal hij snel genoeg merken.

Steven pept zichzelf op en besluit niet over zich heen te laten lopen. "Bring it on," mompelt hij zachtjes tegen zichzelf. Zaffarano is niet geheel doof en richt zich tot Steven. "Did you say something kid?" De Nederlander schrikt, maar herstelt zich snel: "I said, nice hand sir." De oude baas accepteert dit antwoord met een ontwapenende glimlach, maar Steven weet dat er achter deze glimlach een hoop ellende schuilt.

Steven weet ook dat deze pokergame over zijn lot beslist. Eerder was hij blij met een gouden bracelet, een glimmend armbandje, maar dat is niets vergeleken bij de prijs die hij nu kan winnen...