Stieven Razab-Sekh: eindelijk erkenning

Stieven Razab-Sekh (37) werd twee weken geleden Nederlands kampioen tijdens het Dutch Open in Rotterdam. Sinds 2006 is hij al een bekende in het pokercircuit en bij vrijwel elk toernooi komen we hem weer tegen. Hoogste tijd om eens af te spreken met de Rotterdammer.

Je bent nu een ruim twee weken Nederlands kampioen, hoe is dat?
Iedereen is echt heel blij voor mij. Niet om stoer te doen, maar ik ben een van de bekendere spelers van Rotterdam. In 2007 deed ik al mee met het Dutch Open in Londen. Toen Maud Mulder won. Dat was op tv en dat zagen wel veel mensen. In Rotterdam ben ik ook één van de brutale jongens aan tafel. Ik ben altijd dominant aanwezig, ik ben één van de mensen die de grappen maakt. Nu heb ik het eindelijk ook waargemaakt. Ik ben er dus zelf ook erg blij mee.

Al een beetje gespeeld aan de Rotterdamse cashgametafels sinds je Nederlands kampioen bent? Want dat is toch hetgeen waarvan je bekend bent.
Ja, ik heb wel gespeeld. Daardoor kennen ze me ja. En van Lords of Poker natuurlijk. Dat heeft wel veel doorslag gegeven ook. Ik kende iedereen natuurlijk al wel een beetje, maar toen was ik er echt bij, bij die grote jongens: Steven van Zadelhoff, Lex Veldhuis, Ruben Visser, noem ze allemaal maar op. In de uitzendingen heb je kunnen zien dat ik vijf van de acht finale tafels gehaald. Alleen won Daan Ruiter de eerste twee, dus die was al direct bijna niet meer in te halen, terwijl hij maar drie finale tafels haalde. Dat was wel jammer.

Ja? Baalde je daar heel hard van in zo’n veld?
Ja, zeker ja. Als hij er één niet had gewonnen, hadden ze mij niet meer kunnen inhalen. Ik had uiteindelijk maar negen punten minder dan hij. Kun je zien hoe belangrijk het is om te winnen. Met een overwinning haalde je zo veel punten. Dat was zonde voor mij, anders had ik wel kunnen winnen.

Overal waar ik kom, ben ik gedreven om mijn naam te vestigen. Altijd kom ik ver in Holland Casino-toernooien. Dan kom ik wel in the money, maar dan word ik twintigste ofzo. Nu was ik nog extra gebrand. Het Dutch Open was in Rotterdam, in mijn eigen stad. Nu wilde ik dus echt winnen.

Was jij tevreden over de structuur?
Ja, die was perfect. Maar dat is altijd in Rotterdam. Als je kijkt naar de Main Events van alle toernooien in Holland Casino, dan zijn in Rotterdam de structuren altijd het beste.

Op de Master Classics na dan.
Ja, natuurlijk, maar dat is een klasse apart.

Je weet dat je een toernooi gaat spelen met een heel goede structuur. Hoe ga jij dan het toernooi in?
Leuk dat je het vraagt. Arthur van der Meeren vroeg dat ook aan me. Die zei: Alle spelers, alle Lords zijn jouw speelstijl gaan kopiëren. In feite heeft het allemaal met rekenwerk te maken. Als de structuur zo goed is als bij het Nederlands kampioenschap, dan kan je de eerste zeven levels in principe op sit-out. Je levert dan misschien maar vijftien procent van je stack in. Ik speel daarom bijna alleen maar in positie. Uit positie speel ik alleen mijn grote handen en die maak ik heel duur. In positie houd ik de pot heel klein tot ik groot hit.

Toch dubbelde je tijdens het Dutch Open al in level twee.
Ik kreeg KK under the gun. Ik maakte een miniraise en ik werd daarna weer geminiraised. Die miniraise, vanuit de grote blind, begreep ik niet zo. Ik callde daarom en ik vond mijn koning op de flop. Het bleek dat hij azen had en alles ging naar het midden. Daardoor kon ik nog meer handen afwachten. Ik verloor alleen mijn coinflips en op dag twee begon ik met de kleinste stack. Ik dubbelde toen weer snel en daarna ging het lopen. Aan de finale tafel kreeg ik de juiste handen op de goede momenten.

Toen kon je een deal maken met Stefan Swillens en Wendy van Veenendaal. Alleen had ik het idee dat Swillens niet echt een deal wilde maken.
Ik vond het jammer. Wendy was echt een hele sportieve meid en die gunde ik het ook. Zij ging echt voor het geld. Ik denk dat het voor haar ook echt een lekker bedrag was. Voor mij maakte het niet echt uit. Ik heb een backer, dus voor mij was het toch al een freeroll, hoewel ik natuurlijk wel een prestatie wil neerzetten. Wendy wilde heel snel al een deal maken en ik vond dat goed. Maar Stefan, en dat vond ik minder leuk van hem, wilde dat niet. Hij wilde het uitspelen. Pas toen hij weer punten begon te verliezen wilde hij een deal maken. Ja, ik vond hem wel een beetje arrogant in het maken van de deal. Hij deed moeilijk om 500 euro. Eigenlijk moet je er gewoon netjes uitkomen en niet zeuren als je bedragen van minder dan 1.000 euro moet inleveren op zoveel geld.

Maar Swillens voelde zich misschien de beste speler aan tafel. Was hij dat ook?
Hij voelde zich wel de beste, ja. Hij opende heel veel handen, maar ik heb veel op hem teruggespeeld. Ik weet precies wat hij denkt, maar ik heb wel een stukje meer ervaring. Natuurlijk is hij wel een goede speler, daar niet van, maar ik heb meer ervaring. Ik weet precies wanneer ik tegendruk moet geven.

Hoeveel ervaring heb jij?
Ik heb het spelletje leren kennen in Rotterdam, Limit Hold’en toen nog. Ik vond het gelijk een prachtig spel. De hype kwam in 2006 en toentertijd zag ik al hoe makkelijk er geld kon worden verdiend. In 2005 begon ik en toen kostte het alleen nog maar geld. Berekeningen maakte ik nog niet. Daarna heb ik zelf alles een beetje uitgevonden. Wel veel gekeken ook, dus elke keer leerde ik een beetje bij. Ik heb in 2006 ook een backer gevonden en vanaf 2007 ben ik toen beroepspokeraar geworden. Begonnen in het Main Event van de World Series. Die wilde ik namelijk graag spelen. En vanaf dat moment heb ik ook alle Main Events kunnen spelen door hem. Mijn eerste EPT was in Warschau in 2007, ik ben in Praag geweest, in Deauville, op de Bahama’s, twee keer in Barcelona, in San Remo, binnenkort ga ik ook naar Portugal. Daar ben ik natuurlijk mijn backer wel heel dankbaar voor. Eigenlijk heb ik het dankzij hem zo ver geschopt.

Op EPT’s heb je overigens nog niet vaak gecasht toch?
Nee, in Warschau kwam ik heel dichtbij, mijn eerste EPT. Ik maakte toen een preflop bluf met 9-7, terwijl er nog maar twee uit hoefden. Dat was niet nodig. In San Remo ging ik er ziek uit. Ik ga er bijna altijd ziek uit, in Dortmund ook al. Overal ongelukkig eigenlijk. Alleen op de Bahama’s met negens tegen azen was standaard.

Op de World Series heb ik wel gecasht dit jaar. Eigenlijk is dit gewoon mijn jaar. De Lords, de WSOP, het Dutch Open en daarnaast ben ik op heel veel verschillende plekken geweest. Allemaal dankzij mijn backer. De eer van het Nederlands kampioenschap zou naar hem moeten gaan. Ik heb zoveel mooie toernooien kunnen spelen, dus – nogmaals - ik ben hem echt dankbaar daarvoor. Zelfs als er ooit een grote sponsor naar me toe komt, dan gaan ze eerst maar met hem praten.

Speel je op internet?
Dat is leuk. Ik vertrouwde dat niet, toen ik in 2005 begon. Al die creditcards enzo. Ik had maar een gewone baan, maar stortte toch een klein beetje en ben toen $6-sit en go’s gaan spelen. Dat was pas eind december 2006. Ik heb er alleen nooit echt klappers gemaakt. Wel heb ik er tickets gewonnen voor de EPT’s op de Bahama’s en in San Remo. Maar ik speel ook liever live.

Heb jij de spelers zien veranderen in die vier jaar?
Ja, zeker. Eerlijk, het niveau in Nederland is echt heel hoog. Ik denk dat we zeker in de top vijf van landen ter wereld staan. Als je in het buitenland bent en mensen horen dat je uit Nederland komt, schrikken ze al. Ze weten dat ze geen grappen moeten maken, want we gaan terugslaan. Die Zweden en Noren staan bovenaan natuurlijk, die zijn zo agressief, maar wij doen niet veel voor ze onder.

Heb jij het zelf ook moeilijker door al die internetjongens die nu het casino ontdekken?
Niet echt. Ik heb heel veel geleerd de afgelopen jaren. Ik leer nog elke dag bij, want er is nog veel meer dat ik kan leren. Eigenlijk heb je echt een leermeester nodig. Ik denk dat Lex Veldhuis tot nu toe de beste leermeester van mij is.

Praat je veel met hem?
We kennen elkaar en maken weleens een babbeltje, maar zijn niet echt close vrienden. Lex heeft denk ik ook wel veel respect voor me. Iedereen lacht hem wel uit om zijn moves, maar die man weet echt wel wat hij doet. Ik heb de beelden van hem tijdens de afgelopen WSOP wel tien keer gezien. Hij doet het gewoon zes keer achter elkaar. Doe het hem maar na.

Maar wat leer je er dan van? Want in principe is het natuurlijk helemaal kaalgeknipt door ESPN. Waar kijk je dan naar?
Ik kijk naar wat hij doet en naar waarom hij dat doet en dat doet hij goed. Hij heeft ze op een hand staan en hij drukt ze gewoonweg op een leeg board weg. Je moet het durven, maar hij bet niet zomaar op de flop en op de turn en vuurt niet zonder reden nog een keer door op de river. Dat doet hij met een gedachte, het zijn goede blufs.

Ik leer sowieso veel van tv. Als ik online speel, heb ik altijd op het andere scherm poker op staan. Poker is gebaseerd op mensenkennis. Bij EPT’s neem ik ook altijd een papiertje mee en een pennetje. De eerste twee uur schrijf ik altijd alles op. Wat je op internet doet met aantekeningen, doe ik daar ook. Ik neem het gewoon heel serieus. Je hebt er altijd een paar malloten bij zitten. Je moet altijd eerst selecteren waar je punten vandaan wil halen. Die drie ga ik aanpakken en de rest laat ik met rust. Dat is normaal. Die aantekeningen ga ik als eerste maken. Je kaarten maken allemaal niet zo uit, je moet de mensen kennen. Is hij aan het bluffen of niet. Als die reads goed zijn, dan kan je in poker heel ver komen.