Cookies op PokerNews.nl

Wij maken op PokerNews.nl gebruik van cookies voor onder andere onze inlog functionaliteit. Ook maken we gebruik van cookies om, met behulp van vertrouwde partners, het gebruik van onze website te analyseren. Door gebruik te maken van PokerNews.nl met cookies ingeschakeld in uw webbrowser gaat u akkoord met ons gebruik daarvan. Bekijk de volledige cookies informatiepagina voor meer details omtrent het gebruik.

Ga door (met gebruik van cookies)
edit

Sportshoe Diaries – Dagboek van een pokerblogger

Sportshoe Diaries – dagboek van een pokerblogger

Mijn eerste rol als pokerblogger was tijdens de World Series of Poker in 2008. Na een weekje had ik zulke blaren op mijn voeten dat ik met tranen biggelend over mijn wangen me afvroeg hoe ik dit ooit 2 maanden kon gaan volhouden. Het lumineuze idee om sportschoenen te kopen kwam gelukkig al snel en sindsdien heb ik heel wat kilometers gemaakt in Casino’s over de gehele wereld.

Na twee lange werktrips naar Vegas leek het Remko Rinkema en mij tijd om eens voor ons plezier in die stad te zijn. Wij stippelden ons schema uit en Pokernews kwam ons tegemoed door de reis voor zijn rekening te nemen. Op voorwaarde dat we zouden bloggen over onze avonturen. Leek ons beiden een prima deal en dus vanaf nu voor enkele weken op de zondag ons dagboek.

11 december; Amsterdam - Houston – Las Vegas
28 december; Las Vegas – Miami
4 januari; Miami – Bahama’s
15 januari; Bahama’s – Miami – Amsterdam

We gaan naar Las Vegas puur om te spelen en mooie dingen mee te maken. De volledige bankroll gaat op, mochten we nog winnen met poker ook dan hebben we meer te besteden bij het uitgaan. $45,- toernooitje in de Palms op zondag, $20,- rebuy zonder rake maar met gratis sandwiches in de Orleans, 7-card stud $1-$4 spreadlimit in The Mirage om de vaste taxi chauffeur van Stu Ungar weer eens uit te horen. Mooie tijden staan voor de deur. Miami is om te chillen en een NFL wedstrijd te zien, de Bahama’s is weer om te werken want PokerStars organiseert daar een klein toernooitje of 50 begin januari.

We gaan bloggen over wat we meemaken terwijl we aan het werk zijn maar ook wat we meemaken aan de pokertafels. We maken gelukkig nog veel meer mee, want we schrijven niet alleen over poker. We speelden met Nelly in Monte Carlo, interviewden Ivey in Las Vegas en hebben gefeest met Tony G in Melbourne. We laden telefoons op, synchroniseren iPods en fungeren als amateur psycholoog als een qualifier een enorme bad-beat in de vorm van een verloren coinflip krijgt. We lachen met de spelers, we huilen met de spelers – we zijn erbij, horen erbij maar staan er toch ook buiten.

Omdat we nog niet in Las Vegas zijn en er in Praag tot op heden maar weinig gebeurd is trap ik af met een anekdote van afgelopen zomer.

28 april 2009 – EPT van Monte Carlo

Nadat Constant Rijkenberg de EPT van San Remo op zijn naam schrijft vertrek ik weer naar Nederland voor het weekend. Waar Remko Rinkema al naar Monte Carlo gaat om daar, op uitnodiging van Johan van Til, het weekend ook door te brengen moet ik terug naar het thuisland omdat ik met vrienden een weekend Center Parcs heb besproken. Prima planning dus maar niet heus.

Volkomen gebroken van een weekend te zwaar drinken stap ik daarna weer op het vliegtuig naar Monte Carlo om de EPT van Monte Carlo ook te verslaan. Eenmaal aangekomen installeren we ons in het hotel en nemen we een kijkje bij het casino. Plots komt daar een groep binnen wat enkel omschreven kan worden als een Beyonce video gone wrong.

Een groep heren in opvallend sportieve kledij lijkt iemand te beschermen. De sportieve kledij is zo opvallend omdat niemand in de groep sportief aangelegd lijkt te zijn. Een neger waar Sugar Lee Hooper nog drie keer in zou passen lijkt de leider en loopt stoer voorop, een zakje McDonalds in de hand als niet te missen accessoire. Maar schijn bedriegt, het gezette heerschap blijkt niet de baas van de roedel – de echte directeur lijkt een mager en ingevallen mannetje te zijn die dit keer de sicker op zijn wang heeft gelaten voor wat hij is. Cornell Haynes, beter bekend als Nelly, verkent het terrein zogezegd.

Fans zijn in geen velden of wegen te bekennen maar de als bodyguards fungerende homies houden toch iedereen op afstand. Nelly is de ster, de man, de number one to watch en het middenpunt van alle attentie. Althans, volgens de posse zelf dan. In de realiteit kijkt niemand op van de rhytmisch pratende artiest.

Monte Carlo is thuisbasis voor heel fortuinlijk Europa. De Rolls Royce staat netjes in de file achter de Lamborghini, Maserati’s zijn de boodschappen autotjes. Iedereen die Monte Carlo zijn thuisbasis wil noemen mag bewijzen dat hij een miljoen verdiend heeft in een jaar, de rest komt er niet in. Alsof dat kluitje aan sigaarrokende directeuren niet genoeg is vindt er dus die week de finale der EPT’s plaats. Veels te snel rijk geworden tieners en boys van in de mid 20 die gezien worden als ‘oude garde’ strijken neer. Met al een leven vol champagne, hoeren, gokken en sidebets achter de rug zijn ze niet snel onder de indruk zogezegd. Een groepje dus die nergens van opkijkt, zeker niet van een man wiens grootste hit ‘ride with me’ heette.

Cornell Haynes in Monte Carlo

De enige die zich dat nog niet echt lijkt te realiseren is ‘Nelly’ zelf. Zijn verzameling aan vrienden evenmin overigens. Die houden met norse blik iedereen nauwlettend in de gaten. Nelly speelt het main-event, maar vindt al vrij snel zijn onfortuinlijke Waterloo als zijn koning-negen niet kan winnen van vier-twee. Top-pair is ook moeilijk weg te leggen natuurlijk als je een paar honderd big blinds diep zit, het is de man vergeven.

Maar waar je zou verwachten dat de rappe baas zich uit de voeten zou maken na zijn vroegtijdige verlof van het toernooi daar bleek Nelly andere plannen te hebben. Hij had wel zin om nog wat cashgame-tournaments (Nelly’s benaming voor een sit & go; zie ook deze geniale video) te spelen. En dus schreef Nelly zich in voor iedere sit & go die er maar geopend werd. Hij multitablede, rende heen en weer, speelde van €200,- tot €2000,- en had een last longer bet met een Nederlander die meer dan 15 keer de buy-in bedroeg van de sit & go die hij speelde.

Nelly was onderdeel van de groep spelers en aan het einde van de week zat zijn groep beveiliging verveeld onderuitgezakt zelf te spelen terwijl Nelly aan het lachen was verderop. In een week van de man met sterralures tot onderdeel en opgenomen in de groep haaien die het visje zich maar wat graag comfortabel wilden laten voelen. De groep beveiligers omgetoverd tot wulpse teefjes die zich afvroegen waarom ze daar eigenlijk waren.

Nelly zou de week afsluiten als speler die de meeste sit & go’s gespeeld had. Dag en nacht was hij er te vinden, ’s ochtends als eerste zat hij klaar en hij mocht spreekwoordelijk afsluiten als de sit & go’s in de nacht stopten.

Als ik niet veel later in Las Vegas sta te reporten bij de World Series of Poker zie ik plots Nelly. Een knipoog mijn kant op bevestigd het idee wat ik al had; Nelly en ik zijn vrienden voor het leven.

Mijn beeldschone vrouwelijke collega naast me loopt rood aan, ook zij is onder de indruk van onze vriendschap zo blijkt.

Comments

  • projectsoul projectsoul

    props frank

  • AAppelsap AAppelsap

    Hebben jullie nog een andere baan of werken jullie fultime voor PN?

    edit: Zie jullie misschien daar wel rondlopen. Ga denk ik de week voor of de week na kerst naar Vegas.

    Have fun

  • niceandlucky niceandlucky

    Have fun boys! Entertain us plz

Lees 20 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

Meest populaire deze week