Cookies op PokerNews.nl

Wij maken op PokerNews.nl gebruik van cookies voor onder andere onze inlog functionaliteit. Ook maken we gebruik van cookies om, met behulp van vertrouwde partners, het gebruik van onze website te analyseren. Door gebruik te maken van PokerNews.nl met cookies ingeschakeld in uw webbrowser gaat u akkoord met ons gebruik daarvan. Bekijk de volledige cookies informatiepagina voor meer details omtrent het gebruik.

Ga door (met gebruik van cookies)
edit

Sportshoe Diaries – The Hangover!

Sportshoe Diaries – Dagboek van een pokerblogger

The Hangover is voor ons zonder twijfel de allerbeste komedie van het jaar. Afgelopen week maakten we het echter zelf mee. Zonder tijger in de badkamer maar toch. Laten we maar bij het begin beginnen.

BAD BEAT

Met één winnende sessie in de gloednieuwe pokerroom van Aria besluit ik wijselijk dat ik hier nogmaals moet spelen. De samplesize is wat klein maar ik lijk niet te kunnen verliezen in de Aria en dus schoof ik nogmaals aan. De gigantische blinden van respectievelijk 1- en 3 dollar waren niets vergeleken met mijn gigantische stack van $300. In hand nummer drie van de dag verhoog ik nog voor de flop met kuu-kuu. Met twee ongelovigen naar de flop waar plotseling een derde dame het trio compleet maakt. De koning(en) te rijk en dus vervolg ik mijn preflop getoonde agressie met een serieuze inzet. De grijze wolf in de grote blind lijkt nog steeds een uitweg te zien tegen mijn beresterke combinatie en gooit een groene en een rode chip naar het midden. Waarom meneer met 25 dollar chips speelt in een 1-3 game is nog steeds een raadsel maar het zou niet lang duren voordat ik ook zo’n felbegeerde chip in mijn bezit zou hebben.

De vierde gemeenschappelijke kaart is een ruiten zes. Hmmm, op de flop zag ik alleen maar een vrouw maar naar nu blijkt lagen er ook twee ruiten. De zonnebril in seat twee bet plotseling 70 dollar uit. Ik besluit hem niet te geloven en maak de call.
De river is een totale blank en mijn nieuwe aartsvijand geeft aan all-in te zijn. Zijn chips houdt hij voor zich, hij neemt niet eens de moeite ze naar voren te schuiven. Als ik Chad Batista geweest was had ik nooit geweten wat er gebeurd was. Maar ik speelde geen Batista en besloot daarentegen de rol van Scotty Nguyen voor mijn rekening te nemen. Met nog een flinke slok van mijn Corona’tje lach ik praktisch mezelf uit en maak ik de call. Natuurlijk had mijn tegenstander de flush en niet de gehoopte lagere set of belachelijk gespeelde koningen of azen. Mijn tegenstander stapt van tafel en belt blijkbaar met het thuisfront. Terwijl ik nog “Yeah, I’m up a lot” hoor op de achtergrond ben ik zo vrij om al mijn chips ongeordend zijn richting op te schuiven.

Lekker begin dus maar plotseling loopt alles wel en win ik alle verloren dollars terug en nog een beetje meer zodat ik met meer dan 700 dollar aan tafel zit. Die omvangrijke stack gaat uiteraard gepaard met steeds groter wordende praatjes en de frequentie van mijn preflop raises gaat ook omhoog. Ik ben heer en meester, een enkele c-bet van mij boezemt angst in bij alles en iedereen – het kan niet op.

Dan komt er een nieuwe meneer aan tafel die sterke gelijkenissen vertoond met wijlen meneer Bob Stupak. Het fossiel met cowboyhoed en ouderdomsvlekken speelt ook nog eens dezelfde stijl; mega tight. De beste man zit direct links van me wat natuurlijk prima is. Al zijn blinden zijn van mij!

Dan komt er een seat vrij en vraagt de man een seatchange. Die wordt uiteraard goedgekeurd maar omdat hij van de button af gaat moet hij posten om meteen weer mee te spelen. Daar heeft de man geen zin in natuurlijk en hij sit dan ook out tot hij de grote blind weer is. De eerste hand na zijn change wordt hij dan ook netjes overgeslagen bij het delen. De dealer geeft de man geen kaarten omdat hij niet mee speelt. Ik win die hand met een preflop raise en als alle angsthazen vlug hun kaarten gefoldt hebben wordt de volgende hand alweer gedeeld.

Na wat limpers vind ik eindelijk een echte hand; {K-Spades}{K-Diamonds}. Hier heb ik de hele avond op zitten wachten, ‘nou maar hopen dat ze me niet geloven’ schiet er nog door mijn hoofd. Ik maak het 18 dollar waarna één van de limpers het plotseling $68 maakt. Ik ben zo druk met show maken dat ik pas als de actie bij mij is zie wat er gebeurd. De oudere meneer is gewoon ingedeeld terwijl hij geen kaarten zou moeten krijgen.

De actie komt bij mij en ik moet het zeggen voor 50 dollar meer. Een heel naar gevoel bekruipt mij. Niet alleen de limp-reraise maar ook het feit dat de beste man geen kaarten had moeten krijgen steekt ergens. Ik vraag de dealer wat dit nou is en hij geeft zijn fout toe en haalt de brush erbij. Die geeft aan dat het inderdaad een fout is maar oordeelt dat er al zoveel actie is dat de hand niet wordt terug gedraaid. Ik heb geen idee of ik er blij mee moet zijn, ik heb weliswaar koningen maar het zit me toch niet lekker.

Ik weet dat hij azen heeft, voel dat dat het enige is dat hij zo speelt maar het duiveltje in mij blijft maar roepen dat hij ook zijn vrouwen zo kan spelen tegen mij. Ik weet dondersgoed dat live spelers zoals deze hun vrouwen gewoon flatten maar dat gaat er op dat moment niet in. Ik besluit te callen en iedere flop dan maar te raisen om hem nooit weg te laten komen van zijn vrouwen als hij die speelt.

De flop is {6-Diamonds}{6-Hearts}{9-Clubs} en mijn tegenstander bet. Ik denk nog steeds na over de situatie en geef dan maar aan dat ik all-in ben. Zoals het een klassieke live speler betaamd doet hij nog een seconde of tien over het maken van de call. Mijn koningen liggen open op tafel maar het duurt tot de river en nog wat voordat ik de azen daadwerkelijk te zien krijg. Daar ging weer een potje van 770 dollar.

Niet veel later stap ik van tafel met een frustratie in mijn lijf die opzich best getutoyeerd mag worden maar eigenlijk met U aangesproken dient te worden. Ik ben boos, verontwaardigd maar het is me nog niet helemaal duidelijk op wie al die aversie gericht is.

- De dealer voor het maken van de fout
- De brush voor het oordelen dat de hand gewoon door gaat
- De man die dondersgoed wist dat hij niet ingedeeld had moeten worden maar toch snel speelde toen hij azen kreeg

Thuis aangekomen start ik het internet op en begin ik heftig te tikken in het Beats and Brags gedeelte van het PokerNews gedeelte. Control – A, delete. Ik surf naar 2+2 om daar bij het Brick and Mortar gedeelte te vragen of de brush de juiste beslissing heeft gemaakt. Ook daar control + A, delete. Ik weet het antwoord al lang namelijk; ik kan het alleen mezelf kwalijk nemen. Koningen folden preflop is waanzin, zeker met slechts zo weinig effectieve big blind dat we diep zitten maar toch denk ik dat ik preflop had kunnen folden. Misschien ben ik wel te resultaat georiënteerd, oh well.

More than just a game

Zondag 20 december was het dan eindelijk zo ver. Marcel Lüske zou om half acht zijn cd presenteren met een kleinschalig en exclusief optreden. Om acht uur stappen wij dan ook keurig de Fontana Lounge van het Bellagio in. Het is al gezellig en knus maar we horen al snel dat pas om half tien het optreden gaat beginnen. Opzich prima om nog even avond te eten. Noah en Lex nemen het voortouw en wij zijn welkom om mee te eten. Ik pak de camera nog snel even in en snel naar de uitgang. Niemand. Geen Lex, geen Noah en geen Remko. Hmm,…

Dan maar een snelle snack en geen fancy restaurant. Ik ben ruimschoots op tijd weer terug, een pizza uit de magnetron duurt blijkbaar niet zo lang om klaar te maken. Marcel grijpt rond negen uur de microfoon en heet ons allen welkom. De zaal is gezellig druk met behoorlijk wat bekende namen. Sammy Farha zit helemaal vooraan, Noah Boeken is er natuurlijk met Robbert Mizrachi en Theo Tran. Ming Lee zie ik zitten, Lacey Jones ziet er weer prachtig uit en Steve Wong is er ook. Onze concullega’s Gerthein en Jos zijn druk in de weer met een camera en de Simpel Media crew is er ook om het geheel te filmen.

Lüske neemt het woord maar laat eerst zijn bandje nog even spelen voordat we van Lüskes stem zelf kunnen gaan genieten. Ik giet nog drie gratis cocktails naar achter en spoel die zoete smaak weg met afwisselend een Heineken en Corona. Mijn goede vriend Rinkema zit links de ene whisky cola na de andere weg te tikken. Ik probeer mezelf te vergiftigen, misschien ga ik het dan nog mooi vinden ook. Ik heb Marcel nog niet vaak horen zingen maar als ik zijn Engelse uitspraak hoor gaan de nekharen vaak recht omhoog staan. Eigenaardige gewaarwording die vaak gepaard gaat met een koude rilling. Bijna alle liedjes zijn in het Engels en dus kunt u er vanuit gaan dat mijn verwachtingen niet al te hoog waren.
Een dag ervoor las ik op het PokerNews forum ook nog de reacties op het album. Kersverse vader Nicky Roeg (gefeliciteerd nog trouwens) maakte op alle pokerfora in Nederland het bericht aan dat de nieuwe website van de vliegende Hollander live was en de reacties waren niet mals. Ik durfde het zelf niet eens te luisteren maar de vinnige uitspraken van internetend Nederland waren niet mals.

Als Marcel uiteindelijk zelf de Fontana Lounge vult met zijn noten valt mijn kaak dan ook praktisch op de grond. Wow! Ik knijp mezelf en hou mijn hand voor me om te kijken of ik nog steeds slechts vijf vingers tel. Ben ik zo dronken of is dit gewoon heel erg goed? Het blijkt een combinatie van beiden maar wat een geluid! Van de hoekige Engelse uitspraak is in zijn live optreden niets te merken en het klinkt allemaal heerlijk. Ik ben geen muziekliefhebber te noemen, een muziekkenner zou nog meer gelogen zijn maar ik vond het heel erg goed. Ik heb geen idee of hij alle noten haalde, ik zou het niet eens horen. Al dat soort rommel kan wat mij betreft overboord; ik heb genoten en vond het leuk om bij te zijn. Chapeau voor Lüske die zijn droom verwezenlijkt en het aanwezige publiek een leuke avond gegeven heeft.

The Hangover

Noah nodigt mijn betere (en grotere) helft Rinkema en mij uit om mee uit te gaan die avond. Hij en Mizrachi hebben een tafel geregeld in de populaire uitgaansgelegenheid Body English in het HardRock Casino. Met een hele groep vormen we een colonne aan taxi’s en slaan we de rij bij de club keurig over. Enkele belangrijke mannen doen alsof ze Boeken’s jeugdvriend zijn en loodsen ons binnen. De VIP booth die we toegewezen krijgen is direct naast die van Viffer, dat kan nog gezellig gaan worden. In de lift die we pakken naar beneden om de club in te gaan is het een midget die de juiste knopjes in de lift indrukt. ‘Grappig, een kabouter als liftboy’ denk ik nog.

Beneden aangekomen zoek ik het toilet op. Als ik terug kom staan er meerdere flessen wodka klaar en een fles champagne van de duurste soort. Genoeg Redbull en andere drankjes moeten de wodka nog gemakkelijker naar binnen loodsen. Dat gaat prima en waar ik behouden en rustig begin daar gaan de beentjes na de vijfde grijze gans behoorlijk los.

Ik zie Viffer op de dansvloer, ik zie Phil Ivey meerdere flessen bestellen. Ik praat met Mizrachi, zie Noah nog ergens en zie Rinkema als de koning te rijk met aan iedere arm een rondborstige dame in de booth zitten. Nog een wodka please!

Ik open één oog en probeer te ontcijferen waar ik ben. Het is pikke donker maar het vertrouwde geluid van Rinkema’s zware geadem brengt me in de juiste richting. Ik ontwaar mijn koffer en onderscheidt de gordijnen van onze nieuwe kamer in het Monte Carlo hotel. Ik lig niet onder de dekens en heb enkel een fleece deken over me heen. Ik heb wel mijn kleding van me afgeworpen blijkbaar maar heb niet bewogen in mijn slaap lijkt het. Mijn beddengoed vertoond geen enkele kreukel, mijn tweede kussen is niet aangeraakt.

Ik herinner me absoluut niets. Geen idee wat er gebeurd is. Ook Remko is inmiddels wakker en uiteraard raken we aan de praat over de avond ervoor. Hij blijkt drie keer gescoord te hebben waarbij de dames van knap naar lelijker gingen – logischerwijs beïnvloed door zijn ondergrens die de andere kant opging naarmate het alcoholpromillage in zijn bloed bleef stijgen.

Hij geeft aan dat ik veel eerder weg was uit die club dan hij en dat hij me niet kon vinden. Ik ben dus blijkbaar zonder hem terug gegaan naar de hotelkamer maar kan me nog steeds niets herinneren. De taxi rit van de HardRock naar Monte Carlo is behoorlijk lang maar alles blijft zwart. Ik heb geen enkel idee hoe ik ben thuis gekomen of met wie voor wat dat aangaat.

We lachen er om en geven elkaar een box op een geslaagde avond. Ik kan me van het einde niks herinneren maar wat geeft het, het zal ongetwijfeld een leuk feest geweest zijn dan. Ik klop mezelf op de schouder dat ik toch weer zonder kleerscheuren ben thuisgekomen als ik blijkbaar zo dronken was. ‘Job well done sir’. Dan realiseer ik me dat ik de fotocamera ingeleverd had bij de belldesk in het HardRock en kijk of ik die kan vinden. Ik kom mijn broek tegen op een plek waar het allerminst onlogisch is om die uit te trekken en controleer snel of mijn spullen er nog inzitten. Mijn paspoort is snel gevonden maar van mijn portemonnee ontbreekt ieder spoor.

Mijn jas vind ik terug maar ook daar geen portemonnee. Ik loop om het bed van Remko heen waar ik plots de camera vindt. Die heb ik dus in mijn zeer beschonken toestand nog wel opgehaald, opvallend.

Ik loop naar de badkamer toe maar ook daar geen portemonee. Ook Rinkema begint zich inmiddels wat zorgen te maken als ik de grootste bad beat uit mijn leven te verwerken krijg. Ik open de kast waar de hotelsafe in zit waarna ik tot de ontdekking kom dat die leeg is. Mijn portemonnee ligt in de kluis alsmede mijn roomkey. Ook mijn tijdelijke visa en pinpas liggen los in de kluis maar al het geld is weg. Mijn portemonnee is ook totaal leeg.

Wow, WTF?

Ik spreek hardop mijn ontdekking uit en krijg een echo met WTF terug van Rinkema. Ik kan me absoluut niets herinneren, wat is er gebeurd? De hotelbeveiliging komt erbij die onze verklaring opneemt. Onze laptops zijn er nog maar dat is logisch volgens de oude rotten in het vak. “Amateurs take everything and get caught at the pawn shop, the pro’s take just the cash because that’s untracable”.

Vaag verhaal maar het feit dat ik me helemaal niets kan herinneren hint ook een beetje in die richting. Ik heb behoorlijke zware stapavondjes meegemaakt in mijn leven, tot het belachelijke aan toe. Ik heb vaker dat ik me een deel van de avond niet kan herinneren maar als vrienden dan dingen vertellen komt het altijd wel terug. Maar nu begint er niet eens in de verste verte iets te dagen. Van Noah hoor ik dat Sarah van Simpel Media ook in die club was en dat ik heel vervelend was. Ik kan me absoluut niet voor de geest halen dat ik haar gezien heb.

Dat ik de camera heb opgehaald komt maar niet boven, dat ik een taxi heb gepakt en daadwerkelijk naar Monte Carlo terug ben gekomen komt zelfs niet mijn verbeelding terug. Ik weet dat het gebeurd moet zijn geweest maar kan me niks herinneren.

Plotseling doen alle bad beats er niet meer toe van de afgelopen weken. Alle ongelukkige situaties doen er niet toe, al het geld is toch weg. Wow…

Mijn horloge kan ik ook nergens vinden. Het is maar geld maar wel geld dat we beiden niet echt konden missen. De komende dagen gaan we proberen er achter te komen wat er is gebeurd. Goede hoop daarop hebben we echter niet. Ondanks alle stoere verhalen in de televisieserie ‘Las Vegas’ hebben hotels geen camera’s op de gangen hangen volgens de beveiliging. De beelden in de lobby en de lift worden opgevraagd als we aangifte doen bij de politie maar of die er ooit een zaak van willen maken is maar de vraag. We gaan het meemaken de komende dagen.

Wow.

Comments

  • Heinzel Heinzel

    andere hoofdrolspeler dan neem ik aan als het weer zo'n beat is Tongue

  • Webjoker Webjoker

    Heinzel schreef

    had deze gemist, sick story bro

    voor het geval dat je er 9 maanden later nog niet overheen bent: nogmaals sterkte :-)

    De reis naar Vegas voor deze december is alweer geboekt. Eens kijken of we PokerNews nog eens kunnen trakteren op zo'n mooi verhaaltje, lol.

  • Heinzel Heinzel

    had deze gemist, sick story bro

    voor het geval dat je er 9 maanden later nog niet overheen bent: nogmaals sterkte :-)

Lees 67 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

Meest populaire deze week