Bekentenissen van George Vinson

2009 Augustus 09, Tommy van Avermaete

Voor ik over mezelf vertel, zal ik eerst vertellen over de mensen die mijn bestaan veroorzaakt hebben. Die mij op de wereld hebben gezet. Ik weet niet of ik ze daar dankbaar voor moet zijn, maar uitweiden over dergelijke details doe ik voorlopig niet, dat komt later. Later, want ik heb alle tijd. Ik zit op dit moment in een klein dorpje in Zeeland, waar ik gestrand ben na een hoop omzwervingen. Maar wie schrijft, moet niet op de zaken vooruit lopen, dus mijn omzwervingen vermeld ik later. Erg ver terug gaan in mijn familiegeschiedenis is onmogelijk, daar mijn kennis niet reikt tot al te veel eeuwen terug. Eigenlijk is de enige informatie die tot mijn beschikking staat die over mijn ouders en grootouders. Omdat chronologie wel zo gemakkelijk is, zal ik beginnen met te vertellen over de ontmoeting tussen mijn opa en oma van mijn moeders kant.

Georges Simmer, geboren in 1927, was toneelschrijver. Hij was een geliefd man. Galant, vriendelijk, rustig, ook een vrouwenverslinder, weet ik omdat mijn oom August me dat vertelde. Zo vertelde oom August dat mijn opa Georges in zijn jonge en wilde jaren meerdere malen het bed deelde met twee, soms zelfs drie vrouwen tegelijk.

Opa en toneelschrijver Georges, die overigens ook zijn eigen stukken regisseerde, werkte in vlot tempo. Hij schreef het ene na het andere toneelstuk. Tussen het schrijven door regisseerde hij, zoals reeds vermeld, zijn eigen stukken. Hoewel hij plezier scheen te hebben in het schrijven en regisseren van de stukken die elkaar in hoog tempo opvolgden, was het er nooit van gekomen hét grote meesterwerk uit zijn oeuvre te schrijven. Al jarenlang werkte Georges tussen alle toneelstukken door in het geheim aan wat in zijn ogen zijn magnum opus zou moeten worden, zijn grote meesterwerk. Hij noemde het stuk De doorzichtige lijdensweg. Het was een verhaal over Gunnar Boon. Het is de kroniek van het leven van Gunnar Boon. Boon is een zeer getalenteerd honkbalspeler, en komt aan de top van het honkballen. Hij ontdekt echter de gevaren die het leven van een topsporter met zich meebrengen: zinloos isolement en zelfgenoegzaamheid. Van de ene op de andere dag besluit Gunnar Boon daarom zijn honkbalcarrière vaarwel te zeggen, en de wereld in te trekken als vrij mens. Hij beleeft nog van alles, maar ik heb geen kennis genomen van het meesterwerk van mijn opa, dus wat hij precies beleeft, weet ik niet. Dat mijn opa en oma trouwden, is werkelijk verbazingwekkend, daar mijn oma, de reeds lang overleden Anna Simmer, meisjesnaam Amissen, vooral erg burgerlijk en bekrompen was, in tegenstelling tot mijn non-conformistische, uitbundige en liefst met alle wetten brekende opa Georges. De wereld van mislukte en geslaagde schrijvers en schilders, kortom de wereld waarin Georges zich waande, waarin hij zich thuis en op zijn gemak voelde, was dan ook niet erg blij met de samenkomst van Anna en Georges, al is het nog maar de vraag wie minder blij was met wie: Anna met de kunstenaars, of de kunstenaars met Anna. Overigens om alle misverstanden de wereld uit te helpen: Anna heeft nooit het privilege gehad een gesloten relatie met mijn opa Georges op te bouwen. Ze was simpelweg één van de vele, vele minnaressen waar mijn opa zich mee 'van kant maakte' in zijn jonge jaren.

Georges trok zich overigens bijzonder weinig aan van de vaak erg truttige opmerkingen die Anna hem toefluisterde in gezelschap, als Georges weer eens iets deed waardoor bij Anna eindeloos veel schaamte opzette. "Doe toch eens normaal, doe niet zo raar, houd op! Wat zullen de mensen zeggen?!" zei Anna op zulke momenten. Georges antwoordde het liefst met citaten: "There's one thing worse than being talked about, Anna, and that is not being talked about!" Mijn moeders verwekking vond op een bijzonder moment plaats. Ik zal u vertellen wat er gebeurde.

Mijn opa had zijn jarenlange lijdensweg, zijn grote meesterwerk, eindelijk voltooid in 1947. In de oorlog schreef hij stug door. Terwijl de Poolse, Britse, Franse, Amerikaanse en Russische tanks Europa doortrokken en bevrijdden, schreef opa Georges hoofdstuk 17; terwijl miljoenen joden op gruwelijke wijze om het leven werden gebracht schreef mijn opa hoofdstuk 14 tot en met 19, terwijl iedereen feestend op straat liep om de langverwachte bevrijding te vieren, moest opa nog zeven hoofdstukken. In 1947 completeerde hij zijn grote meesterwerk. In datzelfde jaar zou het werk worden opgevoerd. De grote dag was 10 september. Mijn opa sliep de hele nacht niet. Niet omdat hij zo zenuwachtig was, maar omdat er weer eens drie vrouwen op bezoek waren, waar oma Anna overigens niet toe behoorde. Die kwam later aan de beurt. Zonder nachtrust moest Georges zijn eigen stuk in goede banen leiden, hetgeen hij ongetwijfeld met succes had gedaan, als mijn oma er niet was geweest. Aan ontbijten deed Georges niet. Om twaalf uur in de middag begon de voorstelling. Om zeven uur 's morgens ging Georges van huis weg. Uiteraard niet omdat hij bang was te laat te komen. Georges dook nog een aantal uren het café in, waaruit hij om vijf voor twaalf vertrok richting het theater. Het theater zou hij nooit bereiken, daar hij op straat Anna ontmoette. De twee schijnen, naar het verhaal van mijn oom August, het huis van Georges te hebben opgezocht. Het toeval wil dat exact negen maanden later een ooievaar het huis in vloog, met in een om de snavel gebonden doek mijn moeder. Georges wist geen naam te bedenken voor mijn moeder. Vroeg aan de eerste de beste vrouwelijke voorbijganger haar naam: Hella. En zo werd mijn moeder, Hella Simmer, voorzien van een naam. De tekst van De doorzichtige lijdensweg is op miraculeuze wijze van de aardbodem verdwenen, het toneelstuk is uiteindelijk dus toch nooit opgevoerd. Mijn opa stierf eenzaam. Het contact met mijn oma Anna was één van zijn laatste escapades. In 1948 vertrok hij naar Amerika, waar hij nog zo'n twintig jaar eenzaam en alleen in New Hampshire woonde. In 1969 nota bene stierf hij als een verbitterd en misantropisch persoon,met de laatste woorden: "En laat me nu verdomme met rust!"

Deel 2

Reacties

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!