Geef mij maar Hennie

2010 April 20, Paul Valkenburg

Meedoen is belangrijker dan winnen, een gouden medaille winnaar hoor je 't nooit zeggen. Pure loser retoriek ook natuurlijk, heel die olympische gedachte. Zalvende woorden voor ondermaats presterende sportmensen, simpelweg omdat de realiteit ondraaglijk is. Al op jonge leeftijd vond ik 't onnozel, dat ophemelen van wanprestaties. Niet dat ik als achtjarige een mening had over de gemiddelde olympische sporter, zeker niet. Nee, ik keek wekelijks naar de mini-playbackshow. Het kind met de minst vergeten regels tekst won en alle anderen (hoe erbarmelijk slecht ook) eindigden op een gedeelde tweede plek inclusief trofee. Aan de hand van Hennie Huisman werd het geheel afgesloten met een blij lied, ballonnen en de door mij nooit begrepen 'knallende limonade'. Het zal allemaal best pedagogisch verantwoord zijn geweest, maar een beetje realiteitszin had die koters geen kwaad gedaan.

Afgelopen maand toog ik met mijn teamgenoten naar de Oostenrijkse Alpen om vooral geen genoegen te nemen met een figurantenrol in de allereerste EPT Snowfest. Bij aanvang tref ik niemand minder dan good old Rob Hollink aan mijn linkerzijde. Al snel wordt duidelijk dat Rob in tegenstelling tot veel van zijn generatiegenoten wél met de tijd is meegegaan. In zekere zin zit er een jonge internet scandi naast me verkleed als lieve man van middelbare leeftijd. Een echte wolf in schaapskleren die Rob. Helaas zit 't hem bepaald niet mee en is het uiteindelijk de tafelvis die zijn laatste muntjes inpikt. Zelf eindig ik de dag met ongeveer 85.000 punten onder andere door AK van KK te winnen, viespeuk dat ik ben.

De tweede dag tref ik Daniël aan tafel en verder nog een voormalig Kroatisch profvoetballer (die zo legendarisch is dat niemand de beste man kent). Laatstgenoemde laat zich van zijn beste kant zien door in woede uit te barsten na een verloren AK van AJ. Een welgemeend 'leck mich am arsch' volgt en nadat een verbouwereerde Italiaan dit verzoek vriendelijk afwijst kunnen we verder met kaarten. Aan het einde van de dag heb ik een dikke tweeënhalve ton puntjes bij elkaar gesprokkeld, prima dus.

Het begin van dag drie staat in het teken van de bubble. Aangezien de Deense chipleader aan mijn tafel (Alan Baekke) zowel 100% opent als 3bet zijn mijn mogelijkheden enigszins beperkt, maar met een nagenoeg gelijke stack bereik ik uiteindelijk het geld. Al snel verneem ik dat ook Huub, Daniël en Marco dit voor elkaar hebben gekregen*. Je zou bijna gaan denken dat we 't trucje doorhebben.

Valkenburg tijdens de EPT Snowfest

De rest van de dag verloopt verrassend soepel, ondanks het feit dat de tafel er steeds sterker op wordt. Ik krijg een set royaal afbetaald als Jesper Hougaard op de flop een gutshot 3bet schuift en wat non-showdown potten later telt mijn stack meer dan 900.000 punten. Slechts één speler dient nog af te vallen om de laatste drie tafels te bereiken en er mee te stoppen voor die dag. Ik maak me op voor een ontspannen biertje in de plaatselijke après-ski bar als ik neerkijk op een mooi paar koningen. Een kleine twee minuten later sta ik gedesillusioneerd handen te schudden na het verliezen van een monsterpot voor de chiplead tegen uiteindelijke winnaar Baekke die netjes azen blijkt te hebben.

Nauwelijks beseffend wat er zojuist gebeurd is word ik naar een mevrouw gebracht die me het uiteraard zeer tegenvallende prijzengeld zal overhandigen. "Oh, so you just missed out on the really interesting payouts huh?" Ik kan wel janken terwijl ik ingetogen ja knik. Mevrouw is blijkbaar niet van het zalvende, van het hart onder de riem. Nooit eerder verlangde ik zo naar een knuffel, knallende limonade én trofee. Niet gedacht dat ik 't ooit zou zeggen, maar geef mij maar Hennie.

*Huub en Daniël zouden allebei in de top negen finishen, waarvoor hulde!