Cookies op PokerNews.nl

Wij maken op PokerNews.nl gebruik van cookies voor onder andere onze inlog functionaliteit. Ook maken we gebruik van cookies om, met behulp van vertrouwde partners, het gebruik van onze website te analyseren. Door gebruik te maken van PokerNews.nl met cookies ingeschakeld in uw webbrowser gaat u akkoord met ons gebruik daarvan. Bekijk de volledige cookies informatiepagina voor meer details omtrent het gebruik.

Ga door (met gebruik van cookies)
edit

Sportshoe Diaries - Een paar willekeurige nachten

Sportshoe Diaries - Een paar willekeurige nachten

Het toernooi in San Remo was een compleet andere ervaring dan vorig jaar. Waar Constant Rijkenberg vorig jaar in het eerste level een blinde raise under the gun maakte en het een straddle noemde hadden we dit jaar een volledig normale groep met Nederlandse spelers. Mooi om te zien was het dat iemand als Henk Lindeman, Henk&Nero PNL winnaar, zoveel plezier beleefde aan zijn eerste live toernooi en dat de gevestigde orde weer een gooi deed naar de grote prijzen. Na dag vier, of vijf, pakten we weer een paar biertjes en liep het al direct weer als vanouds.

Na een gezellig avondje drinken met de Nederlanders aan de bar van het casino besloten we rond vier uur maar eens naar de hotelkamer te gaan. Met z’n tweeën liepen we rustig naar ons hotel, zo’n twintig meter verderop. Bij het binnenlopen van het hotel hoor ik ineens een hele bekende stem achter me. Het bleek de altijd gezellige Craig Bergeron te zijn die tijdens de afgelopen EPT van Deauville nog vierde wist te worden. Samen met Carter Phillips was hij al de hele avond wezen zuipen en de twee Amerikanen hadden hem ook al behoorlijk zitten. “We want to get some food” schreeuwde Bergeron door de hotellobby terwijl de oudere Italiaanse meneer direct maande of we stil konden zijn.

Stil zijn blijkt altijd lastig te zijn als je een paar drankjes in je mik hebt en Carter Phillips begon allerlei verhalen over vrouwen en gekke feestjes in Las Vegas te vertellen. Craig bleef er vooral op aandringen dat er gegeten moest worden en terwijl de oudere Italiaan behoorlijk op tilt begon te raken vroegen wij hem waar het lokale nachtrestaurant zich bevond. Met handen en voeten werd het ons duidelijk gemaakt en binnen vijf minuten hadden we het gevonden. Eenmaal binnen werd het bestellen ons nog lastig gemaakt doordat er geen kaart aanwezig was maar door wederom wat handgebaren te maken kwamen ze erachter dat we enkele broodjes wilden bestellen.

Toen kwam Frank op het idee om Chinees Poker te spelen en het verbaasde ons dat de twee professionele pokerspelers geen idee hadden hoe dit spel werkte. Voor een kwartje per punt kun je nooit iemand husselen maar ze moeten het wel gedacht hebben toen Frank ineens een prachtige hand wist te winnen. Het was volgens mij de tweede hand die gespeeld werd toen Craig mij met een grote glimlach vier vijven liet zien. Quads, vaak goed in dit spel, bleek volledig waardeloos te zijn. Carter Phillips begon te lachen en slowrollde met een straight flush tot de koning waarop Frank met veel bombarie zijn hand liet zien. Een Royal Flush voor Op de Woerd die direct de lachers op zijn hand had. Leuk spelletje dat Chinees Poker en vooral als je iemand lekker kan slowrollen.

Een half uurtje later kwam er ineens een Nederlandse delegatie veeldrinkers het pittoreske restaurantje binnen wandelen en we herkenden Gijs Verheijen en Vincent van Rooijen. De beide mannen waren ook op voedseltocht en Gijs bestelde alle broodjes uit de vitrine. Een gezellige vreetpartij later besloten we dat het tijd werd om naar het hotel te gaan. Het was inmiddels alweer zes uur geweest. De volgende dag begonnen we erg brak maar dat is natuurlijk niets nieuws.

Na de finale tafel, die Liv Boeree op geweldige wijze wist te winnen, was het natuurlijk weer tijd om wat te gaan drinken. Zelf zat ik al op mijn hotelkamer aangezien de vermoeidheid behoorlijk aan het toeslaan was toen Frank binnenkwam. We kwamen overeen dat het toch zonde was om deze laatste nacht vroeg naar bed te gaan en hesen ons in een vers shirt.

Eenmaal buiten aangekomen zagen we een grote groep Nederlanders op het terras zitten en natuurlijk kregen we al direct een biertje in de handen gedrukt. Paul Berende, Vincent van Rooijen en Paul Valkenburg speelden een oud Hollands potje pot toepen en iedereen bemoeide zich er mee. Frank, de beste toeper van Nieuwegein en omstreken, maakte duidelijk dat pot toepen niet zijn main game was en ik probeerde vooral te begrijpen wat er allemaal gebeurde. Het normale toepen had ik al prima onder de knie maar dit spel bleek van een geheel andere orde. Paul Valkenburg, de Phil Ivey van het pot toepen, husselde al dagen iedereen voor grote bedragen terwijl Vincent van Rooijen wel de regels kende maar nog geen doordachte strategie toepaste.

Een half uurtje later kwam er ineens een ware polonaise aan bekende spelers voorbij die allen op weg gingen naar Big Ben. Het café in downtown San Remo scheen de plek te zijn om gezellig een biertje te doen en ook wij werden uitgenodigd. Nick en Michael Binger, Liv Boeree, Thierry van den Berg en vele anderen gingen alvast die kant op en niet veel later besloten ook wij te volgen. Na een half uur zoeken vonden we het dan eindelijk en het bleek weer een echt pokerfeestje te zijn. Alleen maar bekende gezichten en de stemming zat er goed in. De helft van Thomas Kremser zijn personeel liet zich ook vollopen en we herkenden ze bijna niet meer terug.

Nog geen uur later besloot de bar eigenaar zijn tent te sluiten ondanks het grote aantal bezoekers en moesten we een andere plek zoeken om te feesten. Waar veel spelers al meerdere malen naar de lokale stripclub waren geweest hadden wij voor de verandering nog geen stap binnen gezet in de aftandse tietenbar. Die moest dus alsnog even bezichtigd worden maar wat er onderweg gebeurde was eigenlijk veel spannender.

Terwijl we ons eigen hotel naderden op weg naar de stripclub zagen we twee vrouwen achter een meisje aanrennen. Het vreemde tafereel speelde zich rond 02:00 af en wij keken allemaal met belangstelling naar deze hardloopwedstrijd. Toen mevrouw één het hotel probeerde binnen te komen ging er ineens iets mis. Mevrouw twee schoot uit en sloeg mevrouw één recht in het gezicht. Een seconde later kregen we door dat dit geen nachtelijke estafette bleek te zijn maar een ordinaire vechtpartij tussen drie hoertjes.

Met een paar rake klappen waar Mike Tyson jaloers op zou zijn werd mevrouw één aangepakt en een jongeman, wellicht de pooier van één van de dames, probeerde iedereen uit elkaar te houden. Eén van de PokerStars-bloggers snelde toe om de dames van lichte zeden tot kalmte te manen en ook wij konden natuurlijk niet achterblijven. Als een waar UFC gevecht sprongen we er tussen en als snel had ik er eentje in de houdgreep. Met mijn 120 kilo kon het arme meisje natuurlijk geen kant op en al snel werd ze weer rustig. Met de gedachte dat het nu voorbij was liet ik haar los maar toen brak het weer helemaal los.

Met een karatetrap vloog ze weer richting het inmiddels rustig geworden slachtoffer en begon ze ook met haar naaldhakken te gooien. Telefoons vlogen door de lucht en shirtjes werden kapot getrokken. De grote groep spelers stond nog steeds te kijken terwijl wij, met z’n vieren, iedereen probeerden rustig te krijgen. Het kostte wat tijd voordat de deur van het hotel dan eindelijk open ging en het andere meisje verdween naar binnen.

Benieuwd naar de oorzaak van deze rel vroegen we aan de agressiefste van het hele stel wat nou de reden van dit hele gebeuren. Uit het slechte Engels van Mike Tyson werd het duidelijk dat ze een transseksueel genoemd werd en haar klanten kregen ook deze boodschap. Dit was natuurlijk een ordinair gevalletje van ‘het brood uit de mond slaan’ en onze reactie was natuurlijk zeer begripvol.

Een half uur later dan gepland kwamen we in de stripclub aan en iedereen liet zich weer van zijn beste kant zien. Eén van de tweede mannen van Thomas Kremser was overduidelijk zwaar bezopen en hij klom direct op het podium. Onder luid applaus van alle omstanders trok hij zijn shirt uit en begon te dansen met één van de dames. Toen de blonde dame het mooi geweest vond deed hij er nog een schepje bovenop door in de paal te klimmen. Als een ware danseres hing hij ondersteboven in de top van de paal en iedereen vond het prachtig.

“Liv liv liv liv liv!” begonnen vijftig mensen te schreeuwen toen de doorgaans keurige toernooileider het podium verliet. Ze begon met haar handen te zwaaien met de boodschap dat ze echt niet ging dansen maar toen Michael Binger zijn act had opgevoerd moest ze er toch aan geloven. De EPT San Remo winnares die zojuist €1.250.000 had weten te winnen klom in de paal en liet haar dansmoves zien terwijl de handen weer op elkaar gingen. Een vrij standaard EPT feestje want daarna zouden nog vele andere spelers volgen. Helaas hebben we geen beeldmateriaal van deze escapades.

De dagen die volgden werden in relatieve rust doorgebracht en verkenden we een deel van de oude binnenstad van Monte Carlo. Het uitzicht was adembenemend en in de zon mochten we genieten van de nodige biertjes. Gisteren begon het eerste toernooi in de Sporting Club van het Monte Carlo Bay hotel en natuurlijk namen we ook even een kijkje.

Lex Veldhuis, Jorryt van Hoof, Paul Berende, Eelke Arjaans en Ruben Visser speelden mee in het €5k heads up toernooi en alleen de laatst genoemde wist de eerste ronde niet te overleven. Later die avond was het alleen Jorryt van Hoof die zijn tweede, en later derde, ronde wist te winnen. Wij waren toen al naar de Team PokerStars borrel die eigenlijk bedoeld was voor leden van het team.

Samen met de Nederlandse en Belgische spelers namen we een drankje om later naar Sass Café te gaan voor een serieus hapje eten. Met Jordy, Noah, Marcel en Ruben schoven we aan in dit buitengewoon dure restaurant en het eten was weer geweldig. Naar mate het later en later werd begon Marcel Lüske verhalen over vroeger te vertellen en wij hingen aan zijn lippen. Alles wat we te horen kregen zou zo in een boek kunnen verschijnen want De Lus heeft een schat aan mooie herinneringen aan vervlogen tijden. Natuurlijk is het niet aan mij om dit alles te delen maar wellicht dat hij ooit nog een boek kan schrijven over al zijn belevenissen in de jaren tachtig.

Comments

  • DhrPeter001 DhrPeter001

    leuk stukje!

  • HaroldAllOut HaroldAllOut

    hehe as good as gold, love these storys

  • Filipo Filipo

    eindelijk een fatsoenlijk overhempie aangeschaft Frankie?? haha goed bezig!!

Lees 9 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

Meest populaire deze week