Cookies op PokerNews.nl

Wij maken op PokerNews.nl gebruik van cookies voor onder andere onze inlog functionaliteit. Ook maken we gebruik van cookies om, met behulp van vertrouwde partners, het gebruik van onze website te analyseren. Door gebruik te maken van PokerNews.nl met cookies ingeschakeld in uw webbrowser gaat u akkoord met ons gebruik daarvan. Bekijk de volledige cookies informatiepagina voor meer details omtrent het gebruik.

Ga door (met gebruik van cookies)
edit

Sportshoe Diaries - Back to reality

Sportshoe Diaries - Back to reality

Na tien weken in Las Vegas en een week in Praag zijn er weer genoeg mooie verhalen om jullie op de zondag mee te vermaken. Deze rubriek is een tijdje weggeweest maar het komende jaar zal ik weer proberen eens in de twee weken een leuk stukje te schrijven over interessante dingen uit de pokerwereld. We hebben in ieder geval weer genoeg beleeft!

Groggy word ik wakker op een zeer comfortabele bank in het huis van voormalig PokerNews werknemer Garry Gates. Het is bijna 12:00 en dus heb ik zo’n vijf uur geslapen. Op mijn op één na laatste avond in Las Vegas trommelde ik een groepje mensen op en hadden we een gigantisch maal in de beste sushi tent die verder geen introductie behoeft. Veel vrienden van de pokermedia waren aanwezig en na bijna drie uur tafelen besloten we naar het MGM te gaan om even lekker te kaarten.

Aangekomen in het MGM bleek er voor alle games een lange wachtrij te zijn. Tim Duckworth, een ervaren PokerNews blogger, had de voorgaande zeven weken in het HardRock Hotel geslapen en hij kende daar nog wel een mannetje. Eén telefoontje wist ons te verzekeren van een privé tafel in de cashgame pit aldaar. Op naar de HardRock dus. De bijzonder mooie pokerroom met zo’n twintig tafels ieder van hoge kwaliteit zit ver achterin het casino weggestopt. Terwijl muziek van AC/DC en JJ Cale elkaar afwisselden startten wij een cashgame tafel waar de volgende spellen gespeeld werden: No Limit Hold’em, Pot Limit Omaha, No Limit 2-7 Single Draw, Omaha Hi/Lo, Crazy Pineapple en Badugi.

Voor een echte pokerliefhebber is dat natuurlijk fantastisch. Gratis drinken, met vrienden een cashgame spelen en slechts $1/$2 hoeven te spelen omdat het casino naast geld verdienen ook graag iedereen te vriend wil houden. De ‘homegame’ duurde ongeveer vijf uurtjes en ondergetekende was natuurlijk de grote winnaar. Na thuiskomst werd de tv nog even aangezet en werd er tijdens het zappen over de honderden HD kanalen een film ontdekt. Toch mooi, honderden kanalen en altijd iets op tv.

Maar ik werd dus ietwat verdwaast wakker en zette de tv aan. Na een tijdje zappen kom ik het pokerkanaal tegen en ze zijn bezig met een High Stakes Poker marathon. Ik val midden in seizoen vier waar Mike Matusow nog zijn hyperactieve zelf is en Todd Brunson een paar flauwe one-liners produceert. Goed wakker worden denk ik nog als mijn grote vriendin Jane ineens met een grote kater van de trap gestommeld komt. Zonder een woord te zeggen verdwijnt ze na tien minuten weer naar boven en het lijkt erop dat ik mijn laatste dag in Vegas op de bank ga doorbrengen.

Na twee afleveringen High Stakes Poker is iedereen wakker en komt Garry met het idee om naar Green Valley Ranch te gaan. Het GVR casino is onderwerp van de serie ‘American Casino’ op Discovery Channel en één van de plekken waar vooral veel locals te vinden zijn. Garry woont in Henderson wat niet ver van GVR is en het zwembad is open voor iedereen is. De meeste zwembaden in Vegas zijn alleen voor hotelgasten of hebben grote feesten waar voor betaald moet worden maar niet in GVR.

Het zwembad mag dan niet al te groot zijn maar een gratis cabana en de mogelijkheid te eten en drinken maakt dit een geweldige locatie om te relaxen. Een verfrissende duik in de brandende woestijn zon doet wonderen en na twee potjes beer pong in het water wordt ons eten gebracht. Uiteindelijk kost het hele grapje me $45 maar daarvoor heb ik wel vier corona’s en eten gehad. Ik klaag niet en na de Frozen Yoghurt die ik op de weg naar huis meepik plof ik vermoeid op de bank.

Een beetje zweverig van de alcohol zak ik weg in de bank en de plannen voor de aanstaande avond worden gesmeed. Garry, die al jaren in Vegas woont, gooit het plan om naar Steel Panther te gaan in de groep en iedereen is direct akkoord. Steel Panther is een begrip in Green Valley Ranch waar ze al geruime tijd elke zaterdag een gratis show spelen. Zelf had ik nog nooit van de band gehoord maar na twee youtube video’s gezien te hebben ben ik overtuigd. Na drie uur op de bank te hebben gehangen maken we ons klaar om uit te gaan en klokslag middernacht stappen we de zaal binnen.

Een korte blik door de zaal doet me realiseren dat ik in Las Vegas eigenlijk best veel mensen ken. Alsof ik mezelf in door een kroeg in Leeuwarden worstel schud ik links en rechts wat handen met bekenden en semi bekenden en de sfeer zit er al direct goed in. De show die we dan te zien krijgen is met niets te vergelijken en ik ga helemaal kapot van het lachen. Steel Panther is een 80s glamrock-heavy-metal-coverband met enkele eigen nummers. Dus naast klassiekers als Living on a Prayer en Don’t Stop Believing krijgen we ook de hilarische liedjes Community Property, Turn Out the Lights en Asian Hooker te horen. De leden van deze vierkoppige band hebben de meest geniale outfits en zetten de halve zaal voor lul met grappen die veel mensen in dit conservatieve land waarschijnlijk niet zouden kunnen waarderen. In Las Vegas gelukkig wel en nadat de laatste vulgaire grap gemaakt werd verplaatste het gezelschap zich naar de bar.





De drank vloeide rijkelijk maar met de gedachte dat mijn vlucht over zes uren zou vertrekken deed ik het toch even rustig aan. Vliegen met een kater is zo’n beetje het domste wat ik ooit geprobeerd heb en een hele dag reizen met een wrange alcohol smaak is alles behalve relaxt. Na een paar uur namen we nog een nachtelijke snack zodat ik rond de klok van vijf uur weer in huize Gates aankwam.

Om zeven uur moest ik op het vliegveld zijn zodat ik nog net twee uren de tijd had om bij te komen en mijn koffer in te pakken. Terwijl de rest naar bed ging zat ik ineens in een lege huiskamer en realiseerde me dat het grote avontuur toch echt voorbij was.

Zeven weken World Series of Poker met ups en downs en vooral veel en keihard werken, veel mooie feestjes, het WK voetbal en een elf dagen lange road trip door California brachten me naar deze lege huiskamer om 5:20 in de ochtend. Na mijn spullen gepakt te hebben nam ik een snelle douche en om kwart over zeven betaalde ik de taxichauffeur met al het muntgeld dat ik in de voorgaande weken had verzamelt. De reis kon beginnen.

Zo’n achttien uur later zet ik voet op Nederlandse bodem als mijn vlucht vanuit Houston zo’n twintig minuten eerder dan gepland aankomt. Relatief fit stap ik van het vliegtuig en koop een kaartje voor de trein. Na een snel ontbijt bij Albert Heijn plof ik neer in de intercity naar Leeuwarden en al snel slaat de realiteit toe.

Geen woestijn, geen warm weer en geen neon reclames. Gewoon weer oer-Hollandse nuchterheid. De conducteur vraagt om mijn kaartje en knikt als ik hem mijn bewijs toon. “Je moet in Amersfoort overstappen” geeft hij me nog mee. Amersfoort denk ik, terwijl mijn gedachten afdwalen. Ik had ook in de Bellagio kunnen zitten met een cocktail is het eerste dat me te binnen schiet. De regen klettert tegen het raam van de trein en ik vraag me direct af waarom ik weer thuis ben.

De reis verloopt soepel al moet ik in Leeuwarden drie kwartier wachten voordat mijn bus komt opdagen. Het feit dat ik nog steeds in mijn ouderlijk huis woon komt goed van pas met mijn drukke reisschema maar soms is het ontzettend vervelend aangezien het in de middle of nowhere ligt.

Om 15:00 lokale tijd plof ik neer op de bank en zet de tv gaan. Zoveel kanalen en helemaal niets op tv en het is ook nog een normaal tijdstip. Geen nieuwe film in HD en zo één-twee-drie geen mensen om mee naar een zwembad te gaan, het regent immers buiten. Geen goede homegame waar ik lekker mixed games kan spelen en gratis kan drinken. Die avond geen feestje met een gestoorde band maar gewoon een gebakken eitje terwijl ik mijn FaceBook pagina update. “It feels weird to sit here in the living room”.

Anderhalve dag later vertrek ik naar Praag voor de Unibet Open en kan ik direct weer aan de slag om alle pokeractie te volgen. Het is leuk en zeer gezellig maar toch blijf ik terugdenken aan Vegas, hopelijk tot snel.

Comments

  • PokerPoen PokerPoen

    Sorry jongens, ik ben nu eenmaal echt een spellingnerd.. :H

  • tjechw tjechw

    hey remco

    leuk verhaaltje hoor

    volgend jaar wil ik ook wel die kant opgaan

    groeten

  • peppiepkr peppiepkr

    Hoop er snel eens heen te gaan! Als je er jezelf zo aan begint het hechten moet het toch speciaal zijn...

    spelling: zwaar overrated

    ik wordtdt er niet goed van

Lees 16 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

Meest populaire deze week