Sportshoe Diaries - Obrigado

2010 September 05, Remko Rinkema

Als ik het goed geteld heb ben ik op drieëntwintig tripjes geweest voor PokerNews in bijna net zoveel maanden. De twee trips die ik naar Las Vegas gemaakt heb om te werken kan ik in het volgende stuk niet opnemen als vergelijkend materiaal want dat is een volledig andere categorie. Tijdens de WSOP leven we in Las Vegas en het voelt als een tweede thuis terwijl EPT’s, Unibet Opens en andere toernooien vaak snel weer voorbij zijn. De reden dat ik dit naar voren breng is de afgelopen week in Vilamoura die belachelijk leuk was.

Een trip begint vrijwel altijd hetzelfde, met de trein naar Schiphol om daar met Frank af te spreken. Inchecken, koffer droppen en door de douane waar altijd wel iets in mijn broekzak is blijven zodat ik gefouilleerd moet worden alvorens ik verder mag gaan. Dan begint het wachten en probeer ik Frank altijd zoveel mogelijk punten met Chinees poker aan te naaien. Nu ging dat op deze trip best aardig maar ik denk dat we uiteindelijk break even staan.

Onze vlucht was, zoals Frank vorige week al zei, kut. We moesten eerst naar Lissabon om daar over te stappen op het vliegtuig naar Faro. Met ruim anderhalf uur vertraging erbij kwamen we pas heel laat in het Crowne Plaza Hotel, één van de beste hotels waar ik ooit geweest ben, aan om linea recta naar onze kamer te gaan. De PokerStars Party moesten we missen maar dit bleek niet eens zo heel slecht te zijn aangezien we de daaropvolgende nachten behoorlijk los gingen.

Het toernooi in Vilamoura was niet het drukte waar ik ooit geweest ben, EPT San Remo is altijd een gekkenhuis, maar ook niet de rustigste, Unibet Open Boedapest 2009 kende drie startdagen met op iedere dag 120 spelers. Een vrij normale EPT dus met een zee aan Team Pro’s, lokale gelukzoekers en online qualifiers. Het verschil met dit toernooi was de constant aanwezige ambiance die er toe leidde dat we steeds van de regen in drup raakten.

Allemaal heel leuk hoor een toernooi in Kopenhagen of Berlijn maar een mooi kleurtje zul je er nooit krijgen. Winterjassen aan, goede schoenen en de drang om zo lang mogelijk binnen te blijven is natuurlijk niet goed voor een feestje. In Vilamoura was het allemaal anders. Een luchtig shirtje, korte broek en teenslippers. Het perfecte recept voor vrolijke gezichten.

Na elke dag gingen we bijna direct naar de Marina waar van alles te beleven was. De Irish Bar aldaar was plaats delict waar wij veel drankjes naar binnen werkten maar alsnog lang niet de meest beschonken personen waren. Tering wat kunnen die Britten zuipen zeg. De eerste keer dat we naar binnen kwamen rende er een dronken Brit met een meisje op zijn schouder de bar uit terwijl er een groot houten bord hing. Het arme ding vloog met topsnelheid tegen het bord aan wat resulteerde in veel vertrokken gezichten. Gelukkig had ze genoeg gezopen want er leek niets aan de hand te zijn.

Zulke avonden zijn altijd prachtig en gelukkig zijn er foto’s want naarmate er meer gedronken werd herinnerden wij ons ook steeds minder. De avond eindigde steeds met een lange wandeling terug naar het hotel waar snode plannen gesmeed werden om in de zee te zwemmen. Uiteindelijk ben ik drie keer in de zee geëindigd met heel veel verschillende mensen. Lex “Ik kom uit Zeeland daar doen we dit altijd!” Veldhuis toonde zich een begenadigd nachtzwemmer net als Dan Heimiller die ons allemaal deed verbazen toen hij ineens met spijkerbroek en al de zee in kwam rennen.

Zelf eindigde ik na het zwemmen in de zee tot tweemaal toe in het zwembad en één keer presteerde ik het om in de fontein te gaan liggen. De twee daaropvolgende dagen werkte de lichtjes van deze mislukte Bellagio imitatie niet al hou ik me daar volledig afzijdig van. Gelukkig heeft het werk er niet onder geleden want elke dag waren we weer present om verslag te doen van het grootste toernooi dat ooit in Portugal gehouden werd. Werken van twaalf tot tien en daarna van elf tot vier drinken kan prima blijkt maar weer eens.

De beste avond heb ik volgens mij gemist toen Liv Boeree zich van haar shirtje ontdeed en ook een duik nam. Ach, de avonden waren te leuk om helemaal na te vertellen. In ieder geval is het duidelijk dat EPT’s vanaf nu altijd onder de lijn Bordeaux, Nice, Milaan gehouden moeten worden. Mooi weer zorgt voor sfeer, gezelligheid en vrolijke gezichten. Ik kan niet wachten totdat EPT Londen begint maar diep van binnen weet ik dat het nooit zo leuk kan worden als de week in Portugal waar ik me nog weinig van kan herinneren. Iedereen die niet in Vilamoura was moet volgend jaar zeker proberen een ticket te winnen want naast een goede toernooien is er meer dan genoeg te doen. Prachtig zwembad, goed ontbijt, kleine afstanden en een prachtig strand. Wat wil je nou nog meer?

Follow Remko Rinkema on

Reacties

Wat denk jij?

Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

Gebruikersnaam Wachtwoord
Post deze reactie op mijn facebook wall

Post het