[Top vijf All-Time Money List] - #4: Phil Hellmuth

2012 Februari 06, Sven Verberne

• Lees ook [Top vijf All-Time Money List] - #5: Jamie Gold

Vorige week trapten we de All Time Money List reeks af met de numero vijf, Jamie Gold. Zijn wereldtitel leverde hem in 2006 maar liefst $12 miljoen op, wat hem destijds de eerste plaats op de All Time Money List opleverde. Een beter voorbeeld van een eendagsvlieg lijkt echter moeilijk denkbaar, aangezien de beste man naast zijn WSOP Main Event overwinning nauwelijks meer iets gepresteerd heeft op pokergebied. Die vlieger gaat absoluut niet op voor de speler die vandaag de hoofdrol in het artikel opeist: Phil Hellmuth. Met een recordaantal WSOP bracelets gedurende een periode van bijna 25 jaar én verschillende topprestaties in andere toernooien, heeft hij zijn stekje in de top 5 meer dan verdiend.

Het begon voor de inmiddels 47-jarige Hellmuth allemaal in 1988. De Amerikaan besloot de Universiteit van Winconsin achter zich te laten om aan een carrière als pokerpro te werken, iets dat al snel zijn vruchten afwierp. Tijdens de WSOP van dat jaar behaalde hij zijn eerste finaletafel, in het Limit 7 Card Stud Hi/Lo toernooi. Hellmuth werd vijfde voor $15.450, maar het bleek een start van een lange en succesvolle carrière. Een carrière die een jaar later een serieus vervolg kreeg tijdens de WSOP van 1989. Hellmuth verbaasde de pokerwereld door op 24-jarige leeftijd als jongste speler ooit het WSOP Main Event te winnen. Hij versloeg de gelouterde Johnny Chan, die in 1987 en 1988 de wereldtitel al voor zich op had geëist. De overwinning leverde hem $755.000 op, een ongekend hoog bedrag voor die tijd.

In 1992 sleepte Hellmuth zijn tweede bracelet binnen, tijdens een $5.000 Limit Hold'em event, maar een jaar daarop zorgde hij pas echt voor een unieke prestatie door in drie dagen tijd drie bracelets te winnen. Op 26 april van dat jaar bleek hij de sterkste in het $1.500 No Limit Hold'em toernooi, goed voor $161.400. Een dag later sloeg hij toe in het $2.500 No Limit Hold'em toernooi voor nog eens $173.000, om op 28 april te besluiten met een overwinning in het $5.000 Limit Hold'em event voor $138.000. Hierna stokte de bracelet jacht enige tijd, maar in 1997 keerde Hellmuth terug: zijn overwinning in het $3.000 Pot Limit Hold'em toernooi leverde hem $204.000 op, waarna vier magere jaren volgden. De populariteit van poker begon inmiddels te groeien, net als het aantal deelnemers tijdens de events van de WSOP. Zoveel pokertours als er tegenwoordig plaatsvinden, waren er destijds niet waardoor het meeste geld verdeeld werd tijdens de WSOP. Het werd er dus niet makkelijker op om events te winnen, maar Hellmuth liet vanaf 2001 zien tot een aparte klasse te behoren. Hij behaalde zijn op één na grootste score door het $2.000 No Limit Hold'em toernooi op zijn naam te schrijven, goed voor $316.550.

In 2003 barstte de pokerboom volledig los, omdat Chris Moneymaker als qualifier het WSOP Main Event op zijn naam schreef. Moneymaker was echter niet de enige speler die zich liet gelden tijdens de series van dat jaar. Ook Hellmuth bleek 15 jaar na zijn eerste WSOP finaletafel nog altijd een speler om rekening mee te houden. Hij schreef zowel het $2.500 Limit Hold'em toernooi ($171.400), als het $3.000 No Limit Hold'em toernooi op zijn naam ($410.860). Zijn bracelet teller kwam op negen te staan, waarmee het record van Doyle Brunson en Johnny Chan duidelijk in zicht kwam. In 2006 slaagde hij er in om net als de twee genoemde grootheden tien bracelets te winnen, door zege te vieren in het $1.000 Rebuy toernooi. Het leverde hem naast het record maar liefst $631.863 op. Nog geen jaar later hoefde hij het bracelet record niet langer te delen: opnieuw won hij een No-Limit Hold'em event tijdens de WSOP, ditmaal met een buy-in van $1.500. Het betekende naast het prijzengeld van $637.254 zijn elfde bracelet, waarmee hij nog altijd recordhouder is.

In totaal cashte Hellmuth maar liefst 85 keer tijdens de World Series of Poker. Zijn prestaties tijdens de WSOP zijn dan ook voor een groot deel verantwoordelijk voor zijn vierde plaats op de All-Time Money List. De laatste jaren nam de kritiek op Hellmuth echter toe. Zo zou de Amerikaan er een ouderwetse kijk op poker op nahouden en niet opgewassen zijn tegen de nieuwe generatie, meestal op internet gevormde, pokerspelers. Ook zijn gedrag aan de tafels deden geen goed aan zijn imago. Regelmatig schoot hij uit zijn slof als er in zijn ogen een slechte move tegen hem werd gemaakt, bijvoorbeeld tijdens het Main Event van 2008.

Na jaren het lachertje van de pokerwereld te zijn geweest, nam hij in 2011 wraak. Een ontketende Hellmuth ontpopte zich tot een van de smaakmakers van de WSOP van dat jaar. Een bracelet zat er echter nét niet in: Hellmuth werd drie keer tweede. Zowel in het 2-7 Lowball event, het Seven Card Stud Hi/Lo event als het prestigieuze Poker Players Championship 8-game toernooi strandde hij in het zicht van zijn twaalfde bracelet. Hij mistte daarmee ook drie maal nipt zijn eerste non-hold'em bracelet. Zijn prestaties leverde hem wel ruim $1.5 miljoen op én een tweede plaats (hoe kan het ook anders) in het Player of the Year klassement, achter Ben Lamb.

In zijn verloren heads-up tegen John Juanda

Duidelijk is wel dat hij met zijn prestaties van afgelopen jaar vele monden gesnoerd heeft. De kritiek op Hellmuth is afgenomen en bij veel criticasters zelfs omgeslagen in waardering. En we kunnen er lang of kort over praten, als je 11 bracelets wint, 45 WSOP finales haalt én 4 WPT finales mag spelen, behoor je tot de beste spelers ooit. We sluiten dan ook niet uit dat Hellmuth de komende jaren nog een treetje stijgt op de All Time Money List. Voorlopig vinden we hem terug op plaats vier, goed voor $13.098.447 in totaal.

Reacties

 

Honesty
2012-02-07 12:05

boyand schreef

Ja, toen werd er ook niet aan gedacht om te checkraisen, 5-betten zonder de nuts. Ik vind dat veel te veel mensen bij hun vergelijking hun huidige kennis van spel inbeelden in het effectieve spel van toen, en daardoor krijg je een heel vertekend beeld.

Maar als je kijkt naar de tv-shows waar die pro's van toen in meespelen zie je ze vaak genoeg zeggen dat poker zo goed als dood is omdat iedereen in ieder geval een beetje het idee hebt waar ze mee bezig zijn, dat zie je ook als je bijvoorbeeld de wsop van 2003 vergelijkt met die van afgelopen jaar.
Je ziet het bijvoorbeeld ook op de zondagavond op stars, de SM heeft bijna wekelijks een andere winnaar/FT terwijl die duurdere tournooien een veel sterker veld hebben maar vanwege het veel lagere aantal spelers makkelijker te winnen zijn.
Neemt niet weg dat ik phil hoog heb zitten en dat je hem de stomste moves ziet maken waarna iedereen lacht maar je ziet hem toch ook wel eens een goede laydown of call maken, door zijn arrogantie vergeet je ook wel eens dat die ook echt briljante ingevingen kan hebben.

 

boyand
2012-02-07 11:55

Verhoudingsgewijs zou ik iig NIET* zeggen; easy game

 

boyand
2012-02-07 11:54

Ja das nu wel logisch, maar de moeilijkheid van toen tov het niveau van toen, en de moeilijkheid van nu tov het niveau van nu, zal niet zoveel verschillen
alles is moeilijker, groter en beter da lijkt logisch, tzou maar triest zijn als het spel er was op achteruit gegaan doorheen de tijd,
Verhoudingsgewijs zou ik iig zeggen; easy game