Cookies op PokerNews.nl

Wij maken op PokerNews.nl gebruik van cookies voor onder andere onze inlog functionaliteit. Ook maken we gebruik van cookies om, met behulp van vertrouwde partners, het gebruik van onze website te analyseren. Door gebruik te maken van PokerNews.nl met cookies ingeschakeld in uw webbrowser gaat u akkoord met ons gebruik daarvan. Bekijk de volledige cookies informatiepagina voor meer details omtrent het gebruik.

Ga door (met gebruik van cookies)
edit

Script Talk - Een paar jaar later

Zaterdagochtend, een paar uur voor vertrek naar de EPT in Barcelona. Het is alweer wat jaartjes geleden dat ik voor het laatst op reis ben geweest om te gaan reporten en ik ben duidelijk niet in vorm. Dat blijkt wel uit de amateuristische beginnersfouten die ik maak bij het inpakken van de koffer; teveel luchtjes, jumbo-size shampoo, shirts nog aan de (eikenhouten) hangers, een lading boeken en twee pakken koffie, want hotel koffie is niet te zuipen.

Bij het tussentijdse wegen geeft de weegschaal dertig kilo aan. Ik mag tien kilo meenemen. En ik heb pas de helft ingepakt. Stress. Dit begint goed denk ik bij mezelf. Een noodoplossing is vereist. Mijn variant van het Batman signaal.

“Schat?”
“Ja?”
“Kun je even komen?”

Een kwartier later zit ik beneden op de bank Pawn Stars te kijken. Mijn vriendin hoor ik boven grommen. Iets met ‘hondelul’ en ‘laatste keer.’ Ik zet het volume twee tandjes hoger.

Ik ontmoet Frank en zijn vriendin op de luchthaven. De vriendin van Frank is tegenwoordig ook een vriendin van mij op Facebook, en daarom was het leuk om eindelijk eens kennis te maken. Van mijn bijna 300 Facebook vrienden moet ik er nog minstens 220 ontmoeten. We eten een tosti en ik drink een halve liter koffie; iets dat me altijd duur komt te staan als we in de lucht zijn. Wederom zo’n beginnersfout die ik nooit had gemaakt als ik er niet drie jaar tussenuit geweest zou zijn.

Een korte tijd later kunnen we instappen. Het begint nu echt te kriebelen. Dat euforische gevoel verdwijnt al snel wanneer ik het gevecht met mijn stoel aan ga. Ik ben namelijk 1 meter 95. Vliegtuigen worden gebouwd voor allerlei nationaliteiten, maar duidelijk niet voor Nederlanders. Stoel 21B wordt het; de middelste in een rij van drie. Als ik eenmaal zit kan ik geen kant meer op.

Mijn knieën moet ik vakkundig positioneren in de kleine gaten tussen de stoelen van rij 20. Het is pijnlijk, maar lukt net. Helaas lukt het niet om mijn kont helemaal naar beneden te krijgen, dus ik hang de gehele vlucht een centimeter of twee boven mijn stoel.

“Sir, you have to sit down before take off.”

Ik maak geïrriteerd wat zaagbewegingen op mijn rechterknie en kijk haar aan met een blik van “hoe dan?” Kennelijk vond ze dat ik stevig genoeg klem zat om de reis te kunnen vervolgen, want zo snel als ze azijn kwam pissen, zo snel was ze ook weer verdwenen. De reis verloopt - als je de zeurende onderbuik kramp van de eerder genuttigde koffie niet meerekent - soepel. Frank en ik hebben na mijn gemiste jaren behoorlijk wat bij kunnen praten, en voor we het weten staan we in onze hotelkamer.

Het is bijna tijd voor de PokerStars party. Ik verheug me op een avondje gezelligheid met oude bekenden, een lekker koud biertje en het vooruitzicht op mooie beelden voor de eerste video van het seizoen. Beginnersfout nummer tien - ga nooit om 21:00 uur naar een feest. Dat is namelijk geen feest, maar slechts een hoop mensen die nog niet dronken genoeg zijn om gezellig te doen. Het gebeuren voelde meer als een verjaardag van die oom die je al jaren niet meer hebt gezien.

Gelukkig is PokerStars professioneel genoeg om dit van te voren aan te zien komen en hun oplossing is simpel: gratis alcohol. Dat is antibiotica voor slechte feestjes. Plots is dat feest een stuk gezelliger en hangen totale vreemden lallend om mijn schouders om mij te vertellen hoeveel ze me hebben gemist. “Thanks mr. Greenstein,” antwoord ik beleefd. “I appreciate that. No, it’s not George. George is over there. The much shorter Chinese guy.”

Na het filmen van de eerste interviews is het voor mij ook tijd voor een biertje. Ik bestel drie bier, krijg drie bier en loop weg. En dan blijkt dat de open bar eigenlijk een happy hour was. De bar rekent weer de normale prijzen; drie biertjes kost ineens €21,-. Een behoorlijke payjump van de €0,- die ik had gebudgetteerd.

Nog geen uur later draait het feest op volle toeren. Het lokale uitgaanspubliek komt massaal feesten op de agressieve beats die nu uit de speakers knallen. Ik loop rondjes met de camera om wat beelden te schieten van de dansvloer en rond middernacht ben ik kapot. Geen camera-stamina, dat moet ik weer opbouwen.

Ik pak mijn €7,- biertje en overpeins de eerste (halve) dag. “Ja, natuurlijk heb ik zin om naar Barcelona te gaan om video’s te schieten,” klonk leuker toen ik thuis op de bank lag. Nu blijkt maar weer wat een topsport wordt bedreven door het live reporting team.

Het is fantastisch om terug te zijn.

Comments

  • CaptanPoker CaptanPoker

    speciaal 4 u

  • Tzen Tzen

    Welcome back!

  • Ace-Erik Ace-Erik

    Goed stuk! Big Grin

Lees 23 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

Meest populaire deze week