bb-light71 : Spannend Verhaal!

Spannend Verhaal ! (Deel 1)


Van ver weg hoor ik een irritant gezoem. Mijn hoofd lijkt wel op springen te staan, het is
alsof een klein mannetje met klompen zich al stampend een weg baant door mijn hersenpan.
Mijn maag trekt zich samen en ik kan nog net op tijd de wc pot bereiken waar ik kniel,
voorover klap en schokkend mijn ingewanden probeer er uit te persen. Ik ben volkomen leeg.
Mijn haar plakt in lange slierten aan mijn gezicht. Al mijn spieren doen pijn. Mijn shirt vertoont zweetplekken zo groot als tennisballen ter hoogte van mijn oksels en onder mijn borsten loopt ook een vochtig zweetspoor. Zurige lucht dringt mijn neusgaten binnen en tot mijn ontzetting zie ik dat ook naast de wc braaksel ligt. Dit is waarschijnlijk vannacht gebeurd. Meteen begin ik weer te kokhalzen maar dit keer komt er niet meer uit dan een sliertje gal. Mijn ogen branden en mijn keel voelt rauw. Half strompelend, steun zoekend bij de muur probeer ik mijn bed weer te bereiken ondertussen mijn mond afvegend met de rug van mijn hand.

Terwijl ik me zwetend en trillerig achterover laat vallen hoor ik het gezoem weer. Langzaam kom ik tot het besef dat het mijn telefoon moet zijn en tegelijkertijd kom ik met een schok terug in de realiteit. Dit is een nachtmerrie. Beelden van de vorige avond en nacht komen als pijnlijke flitsen voorbij schieten Oh nee! Zeg alsjeblieft dat dit een droom is. Kreunend sleep ik mezelf omhoog en wankel naar mijn bureau die in de hoek van de kamer staat. Boven het bureau hangt de foto met het zo typerende welkomstbord van Las Vegas. Twee jaar heb ik gewerkt, geploeterd, af moeten zien, door moeten bijten, mezelf steeds weer moeten herinneren aan dat ene waar ik het allemaal voor deed. Vrienden ben ik kwijtgeraakt. Mijn baan als croupier in het casino heb ik op moeten geven .Al mijn zekerheden heb ik aan de kant gezet voor De Droom : Naar Las Vegas vertrekken en een bestaan opbouwen als professioneel pokerspeler .

Zacht zoemend komt de computer op gang .Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat op het scherm het vakje verschijnt waarin ik mijn wachtwoord moet typen. Vlug tik ik de letters. Mijn vingers vliegen over de toetsen. Mijn maag begint weer te protesteren en krampachtig probeer ik te slikken en de neiging tot kokhalzen te onderdrukken. Eindelijk. Daar is de startpagina. Vlug zoek ik de website van mijn bank. Dan inloggen. Pincode... En daar zie ik het met eigen ogen.
Trillend over mijn hele lichaam zink ik terug in mijn bureaustoel. Er is geen ontkennen meer aan. In èèn avond heb ik mijn volledige bank-roll waar ik twee jaar aan gewerkt heb, die eindelijk bijna zo groot was dat ik mijn droom waar kon maken, er door gejaagd. Nog maar een paar maandjes zwoegen en het was me gelukt. De afgelopen twee jaren waren zwaar geweest zowel geestelijk als lichamelijk. Met een ijzeren discipline had ik voor mezelf een strak schema opgesteld van sporten, grinden, eten en slapen. Een sociaal leven had ik bijna niet meer. Af en toe trakteerde ik mezelf op een avondje uit, een etentje of een bioscoopje gevolgd door een drankje in een van de gezellige kroegjes die onze studentenstad rijk is. Nooit liet ik mezelf volledig gaan. Altijd hield ik mijn achterhoofd rekening met het feit dat ik de dag erna weer met opperste concentratie er tegen aan moest. Tot gisteravond....

Misschien juist doordat ik de afgelopen tijd zo streng voor mezelf geweest was dat het gisteravond volledig mis is gegaan.

De avond begon zo veelbelovend. Eerst lekker eten bij een klein maar o zo gezellig restaurantje in de binnenstad met een pokervriend. Onder het genot van een drankje nog even natafelen op het drukke terras bij een van de studentenkroegjes. Daarna naar het casino om een kaartje te leggen en de Duitsers en overige dronken toeristen een paar honderd euro lichter te maken. Tot zover niets aan de hand zou je zeggen. Alles verliep gesmeerd en
volgens plan. Toen het casino om drie uur zijn deuren ging sluiten kwam ik eigenlijk net pas lekker op gang. Dit zei ik ook hard op aan tafel en blijkbaar had een van de gasten dit op gevangen want toen ik even later bij de garderobe mijn jas in ontvangst nam werd er op mijn schouder getikt. Toen ik me omdraaide stond ik oog in oog met een man waarmee ik net nog aan de pokertafel had gezeten. Hij was me die avond wel al opgevallen vanwege zijn knappe verschijning en af en toe hadden we oogcontact gehad, waarna ik quasi verlegen glimlachend steeds mijn ogen als eerste had afgewend. Het was me opgevallen dat deze man het spelletje zeker niet voor het eerst speelde en goed wist waar hij mee bezig was.

Hij stelde zichzelf voor als Vinn. Vinn was gekleed in een goed zittende spijkerbroek van een duur merk met daarboven een witte blouse waarvan de bovenste knoopjes nonchalant open stonden waardoor een klein toefje borsthaar zichtbaar werd. Zijn bruine doordringende ogen namen mij nieuwsgierig en een tikje geamuseerd op. Hij verontschuldigde zich voor het feit dat hij de brutaliteit had om mij aan te spreken. Nadat ik hem ervan verzekerd had dat dat absoluut geen probleem was, vertelde hij mij dat hij mij had horen zeggen dat ik eigenlijk nog geen zin had om te stoppen met spelen . Vervolgens vertelde hij dat hij ergens in de stad een heel leuk tentje wist waar ze de hele nacht door speelden en zelfs langer als daar behoefte aan bestond. Hij vertelde er direct bij dat hij dacht dat ik wel een "edge" zou hebben op de gasten daar en vroeg of ik zin had om met hem nog even daar naar toe te gaan en verder te kaarten.

Nu word ik wel vaker aangesproken door allerlei types die denken dat ik wel te porren ben voor een gezellig avondje/nachtje. Ik kan het ze ook niet kwalijk nemen. Met mijn blonde haren tot halverwege mijn rug, mijn sportieve maar toch goedgevulde figuur en zelfverzekerde uitstraling geef ik misschien wel bepaalde signalen af. Mijn karakter is er echter niet naar om met Jan en Alleman wilde nachten te beleven. Ook al ben ik al een paar jaar vrijgezel. Die paar vriendinnen die ik nog over had begrepen mij niet. Ik was inmiddels zesentwintig en waar de ene na de andere vriendin ging trouwen en een gezin stichtte had ik mijn pijlen op totaal iets anders gericht. Nadat dit alles door mijn hoofd spookte kwam ik terug bij Vinn. Jeroen, de pokervriend waar mee ik die avond gekomen was, stond er een beetje verloren bij. Ik vertelde Vinn dat ik samen met een vriend gekomen was en niet zonder hem weg zou gaan. Vinn antwoordde glimlachend dat dit geen probleem was en draaide zich om naar Jeroen om ook hem de hand te schudden. Jeroen keek mij ondertussen vragend aan. Hij was niet gewend dat ik op dit soort aanbiedingen in ging,zeker niet van een vreemde.. Ik kon het zelf ook niet verklaren maar mijn intuïtie vertelde me dat het wel goed zat met deze Vinn. Ik knipoogde dus naar Jeroen en haalde achter Vinn`s rug mijn schouders op naar Jeroen als of ik wilde zeggen : "Waarom niet?". Vervolgens kwamen we overeen dat we achter Vinn aan zouden rijden, het was ongeveer tien minuten bij het casino vandaan vertelde deze.

Zo gezegd, zo gedaan en even later reden we achter de zwarte Audi van Vinn door de steeds smaller en donkerder wordende straatjes in een gedeelte van de stad waar ik nog niet eerder het lef voor had gehad om er een kijkje te nemen .Af en toe zagen we een paar tippelende dames flaneren en we konden nog net een man ontwijken die al lallend de weg op waggelde. De kroegjes werden hier nog wel druk bezocht, ondanks het tijdstip, zag ik toen ik in de gauwigheid ergens naar binnen gluurde. Naar gelang we verder reden werden de straatjes steeds rustiger tot we uiteindelijk stil hielden bij een oud verlaten pand wat ooit in zijn gloriedagen een bioscoop moet zijn geweest.


Spannend Verhaal! (Deel 2)


Vinn stapt uit zijn bolide en loopt naar onze auto gebarend met zijn handen dat ik mijn raampje naar beneden moet draaien. Vlug druk ik met mijn vingers op het knopje om te horen wat hij te zeggen heeft."Hier rechts om de hoek zit een kleine parkeergarage onder het pand. Rij maar vast voor uit. Ik regel even dat iemand het hek open doet." Voor dat ik iets terug kan zeggen beent hij al weer weg richting een zijdeur die vroeger waarschijnlijk door het personeel gebruikt is. Jeroen en ik kijken elkaar aan en aan de uitdrukking op Jeroen`s gezicht kan ik aflezen dat hij het allemaal maar niets vind. Jeroen zegt echter niets. Waarschijnlijk is hij net zo nieuwsgierig als ik naar wat ons te wachten staat en wint zijn nieuwsgierigheid het van zijn wantrouwen.

Ik zet de auto in zijn eerste versnelling en rijd richting het hek. Onmiddellijk zie ik boven het hek een camera in mijn richting draaien. "Hey! Zag je dat? " fluister ik naar Jeroen. "Dat is maf! Een werkende camera bij zo`n oud en leegstaand pand" Tegelijkertijd gaat met een piepend geluid het hek open en kunnen we door rijden. Nu is er normaal gesproken in een parkeergarage wel verlichting, dit was hier echter niet het geval. De betonnen pilaren worden door mijn koplampen op een spookachtige manier beschenen. Ik begin me steeds ongemakkelijker te voelen en vraag me af of dit nu wel zo`n goed idee is geweest. Ook voel ik me lichtelijk schuldig dat ik die arme Jeroen meesleep in mijn onverantwoorde praktijken . Ik verwonder mij erover dat het hier nog zo druk is met de meest uiteenlopende auto's. Een BMW een Mercedes en ik zie zelfs een Porsche... Het eerste het beste vrije plekje dat ik zie schiet ik in. Aarzelend stappen Jeroen en ik uit. Vinn staat ons al op te wachten en het is duidelijk dat hij vaker met dit bijltje heeft gehakt want in zijn hand heeft hij een zaklamp. Zo eentje die de politie ook wel heeft en die je in geval van nood ook nog kunt gebruiken als knuppel.

Vinn gaat ons voor naar een metalen deur die onmiddellijk geopend word .We staan oog in oog met De Beul himself . Althans, zo kan ik de man die achter de deur staat het beste omschrijven denk ik. De man is minstens twee meter lang heeft een glad kaalgeschoren hoofd met boven zijn linker oog een dun litteken. Als hij naar ons grijnst zie ik dat hij een aantal tanden mist. Hij heeft wel een keurig pak aan dat op maat gemaakt moet zijn gezien zijn kolossale afmetingen.
"Hay Frits" begroet Vinn hem vluchtig waarna hij snel voor ons aan door loopt. Frits sluit onmiddellijk de deur en wij proberen Vinn bij te houden die er flink de pas in heeft.
Ik vervloek mijn naaldhakken en hoop dat we snel op de plek zijn waar we kunnen pokeren. De gang waar we door lopen ziet er armoedig uit .De vloerbedekking vertoont slijtplekken en het ruikt muffig naar vochtig beton. Op de muren zit hier en daar nog een restje van wat dertig jaar geleden modern behang moet zijn geweest . Aan het plafond hangen enkele kale peertjes. Net genoeg om te kunnen zien waar je loopt. We komen uit in wat vroeger de foyer moet zijn geweest. De ouderwetse kassahokjes staan er nog. Tijd om alles goed in me op te nemen heb ik niet want Vinn beent door naar twee gigantische deuren waar achter de oude bioscoopzaal moet zijn.

In één beweging zwaait Vinn de zware deuren open.
Een groter contrast met de omgeving waar we net uit komen is niet mogelijk. Mijn adem stokt in mijn keel.

Deze ruimte ademt rijkdom. Op de vloer ligt dikke bordeauxrode vloerbedekking.
Aan het plafond hangen gigantische kroonluchters met afmetingen waarvan ik niet wist dat ze bestaan. In het midden staan twee prachtige massief houten pokertafels die beide volledig gevuld zijn met zo te zien zeer welgestelde gasten. Aan de zijkant van de zaal is een mahonie houten bar, versierd met fraai houtsnijwerk, waar aan twee verveeld kijkende maar desondanks zeer mooie dames zitten. De ene heeft een glas champagne in de ene hand en een sigaret in de andere. Haar vriendin is druk in de weer met een spiegeltje om haar lippenstift bij te werken. Zij heeft eveneens een glas champagne voor zich staan. Het rookverbod heeft hier duidelijk nog geen intrede gedaan en het ziet redelijk blauw van de rook. In de hoeken staan beveiligers in zwarte pakken wijdbeens met de handen gevouwen achter hun rug.
Ik voel mijn mond open zakken van verbazing maar ik herstel me direct en kijk opzij naar Jeroen. Ook hij kan zijn verbijstering niet onderdrukken en is zo te zien zeer onder de indruk. Net op het moment dat ik mijn mond wil openen om een gevatte opmerking richting Vinn te maken valt mijn oog op een van de beide croupiers. Zijn ogen ontmoeten die van mij en het is alsof mijn hart stil staat. Ik hap naar adem en voel al het bloed uit mijn gezicht weg trekken...

*
*
*

Drie en een half jaar eerder...

Ik kan me mijn eerste werkdag bij het Holland Casino nog herinneren als de dag van gisteren. Na een opleiding van drie maanden en aansluitend een stage van anderhalve maand was het dan eindelijk zover. Met kriebels in mijn buik en adrenaline gierend door mijn lichaam had ik mij `s avonds in mijn werkkleding gehesen en tot drie keer toe mijn onberispelijke make-up gecheckt. Om 19.59 been ik zelfverzekerd achter mijn collega`s aan de zaal binnen en loop ik resoluut op de roulette tafel af alwaar ik mijn collega croupier zal aflossen.

Mijn eerste shift verloopt voorspoedig. Tijdens de opleiding was ik er aan gewend geraakt dat er op mijn vingers gekeken werd . En ondanks dat mijn chef me nauwlettend in de gaten hield liet ik mij niet van de wijs brengen. Om een goede croupier te kunnen zijn moet je razend snel kunnen hoofdrekenen en beschikken over een ijzeren discipline. Die tweede eigenschap zou mij later nog goed van pas komen bij het pokerspel. Maar dat kon ik toen nog niet weten....
Na drie kwartier werken in opperste concentratie word ik afgelost. Ik mag een kwartiertje relaxen in de kantine. In de bedrijfskantine staan banken waar je even lekker op kunt neer ploffen en er staat onder andere ook een voetbalspel en een televisie. Na me even uitgeleefd te hebben op het voetbalspel is mijn kwartiertje alweer voorbij en loop ik opnieuw de zaal in. Bij mijn tafel aangekomen zie ik onmiddellijk een man staan met een tenger postuur, Duits sprekend, gekleed in een beige pantalon met marineblauw jasje. Wat op valt is dat hij omringd wordt door vier mannen (waarschijnlijk bodyguards).Wat nog méér opvalt is zijn manier van inzetten of liever gezegd de hoeveelheid fiches en plakjes die hij per beurt op de nummers in zet. Er is al een klein oploopje ontstaan bij de desbetreffende tafel. Onzeker kijk ik mijn chef aan die mij vervolgens bemoedigend toe knikt. Vastberaden tik ik mijn collega op de schouder om hem af te lossen en begin met mijn werk. Wanneer ik op kijk zie ik dat de man mij onderzoekend aan kijkt. Ik tover mijn meest charmante glimlach op mijn gezicht en voel tegelijkertijd een straaltje zweet langs mijn rug sijpelen...

Had m ook al op je blog gelezen,

voor je schrijfstijl.

(Dump je het nu hier om meer lezers te bereiken?)

Ja, ik kreeg een tip om het hier ook op te zetten om meer lezers te bereiken.Dus ik kijk effe hoe t loopt en dan zet ik de andere delen er ook op denk ik..

mij heb je iig bereikt ik vraag me bijna af of het waar gebeurd is

Ik vond het wel leuk om te lezen
more plz.

Misschien moeten we maar eens een schrijversbattle houden hier.

ben wel benieuwd naar de rest

nice story had het al gelezen

doe ff de volgende idd! ben nieuwsgierig hehe

deel 7 pls

Nou ga ik twee verhalen door mekaar halen

MOARRRRRRRRRRR

Top hoor, gaaf om te lezen.

Had jij ook die andere over Vegas geschreven of was jij dat niet?

Dit is mijn eerste verhaal dat ik schrijf. Dus Vegas : nee... Stond dat ook hier op PN?
Bedankt iedereen voor de leuke reacties!!

love it

We want more!! We want more!!

niet zoveel zweten though.. ;o


nice.. !!

GOGOGO!!

Leuk verhaal, hopelijk komen hier de nieuwe hoofstukjes wat eerder

Wanneer ligt het boek in de winkels??