telegraaf, leuk stuk over pca!

http://telegraaf-i.telegraaf.nl/daily/2008/1/20/TE/TE_2S_20080120_23/pagina.php

Het PokerStars Carribean Adventure, een pokertoernooi met een prijzenpot van maar liefst 8,5 miljoen dollar, werd vorige week op de Bahama's gehouden. Veertig Nederlanders hadden de reis ondernomen, dromend van een plaats in de finale en de hoofdprijs van twee miljoen dollar.

Veertig Nederlandse pokeraars bij toernooi op Bahama's

DOLLARTEKENS IN DE OGEN

'De eerste dag uitgeschakeld worden doet 't minste pijn'

door JOLANDA JANSSEN


PARADISE ISLAND – „Ik ben dom, blond en famous; ik ben dom, blond en famous." Keihard schalt de Hollandse topper over het azuurblauwe water. Het is feest. Grote boot, bijpassende geluidsboxen, man of veertig aan boord, stralende zon, rumpunch en rum-cola zoveel als je maar kunt hebben. Je zou bijna vergeten waarvoor ze kwamen. Dat zie je aan de handdoeken die sommige van de jongens om hebben en aan de voetbal die overboord gaat: die zijn van casino's en pokertoernooien.
Het is een droomlocatie voor een pokertoernooi. Paradise Island op de Bahama's, een enorm hotel met 2500 kamers, talloze restaurants, eetgelegenheden en zwembaden, een Mayatempel met waterglijbanen, een casino (waar opnamen voor de James Bondfilm Casino Royale werden gemaakt), wit zandstrand, palmbomen, dolfijnenshow en alle luxe die je maar kunt en wilt betalen.
Bij de start van het PokerStars Carribean Adventure, dat deel uitmaakt van de European Poker Tour, hadden zich veertig Nederlanders gemeld. Ongeveer de helft wist zich te kwalificeren via de internetsite PokerStars.com, de rest heeft de 7800 dollar (plus 200 dollar voor de organisatie) 'inkoop' uit eigen zak betaald.
Zoveel Nederlanders, dan moet er toch eentje de finale kunnen bereiken. „Ik denk dat ik kan winnen, ik ben een van de betere spelers", zegt Olaf de Zeeuw (36), voormalig taxichauffeur uit Bussum. „Ik moet alleen een beetje geluk hebben."
Daan Ruiter uit Groningen regelt echter meteen bij aankomst de hierboven beschreven boot, om de dag vóór de finale toch een beetje van het Caribische sfeertje te genieten, voor iedereen die er dan al uitligt. Pessimistisch? Nee, realistisch, vindt hij zelf. Op 1136 deelnemers maak je niet zoveel kans.
Het spel begint zaterdag om twaalf uur en de spelers gaan zo laat mogelijk de Grand Ballroom in het conferentiecentrum binnen, om maar zo cool mogelijk over te komen. Er zitten jochies tussen die je zo terug naar school zou sturen, maar ook mannen die een gevecht niet uit de weg gaan.
Weirdo's, snelle jongens, nerds, softies, dikke Amerikanen in shorts en bouwvakkers op teenslippers.
Zodra de zaal vol is, klinkt er iets wat op een groot en luid krekelkoor lijkt, maar dan meer staccato. Het geluid van de fiches waarmee ze allemaal zitten te spelen. De meisjes van de massage (twee dollar per minuut) zijn meteen druk met de nekken, schouders en armen van de spelers, overwegend mannen. Het (weinige) publiek langs de kant keuvelt, drentelt rond en kijkt de kunst af. Na een paar uur begint er een doordringende zweetlucht te hangen, die in de loop van de avond zal veranderen in een muur van stank.
Spelers aan halflege tafels worden opgedeeld over andere halflege tafels en aan de vrijgekomen tafels wordt natuurlijk ook weer gepokerd, spellen waarvoor men zich ter plekke kan inkopen.
„Daar zat ik net", wijst Hans Ritburg (40) uit Maassluis, eigenaar van een uitzendbureau voor de horeca, balend. „Ik ben er zwaar ongelukkig uitgevlogen. Maar ja, de eerste dag uitgeschakeld worden doet het minste pijn. De tweede dag begint hoop mee te spelen, dan is het veel erger.
Alleen jammer dat je voor niets bent gekomen."
Onder de tafels wordt het steeds boeiender. Een kleine ronde levert, naast nerveus wiebelende voeten, het volgende op: plastic glazen, appelkroes, bananenschillen, koffiebekers, flesjes energydrink, boeken, petjes, truien, een kruk, chips, zonnebril, pinda's en half opgegeten sandwiches met kip en patat.
„Ik heb wel eens twaalf uur achter elkaar een toernooi gespeeld", zegt Ben Wolbers, gepensioneerd horecaondernemer uit Enschede en gesponsord door Hanzecatering. „Mensen vergeten dat dit topsport is, je maakt zúlke lange dagen. Daarvoor moet je ook een goede conditie hebben en gezond eten." Of je rijk kunt worden van pokeren? „Wel als je een toernooi wint, maar die kans is niet groot. Op internet wordt nu het grote geld verdiend. Er is een Nederlandse jongen die 30.000 euro per wéék wint."
Voor Dennis Hermens (31) uit Nijmegen is het zijn eerste grote toernooi. De eigenaar van een schoonmaakbedrijf, die zich via internet had gekwalificeerd („dit heeft me één euro gekost"), pokert sinds een jaartje. Gezien op Eurosport, snapte er niks van, kocht een boekje en zo gaat het dan verder, hè. „Ik heb het zeven uur volgehouden. Ik ben niet ontevreden. Een superervaring. De rest van de tijd ga ik veel over poker praten, poker kijken, erover leren en mensen leren kennen. En ik ben op het openingsfeest met Daniel Negreanu en Greg Raymer (pokerlegendes, red.) op de foto gegaan, fantastisch!"

Risico
Al met al weten 18 van 'onze jongens', onder wie Telegraafdenksportcolumnist Noah Boeken, de tweede ronde te halen. Maar die dag neemt iedereen steeds meer risico en dan gaat het hard. Vincent Bos (23), koerier uit Purmerend, zo trots dat hij de eerste dag had overleefd, komt met vertrokken mond van tafel. „Zuur. Als je bij de laatste 120 komt, heb je 16.000 dollar. Daar moet ik lang voor werken. Maar goed, straks ga ik feesten. Gisteren heb ik 800 dollar gewonnen in cash games. Ik ben tot vier uur doorgegaan. Die gasten waren allemaal dronken."

Want het blijft een pokerweek. Als de spelers niet meer in het hoofdtoernooi zitten, kopen ze zich wel in voor een ander spelletje. Of ze gaan in de lobby of op hun kamer op hun laptop op internet zitten pokeren. Want allemaal hopen ze ooit die grote pot binnen te halen. Er gaan dagen voorbij dat ze geen daglicht zien. Dinsdag om een uur of vier zijn er nog twee Nederlanders in de race. En beide profpokeraars zitten toevallig nog bij elkaar aan tafel ook. Thierry van den Berg (35), voormalig kok uit Almere, en Eric van den Burg (46) uit Hillegom, vroeger marketeer. Regelmatig weet Van den Burg exact te zeggen welke kaarten Van den Berg heeft. „Je kunt dingen zien, ook al wil iemand ze niet laten zien. Ik geloof in telepathie", zegt hij.
De sfeer lijkt gemoedelijk. Af en toe wordt er wat gekeuveld en gegrapt. Maar toch wordt het nerveuzer. Tergend langzaam wordt het aantal spelers minder. Hoe hoger je komt, des te meer geld, en iedereen kijkt regelmatig op het scorebord. Hoeveel nog? De één staat op om even stoom af te blazen en loopt rond, borst vooruit, schouders naar achteren.

Macho
Het is een en al machogedrag. Er wordt hevig op kauwgum gekauwd, bestudeerd nonchalant met chips gegooid en koptelefoons, capuchons, petjes en zonnebrillen gaan op en af. Soms kan er een zenuwachtig lachje of een knipoog af naar de Nederlanders die er al uit liggen en die collegiaal komen kijken hoe het ermee staat.
De inzetten worden steeds hoger en steeds vaker wordt aan de dealer gevraagd of hij wel zeker is van de telling. Even dreigt een ruzie omdat de Nederlanders wat in hun eigen taal tegen elkaar zeggen. Even later klinkt uit de luidspreker dat er alleen Engels mag worden gesproken.
Dan, om negen uur, gaat er luid gejuich vanuit het publiek op. De spelers zelf zijn vooral opgelucht dat het erop zit voor vandaag. Er zijn nog maar veertig over en die mogen morgen om een plaats aan de finaletafel gaan strijden.
De volgende avond: Thierry van den Berg (werd 28e en won 40.000 dollar): „Zo zuur. Het was een droomscenario dus ik ging all in. Maar ik verloor." Eric van den Burg (21e, 48.000 dollar): „Weer geen grote pot voor mij. Maar goed, online en bij de cash games heb ik óók gewonnen."
Zoals iemand in de bus naar de partyboot adviseerde: „Je moet eens gaan praten met de Royal Bank of Canada hier. Lijkt me zo leuk om te kunnen zeggen: ik heb een rekening op de Bahama's."
De volgende ochtend, donderdag, een uur of tien, kijkt Ben Wolbers naar de finaletafel: „Daar had ik kunnen zitten. Die capaciteiten heb ik wel." Droog: „Ze moeten er alleen nog uitkomen."

De winnaar van het toernooi werd de Fransman Bernard 'ElkY' Grospellier. RTL7 zendt het toernooi van 10 tot en met 13 maart rond 23.30 uur uit.

leuk stukkie

Ja zeker leuke stukje. Relaxt om te lezen.

Ja, zeker leuk stukje.

me is jealous; en dan vooral op de zon / temperatuur en het strand daaro....

Top dat de Telegraaf wat serieuzere stukken weet te plaatsen die het 'wereldje' zelf van binnenuit eens bekijken