Je bammetjes bij elkaar schrapen met het spelletje poker, het roept bij nieuwsgierige doch onwetende figuren weleens vragen op die ik liever niet beantwoord. In veel gevallen omdat men er simpelweg geen harde keutel mee te maken heeft, soms echter omdat mij het antwoord niet aanstaat. Hoeveel van die toernooitjes heb je nou al gewonnen? Sta je dan met je mond vol cashgame-tanden... Ik kan natuurlijk aandragen dat ik ooit een veredelde sit and go heb aangestampt in café 'D'n olijke brombeer', maar het feit dat mijn drankrekening de gehele prizepool oversteeg heeft mij hier tot op heden telkens van weerhouden. Om niet eeuwig te vervallen in suffe vertellingen over de verschillende varianten van het pokerspel rest mij in principe slechts één ding, een donkament van enige allure winnen.
Het toeval wil dat mijn huidige woonplaats Praag bij uitstek geschikt is om dit te bewerkstelligen. Jaarlijks organiseert het Card Casino een tiental edities van de 'Česká Pokerová Tour', een toernooireeks met een goede blindstructuur en zowaar coverage op de nationale Tsjechische televisie. Onze lieve Heer heeft het zo gewild zo lijkt 't. Als Marco zich op een regenachtige zaterdag opmaakt voor een weekendje Nederland pakken Tim en ik een taxi om een vijftiental minuten later te arriveren bij het casino. Dal lijkt als voormalig winnaar reeds uitstekend geïntegreerd te zijn als we hem al bier drinkend aantreffen aan de bar, onderwijl Tsjechische oneliners producerend alsof het een lieve lust is. Ik steek drie vingers op en bemerk tot mijn tevredenheid dat ik ook op die manier alcoholisch niks te kort zal komen die dag.
De loting wijst uit dat ik wederom zitting mag nemen naast Tim, alsof ik die man nog niet genoeg zie. Tegenover mij zit een tamelijk norse Tsjech van middelbare leeftijd die het land nog bewerkt zonder gebruik te maken van moderne machinerie, getuige 's mans handen. Dat de fijne motoriek te wensen overlaat wordt duidelijk als meneer zijn eigen interpretatie van de chipruffle tot uitvoering brengt (lees: vijftien chips in een gebalde vuist op de tafel rammen). Niet geheel tegen de verwachting in pist Tim een kwart van zijn stack weg door de minbetjes van onze ruwe bolster te bluffraisen, tot mijn teleurstelling resulterend in nog meer 'chiptrick' geweld. De rest van de tafel kenmerkt zich door vrij straightforward spel en aangezien ik geen zin heb om te nitten open ik lekker veel.
Als ik 
raise krijg ik op het 
bord natuurlijk royaal afbetaald door een ontgoochelde man met 
. Mijn 
doet het ook vrij goed tegen de 
van een lieve mevrouw op 
. De rest van de dag kan ik mijn stackie zonder grote showdowns uitbouwen naar 70k en een plekje bij de laatste 18 op dag twee.
Aangekomen in het casino verneem ik dat ik mag plaatsnemen op de non-televised tafel. Het Tsjechische publiek zal dus nog even geduld moeten betrachten wat betreft het mogen aanschouwen van mijn briljante plays danwel de meer waarschijnlijke retarded bluffs. Ik pak de eerste twee orbits wat handjes op en begin lekker actief. Nadat m'n tafelgenoten op de hoogte worden gebracht van het feit dat die gekke Hollander een dag eerder met succes heeft gevijfbetshoved (binnenkort ook in uw Van Dale) lijkt de algehele consensus de maniak maar met rust te laten. Tim kijkt lachend toe als ik mijn vijfde walk krijg in een uur en ik orden mijn reeds 200k overschrijdende stack nog eens.
Iets later spelen we vijf-handed aan beide tafels en een jongedame maakt zich op voor interviews met de spelers van de finaletafel. Gekscherend doet ze nog haar beklacht over het feit dat wij Nederlanders voor extra werk zorgen in de vorm van te verrichten nasynchronisatie. Well, if it wasn't for the infamous Valkenburg meltdown! De eerste tegenslag openbaart zich als ik de button allin zet met 
, nadat ik hem eerst oprecht zie twijfelen of hij de hand wel moet openen. Meneer tanked ruim anderhalve minuut en called schouderophalend met 
, puke! De flop komt en ik ben zowaar favoriet om de hand te winnen. Twee bricks later echter kan ik een deel van mijn chippies afstaan aan de triomfantelijk kijkende Tsjech, die zijn vrienden inmiddels vol zelfvertrouwen duidelijk lijkt te maken hoe de agressieve visjes uit Holland aan te pakken.
Een paar handen later open ik mijn en zie dat mister confidence klein 3bet, terwijl hij mij met een woeste blik aanstaart. Ik ben er nog steeds niet helemaal over uit of ik dat daadwerkelijk als zwakte ervoer of juist als zodoende wilde ervaren om maar te kunnen schuiven. Het zal geen verrassing zijn dat ik mijn zevens netjes in azen schoof om als final table bubble met een aalmoes huiswaarts te keren.
In de taxi naar huis besef ik dat deze dramatische episode slechts verliezers kent. Ik als spewtard die een kansrijke uitgangspositie vakkundig om zeep weet te helpen. De man die later zelfs het toernooi weet te winnen, omdat hij een tijd lang zijn pokercapaciteiten schromelijk zal overschatten met alle gevolgen van dien. En niet te vergeten het teleurgestelde Tsjechische televisie publiek dat zo langzamerhand smacht naar iemand met een zachte g als welkome afwisseling op de onnavolgbare brei aan medeklinkers die men hier uitspuwt. Als het aan mij ligt stem ik hen ooit nog tot tevredenheid.
Vůbec někdy!
Reageren op dit artikel? Bespreek dit nieuwsbericht op het forum! Zie het onderwerp "[Frontpage artikel] Paul Valkenburg: Meltdown in Praag" voor de discussie.
Geen comments
Voeg je commentaar toe