Terugblik op de WSOP 2009

Na een tijdje afwezig te zijn geweest zal ik nu weer een vervolg geven aan de serie over qualifier toernooien. Jullie kunnen weer iedere twee weken een nieuw artikel verwachten. Helaas is het er tijdens de WSOP niet van gekomen om artikelen te schrijven. Direct na Vegas ben ik nog een maand door Azië gaan reizen en daarna moest ik mij focussen op mijn afstuderen. Nu dit alles achter de rug is, is het weer mogelijk voor mij om de serie over qualifiers af te maken.

Voordat ik echter verder ga met de qualifier serie, wil ik jullie in dit artikel eerst meenemen in mijn beleving van de WSOP 2009. Ik zal jullie vertellen over een paar cruciale handen die ik tijdens event 26 ($1500,- Limit Holdem) en het Main Event gespeeld heb. Dit zijn niet alleen succesverhalen, maar ook handen die ik naar mijn idee op cruciale momenten fout heb gespeeld. Van fouten maken leer je gelukkig! Het doel van dit artikel is dus dat ook jullie wat kunnen leren van de fouten die ik heb gemaakt tijdens deze toernooien. Wellicht komen jullie in soortgelijke situaties terecht en komt dit dan goed van pas.

Event 26 - $1500,- Limit Holdem - op weg naar de finale tafel

Vegas, wat een stad. Ik kan me de avond dat ik aankwam nog precies heugen. Het was kouder dan normaal voor die periode van het jaar. Geen sauna zoals de afgelopen jaren maar gewoon een lekkere zomerse dag. Redelijk gebroken van de lange reis kwam ik aan in mijn hotel. Hoe kapot je ook bent, zodra je in Vegas aankomt, wil je niet slapen. De stad leeft en het geeft je energie. Je wilt erop uit. Dus daar ging ik dan op weg naar de Ghostbar in de Palms. Er is niets mooiers in Vegas dan aankomen en met wat vrienden en een biertje te genieten van het fantastische uitzicht over Vegas. Je beseft ook direct dat je ook echt in Vegas bent, het is geen droom meer maar realiteit.

Met zo een bijzonder uitzicht was de verleiding dan ook meteen erg groot om op te gaan in al het mooie dat Vegas heeft te bieden op het gebied van feesten. Toch was er iets waardoor ik die verleiding kon weerstaan, de WSOP. Ik wilde de dag erop mijn eerste event spelen. Het $1500,- Limit Hold ‘em toernooi. Al sinds ik met poker was begonnen heb ik een soort van fascinatie voor Limit Hold ‘em toernooien en helemaal op de WSOP. Zoals in veel films was dus ook hier mijn engel in gevecht met mijn duivel. Nadat ik twee biertjes had gedronken won de engel. Na tijdelijk afscheid te hebben genomen van het mooie uitizcht ben ik mijn bed in gedoken. Drie dagen later toen ik aan de finale tafel zat was mij duidelijk geworden waarom je blijkbaar in films toch altijd voor de woorden van de engel moet kiezen.

Key hand 1 – Live Reads
Dag één van het toernooi had ik extreem veel geluk met mijn loting. Ik begon aan een droom tafel waarbij ik geen enkele speler kon vinden waarvoor ik ook maar een beetje bang hoefde te zijn. Mijn tegenstanders maakten grote speltechnische fouten en gaven met hun lichaamstaal ook nog extra veel informatie weg. Ideaal dus. Ik zat lekker in mijn game en wist precies wat er gaande was. Mijn vertrouwen kreeg dus een enorme boost. Ondanks dat het mijn eerste Limit Hold ’em toernooi was sinds de vorige WSOP, begon ik langzamerhand met alle vetrouwen ook wat lastigere blufs toe te passen. De mooiste wil ik met jullie delen.

Een vrij tighte speler opent under the gun. Deze man was een echte Amerikaan die veel praatjes had en continue aan het woord was. Iedereen foldt tot mijn small blind. Ik kijk naar mijn hand en zie AQ van klaveren liggen. Dit is een nogal lastige hand om te spelen in Limit Hold ‘em tegen een tighte Amerikaan. Vaak speelt hij een betere hand en folden is dus geen schande. Tot nu toe had ik alleen wel erg veel respect gekregen aan tafel. Ik heb bijna iedere hand die ik heb gewonnen, showdownloos gewonnen. Ik bedacht me dus dat ik deze Amerikaan redelijk vaak van zijn hand af kon zetten als hij bijvoorbeeld AK of een medium paar zou spelen. Daarnaast had hij eerder al een keer AA laten zien en zijn lichaamstaal was toen duidelijk anders dan nu.

Om mijn hand dus sterker te doen overkomen dan hij is, rerasie ik mijn tegenstander. Hij denkt na en callt. Op de flop verschijnt 10 7 3 met twee shoppen en één klaveren kaart. Ik bet uit en hij raist mij hier. Folden is hier voor mij geen optie, maar bedenken hoe ik de hand verder ga spelen wel. Het was duidelijk voor mij dat hij nerveus was omdat hij nog stiller geworden was dan eerst. Zijn ongemakkelijke houding bevestigde dit. Mijn eerste idee was dat hij waarschijnlijk een hand als als JJ, QQ of A10 speelde en serieus bang was dat ik misschien AA of KK had. AK 1010, 99, 77 leken mij op dat moment een stuk onwaarschijnlijker. Dit leidde ik af aan zijn lichaamstaal en de waarschijnlijkheid dat hij deze handen niet op de flop maar op de turn zou raisen. Mijn plan was dus te doen overkomen alsof ik AA, KK of AK met flushdraw had. Hij zou zijn JJ en QQ wel in de muck gooien als er op de turn of river scare cards zouden vallen.

Ik call zijn raise en er verschijnt een schoppen koning op het board. Een mooie kaart voor mij om mijn plan te vervolgen. Ik kreeg nog een keer bevestiging van hem dat hij niet zeker was van zijn zaak. Hij was namelijk nog steeds erg stil voor zijn doen en staarde mij recht aan in mijn ogen. Nu moest ik dus nog alleen het initiatief van hem zien over te nemen. Check raise dus.

Ik check, hij bet en ik raise. Hij denkt lang na en callt. Nu ga ik iedere river nog een keer betten omdat ik naar mijn idee dus nooit de beste hand heb. Het enige waarop ik nu moest hopen is dat er geen shoppen zou vallen. Mijn vermoeden was dat hij nooit meer zou folden op de river met een hoge shoppen in zijn hand.

De river is een lage kaart en geen schoppen. Ik bet uit en hij gooit zijn hand sneller dan het licht weg. De Amerikaan zegt ook: “Show me the bluf, you have AK right?” Normaal laat ik geen blufs zien maar ik vond dit een goed moment om mijn tegenstanders nog banger te maken. Ik speelde al bijna iedere hand zonder showdown. Als ze dan ook nog eens het gevoel hebben dat ze een open boek zijn voor mij, zullen ze zich nog terughoudender gaan opstellen. Ik gooide mijn hand open en mijn tegenstander baalde goed. Indien er goede spelers aan tafel hadden gezeten had ik deze play zeker niet laten zien.

Key Hand 2 – Play komt me duur te staan
Eind dag twee maak ik een onnodige fout die mij een groot deel van mijn stack kost. Op het moment dat dit gebeurde had ik een top 5 stack met nog 16 tot 20 man over. Ik lag dus op koers richting de finale tafel. De blinden waren alleen wel al hoog. Een pot die uit de hand loopt kon mij ongeveer mijn halve stack kosten. Zeker in Limit toernooien moet je dan echt uitkijken waar je grote potten gaat spelen. Zolang je zonder veel weerstand je stack kan uitbouwen wil je rare ingewikkelde bluf situaties het liefst vermijden. De tegenstanders zijn namelijk beter dan in het begin van het toernooi en dus zullen je bluffs ook minder vaak lukken.

Mijn tegenstander raist op de cutoff. De button gooit zijn hand af en ik zit in de small blind met KJ. Ik speel ongeveer 230.000 punten bij blinden 5.000/10.000. Hij speelt rond de 140.000 punten. Aangezien mijn tegenstander nogal tight was, was mijn eerste ingeving deze hand in de muck te gooien. Aan de andere kant bedacht ik me dat hij ook veel handen op de flop zou opgeven. Hierdoor besluit ik toch onnodig de lastige weg in te slaan en zijn raise te reraisen. Ik ben me goed bewust dat als hij de flop calt ik vaak de turn ook moet doorzetten om hem van sommige handen af te zetten. Er staat mij dus een investering van minimaal 55.000 punten te wachten. Een dure riskante grap uit positie tegen een tight spelende tegenstander zou je achteraf zeggen.

Hij callt mijn 3-bet en de flop brengt A J 5, volledig van klaveren. Ik heb geen klaveren in mijn hand. Zoals gepland bet ik uit maar verwacht dat hij hier niet vaak zal folden, zeker niet met een flushdraw en Ax met of zonder een flush draw erbij. Toch vermoedde ik dat hij de flop bijna altijd met Ax zou gaan raisen. Mijn tegenstander callt. De turn is een offsuit 6. Ik bet door in de hoop dat hij foldt. Tot mijn verbazing raist mijn tegenstander mij hier op de turn. Het enige logische wat ik hier tegen hem kon doen was mijn hand afgooien. In plaats van af te gooien weet ik mezelf te overtuigen dat hij hier ook flushdraws tegen mij zou bluffen. In staat van verwarring besluit ik niet af te gaan op de logische keuze van een fold maar call ik zonder enig nadenken zijn turn raise en river bet af. Mijn tegenstander had op de turn al two pair gehit.

In deze hand gooi ik dus door mijn slechte keuzes op de turn minimaal 40.000 kostbare punten weg. Uiteindelijk verlies ik 95.000 punten in deze hand, wat bijna mijn halve stack is. Dat is zo diep in een Limit toernooi een behoorlijke schadepost. Achteraf gezien kan dit heel goed de hand zijn geweest waardoor ik niet in de top 3 van dit toernooi ben gekomen. Een cruciale fout die mij duur is komen te staan en misschien zelfs een bracelet heeft gekost.

Deze fout had ik kunnen voorkomen door me in eerste instantie niet in een lastige preflop spot te begeven waarbij je al op voorhand weet dat het uit de hand kan gaan lopen. Zeker in die fase in het toernooi is dit gewoon overbodig. Met mijn goede uitgangspositie zouden er veel betere situaties voorbij komen waarbij ik mijn punten kon investeren. Op de tweede plaats is het belangrijk dat, zodra je inziet dat de situatie uit de hand loopt, je niet alles probeert te doen om nog te redden wat er te redden valt. Opgeven als de situatie niet meer te redden is kan soms niets mis mee zijn. Dit is zeker een leermomentje dat ik nooit meer zal vergeten.

Event 57 - $10.000,- No Limit Hold ‘em

Key Hand 3 – De grootste rush van adrenaline in poker
Dag drie van het Main Event. Na alweer zestien uur te hebben gespeeld zat ik daar met een magere stack van 41.000 punten. Nog niets aan de hand, maar er moest wel wat gaan gebeuren. Vanaf dat moment kwam ik in een run omhoog terecht. De ene na de andere grote pot werd mijn kant opgeschoven. Het liep allemaal bijna vlekkeloos. Tegen het einde van de dag had ik mijn stack uitgebouwd naar ongeveer 260.000 punten. Mijn stack was flink bovengemiddeld. Aangezien ik al behoorlijk moe was, vond ik het zelf eigenlijk wel best voor die dag. Ik had me dus voorgenomen het laatste uur een beetje uit te zitten en moeilijke situaties te vermijden om rare fouten te voorkomen. Net bij het ingaan van het laatste uur werd ik verplaatst naar een andere tafel. Altijd leuk, na een lange dag spelen zit je aan een tafel waarbij je geen informatie hebt over de spelers. Nog meer reden om het rustig aan te doen. In de eerste hand zie ik meteen AJ liggen. Capuchon op en raisen maar. Meteen is duidelijk dat ik een aggressieve statement heb neergezet. Dat was niet helemaal de bedoeling. Gelukkig fold iedereen.

Dertig minuten voor het einde van de dag raiste de chipleader aan tafel under the gun en callt een matige speler deze raise in vroege positie. De matige speler heeft hier zeker ¼ deel van zijn stack alweer inzitten en lijkt dus redelijk committed. Ik zit op de cutoff en kijk naar mijn kaarten. Pocket rockets, wat een moment. Nu wist ik wel dat er iets groots kon gaan gebeuren. De situatie was er perfect voor. Alleen ik was echt moe van alle actie van de hele dag en wilde mijn beslissingen zo simpel mogelijk zien te houden. Dit betekende dat ik mijn beslissingen preflop wilde zien te nemen. Natuurlijk wilde ik wel alle punten in het midden zien te krijgen.

Om dit voor elkaar te krijgen maak ik een flinke reraise van 9.000 naar 50.000. Hiermee wilde ik twee dingen bereiken. Ten eerst doen alsof ik een hand als AK heb en dus de pot preflop wil beindigen. Mocht de chipleader folden kan ik bijna altijd nog rekenen op een call van de short stack die mij ook nog redelijk wat punten zal opleveren. Ten tweede lijkt het voor de chipleader alsof ik misschien zelfs een hand als AK nog zou afgooien omdat ik bij een fold nog 210.000 zou overhouden. Hierdoor schuift hij het er dus misschien met slechtere handen in dan normaal.

De chipleader denkt niet lang na en reraist mij zo goed als all-in. Alle chips worden naar het midden geschoven en hij draait KK om. Wat een geluk, maar wat een adrenaline en spanning. Dit is echt een enorme pot voor dat moment in het toernooi. De dealer legt de flop neer. Q 10 x. Prima flop, ik voel de chips al mijn kant opkomen. Turn......... K. Ik word geraakt door een hamer, het dringt direct tot me door en ik draai me om. Moet dit nu weer echt een keer gebeuren op zo een cruciaal moment. Ik draai me weg van de tafel en voel me compleet verslagen. Het is niet te beschrijven hoe gelukkig en hoe droevig je je binnen een paar seconden kan voelen terwijl de adrenaliene door je lijf giert. Terwijl ik alle hoop verloren heb zie ik in mijn ooghoek dat er een plaatje op de river valt. Iedereen begint weer te schreeuwen en ik kijk goed naar het board. Er ligt een boer. De eerste keer dringt het niet tot mij door. Ik kijk een tweede keer. Ongeloofelijk, ik heb een straat gemaakt.

Wat een rollercoaster, wat een beleving en wat een kick. Eraan denken brengt dat gevoel van de WSOP weer helemaal terug. Ik mag van geluk spreken dat ik zo een enorme adrenaliene rush heb mogen meenmaken op nog wel het toernooi van het jaar.

Vanaf dit moment had ik een extreem goede uitgangspositie en kon ik serieus gaan meedoen om een plek in de top 100. Eerst even bijkomen en de volgende dag pas weer aan de slag.

Key Hand 4 – Bubbeldruk heeft invloed op mijn beslissingen
Dag vier was bubbel dag. Dit is het beste moment om je grote stack als wapen te gaan gebruiken. Mijn dag begon goed. Ik had de eer om bij Dan Harrington aan tafel te mogen schuiven. Dankzij deze held en zijn boeken heb ik de basis strategie van toernooien geleerd. Mijn loting was goed en paste binnen mijn bubbel plannen. Helaas werd deze tafel snel opgebroken. De volgende tafel was echter zeer zwaar. Ramzi Jelassi had direct positie op mij en er zaten nog wat andere internet pro’s aan tafel. Dag bubbel plannen. Er was geen speler te bekennen die zich wel even in het geld wilde folden. Ramzi was gelukkig vrij short en kon op dat moment dus ook niet veel uithalen. Toch wist hij zijn stack uit te bouwen en binnen een paar uur was hij de chipleader aan tafel. Naast hem zat nog een andere internet pro met veel punten en dat maakte de bubbel nog gevaarlijker.

Het verliep allemaal stroef, maar ik hield me prima staande. Tien man voor de bubbel sloeg het noodlot dan toch toe. Iedereen foldt naar mij toe. Ik zit op de cuttoff en heb QQ. Na bijna 30 uur te hebben gespeeld, verdeeld over 4 dagen, wil je er hier toch echt niet graag zonder geld het toernooi verlaten. QQ afgooien hier gaat natuurlijk ook niet gebeuren. De levels waren net omhoog gegaan en ik maak een fout met mijn raise size waardoor ik een mini raise maak naar 12.000 punten. Ramzi maakt 30.000. Daar zit je dan. Wetende dat je hier eigenlijk nooit kan afgooien tegen een over-aggressieve speler die de bubbel probeert te misbruiken. Op dat moment speelde ik nog ongeveer 540.000 punten. Ik had dus twee keuzes; preflop reraisen of callen en de flop spelen. Op dat moment kon ik geen goed preflop reraise scenario bedenken waarbij hij nog zou 5-betten en folden als ik zou schuiven. Ik bedacht me dus dat het beter was de hand wat passief te spelen tot aan de river zonder de pot op te blazen. Natuurlijk was de bubbel spanning aanwezig en ging het denken niet meer zo eenvoudig als in een normale situatie. In ieder ander geval zou ik namelijk de pot tegen Ramzi hier juist willen opblazen om zo zoveel mogelijk punten te kunnen winnen. Door invloed van de bubbel had ik de beslissing genomen hem tot de river te gaan af callen. Dat is een slechte zaak.

Ik call en de flop is 10 6 2. Ik check, hij bet 50.000 en ik call. De turn is een 4. Check check, river is een 8. Ik check, hij bet 80.000. Zonder dus ook maar even na te denken call ik, terwijl ik weet dat hij hier nooit met minder dan two pair gaat valuebetten. Ramzi heeft 97 en kan zijn stack weer uitbouwen.

Ook al heeft hij geluk dat hij zijn gutshot op de river hit, had ik deze hand totaal anders moeten spelen. Ramzi gaf mij heel vriendelijk de kans om veel punten aan mijn stack te kunnen toevoegen. Door de druk van de bubbel liet ik deze kans toch schieten. Je bedenkt je dat je bijna 30 uur hebt gespeeld om deze bubbel te halen. Hierdoor werden in ieder geval mijn beslissingen beínvloed en dat heeft mij veel punten hebben gekost. Ik heb hier in ieder geval van geleerd dat je op momenten met zeer veel druk juist over meerdere scenarios vooruit wilt denken. Afhankelijk van wat de flop brengt kan je dan één van die scenarios volgen. Zo hou je je hoofd er beter bij en maak je betere beslissingen. Probeer je ook zoveel mogelijk te focussen op “nu” en laat je keuzes niet teveel beínvloeden door de weg die je al afgelegd hebt. Hoe hard het ook kan zijn om de bubbel in zo een toernooi te missen, bedenk je dat het altijd nog veel erger is om kansen op een bracelet te vergooien. Wie niet waagt die niet wint ;)