Thuiswedstrijd in Praag - Column Paul Valkenburg

Toen ik begin dit jaar de kalender van de te spelen Unibet Open toernooien onder ogen kreeg, kon ik niet bevroeden dat er een thuiswedstrijd tussen zou zitten. Ruim een half jaar later echter resideert 3/5 deel van Team Unibet in Praag en zodoende kunnen we eens profiteren van het in het poker zo onderschatte thuisvoordeel. Noah Boeken heeft 'zijn' Masterclassics, Steve Wong 'zijn' Bellagio en het schijnt dat Bjorn 'SilverSocks' van Bavel menig dorpeling tot waanzin heeft gedreven in 'zijn' Riel. Zonder al te overdreven verwachtingen te scheppen wordt er in casa Unibet al een plekje gereserveerd voor de slechts nog door ons op te halen trofee, dat scheelt weer drie tientjes aan IKEA rommel.

Dat het een fysiek zwaar weekeinde zal worden blijkt reeds op woensdag, als Dal zich van zijn beste kant laat zien door schrapend Nederland te wijzen op een waar juweel in de Praagse binnenstad. Een heuse bierkelder met spotgoedkoop gerstennat en bloedmooie vrouwen die om onduidelijke redenen graag vertoeven in dit etablissement. Even waan ik mij Odysseus die de sirenes moet weerstaan, alhoewel ik mij een daadwerkelijke lokroep van het vrouwelijk schoon ook ingebeeld kan hebben.

Daags erna haastten we ons richting Hilton alwaar ik een tafel aantref waar Guy Laliberté nog op voor ligt. Het mooiste exemplaar dat zitting neemt is een ietwat oudere Spaanse meneer met een tamelijk 'mediterrane' speelstijl. De beste man bust vrij snel een jonge competente gozer door een hogere set te floppen en ik kan een kleine glimlach niet onderdrukken. Dit zou zomaar eens een hele leuke dag kunnen gaan worden! Als ik vijf minuten later lamgeslagen toekijk hoe mijn koningen niet bestand zijn tegen de azen van señor kan ik de bar op gaan zoeken. Nou is vroeg busten nooit leuk, maar met het oog op het vullen van een strategie column met weergaloze bluffs en barrels extra zuur. Met een 'pivo' in de hand spoed ik mij naar m'n teamgenoten met het vriendelijke verzoek mijn aankomende artikeltje inhoudelijk vorm te geven. Gelukkig voorziet Marco in die behoefte door zich als chipleader naar de final table te stampen, terwijl ik het geheel goedkeurend en drank consumerend gadesla.

De finaledag kent een ietwat flauw begin als Marco's azen het opnemen tegen de koningen van Olaf de Zeeuw, de enige andere resterende Nederlander. Erg zuur voor de sympathieke Olaf, alhoewel Marco zijn chiplead kan verstevigen. Het Nederlandse contingent railers zwelt aan en met frisse tegenzin gaat het eerste biertje er weer in. Marco raast ondertussen als ware 'inglourious basterd' door het veld, scalp na scalp vergaart hij en met de blik op oneindig stoomt meneer Adams door totdat er slechts één ander resteert. Net als ik denk dat de genadeklap anytime uitgedeeld gaat worden keert het tij. Als de munten uiteindelijk naar het midden gaan met AK tegen 99 blijft een hit uit. Teleurstelling overheerst in de eerste minuten, maar het besef dat een 'tunneke' ook niet van de poes is komt snel. 'Daar moeten ze bij ons in Riel heul lang voor werken' zijn de zalvende woorden van Bjorn. En zo is 't!