Zomaar een dag uit het leven van een schraper - Column Paul Valkenburg

Laat ik er geen doekjes om winden, ik heb een hartgrondige hekel aan ochtendmensen. Figuren die vol frisse moed uit bed springen, fluitend een bammetje toasten en achteraf ook nog de kracht vinden om de zooi weer op te ruimen. Een plichtsgetrouwe lul zijn is tot daar aan toe, maar het schijnbare plezier dat hiermee doorgaans gepaard gaat is wat mij betreft ronduit stuitend. In mijn zucht niet te verworden tot een ochtendmens heb ik het 'snoozen' omarmd. Het besef dat anderen zich koukleumend staan te verdringen op stinkende perrons in de Randstad doet mij genieten, en dat iedere negen minuten weer! Meervoudig orgastisch genot al zeg ik 't zelf.

Afgelopen week nog was ik goed op weg naar een nieuw Tsjechisch record snoozen, totdat Marco's luidruchtige queeste naar ibuprofen roet in het eten gooit. Neem het die man eens kwalijk na een nacht lang baco's tanken met het lokale studentenschuim alhier. Tot vervelens toe heeft Arie Ribbens de wereld ervan doordrongen dat Brabantse nachten lang zijn, maar dat hetzelfde geldt voor de gemiddelde Praagse maandagnacht heeft die banaan er nooit bij gezegd. Vol zelfmedelij hijs ik mezelf uit bed om nog geen minuut later op de bank neer te ploffen. Een kwartier verstrijkt alvorens ik vaststel dat ook de zon er vandaag geen zin meer in heeft. Bovendien lijkt het alsof een kolonie door de duivel bezeten peuters een spelletje 'hamertje tik' heeft opgestart in mijn hersenpan.

Om te voorkomen dat zich doorligplekken gaan ontwikkelen werp ik mij na enkele uren van lamlendigheid in m'n bureaustoel. De virtuele pokertafels worden opgestart en behalve een kater staat niets mij in de weg deze kansloze dag alsnog in majeur te laten eindigen, zo lijkt 't. Nog voordat ik mijn hoornvliezen een handvol keer heb kunnen bevochtigen heb ik echter al een modaal maandsalaris gedoneerd. Doemgedachten dringen zich op, instrumentaal ondersteund door de duivelse peuters die plots hun intrede weer doen. Maak die studie nou eens af jongen! Ga eens wat doen met je leven, kaarten kan altijd nog in het bejaardenhuis! Een beetje kansloos zuipen en geilen op 19-jarige studentes, grow up gast! Na de pokergemeenschap nog ruim een half uur van dienst te zijn geweest met een indrukwekkend scala aan zwakzinnige plays houd ik 't voor gezien. Ik zoek vermoeid m'n bed op, notabene op een tijdstip waarvoor een notoir ochtendmens zich niet zou hoeven schamen.

Als ik daags erna wakker word van m'n rammelende wekker vraag ik mij een moment lang vertwijfeld af wat te doen. Ga ik me onderhand eens conformeren aan het verwachtingspatroon dat de maatschappij heeft van het gemiddelde vwo'ertje? Is het tijd te ontwaken uit mijn bewust verlengde adolescentie? Ik bedenk me hoe hordes intelligente generatiegenoten zich op dat exacte moment krioelend voortbewegen over de Nederlandse snelwegen, intussen alweer reikhalzend uitkijkend naar het weekend. Plots voel ik mij bevoorrecht en huiver bij de gedachte géén maandsalaris te kunnen verliezen in een oogwenk, laat staan niet gebukt te kunnen gaan onder een doordeweekse kater van formaat. Met kinderlijk genoegen ram ik mijn snooze-knop nog eens in...