Happy_Freaked

Naam:Remko Rinkema
Mijn onderschrift:

http://twitter.com/remkomedia

Verstuur bericht

Forum Posts

1. RemkoRTZ 179
2. SCaffalini 167
3. Dameulski 129
4. Jorisimo 129
5. dirkco 125

Kan ik uitcashen?

(kan de escrow de $20 die ik teveel heb overgemaakt terugstorten? Mijn maatje die misschien mee zou doen was niet op tijd met invullen)

Heb twee keer $20 overgemaakt, maatje van me doet misschien ook mee als hij het op tijd ingevuld krijgt. Ik laat het weten hier of hij meedoet.

Heb de draft gemist, maar doe wel mee aan prono and Scorito. $20 overgemaakt

Telt dit verhaal? Wink

Na het geestelijke en financiële drama van zondagnacht werd het tijd om weer serieuze uren aan de poker tafel te gaan maken om zo de verloren dollars weer terug te halen. Echter was er weinig motivatie en kracht bij het slachtoffer en ondergetekende. Bij poker is het belangrijk dat er naast een dosis energie ook nog wat motivatie is zodat de spelers van wereldformaat op gedegen wijze bestreden kunnen worden. In ons geval was er aan beide een gebrek en gingen de koppie toch wel hangen.

Voor de mensen die niet weten wat er zondagnacht gebeurd is, je bent niet de enige. Frank weet namelijk nog steeds niets. Mijn nacht was top, gelukkig weet ik het nog wel. Anyway, de blog van afgelopen woensdag staat hier. Zonder energie en motivatie proberen we toch nog wat te maken van de laatste week in Vegas en uiteindelijk is het allemaal niet zonder succes al ging het niet van harte. Frank voelde zich na de gedrogeerde nacht lange tijd niet goed en zijn favoriete plek in Vegas veranderde van de pokertafel naar zijn bed in ons hotel. Met een slap gevoel hing hij maar wat rond terwijl ik ook geen aanstalten maakte om iets te gaan doen. Wel werden er tickets aangeschaft voor de nieuwe Cirque de Soleil show in het splinternieuwe Aria.

Op woensdagmiddag nam ik de benenwagen naar Aria, wat slechts tien minuten lopen is vanaf onze hotelkamer in het Monte Carlo hotel, om kaarten te halen voor Viva Elvis! We hoorden al goede dingen over de show die volledig in het teken staat van The King of Rock and Roll en daarom moesten we het maar met eigen ogen gaan aanschouwen. Met een gemiddelde zak popcorn, een klein zakje chips en een beker vol ijs waar ook cola bij scheen te horen, zitten we klaar als rond 19:00 het doek open gaat. Na twee en een half uur vol klassiekers als Hound Dog, Jailhouse Rock en Suspicious Minds verlaten we met een gezonde ruis in de oren het geweldige theater dat speciaal gebouwd is voor deze show. Het was de $145 per kaartje meer dan waard en voor iedereen die van muziek, bij voorkeur Elvis, houdt is dit zeker een aanrader!

De dagen die volgden werden door Frank veelvuldig met poker gevuld en de slechte run bleef zich voortzetten. Geen stuiver werd verdient en menig tafelgenoot ging met een grote grijns naar huis. Met een half oor luister ik naar alle verhalen over geflopte sets tegen runner runner flush, straten tegen hogere straten en verloren azen. We weten allemaal hoe het werkt maar toch doet het altijd weer pijn als je ziet dat de meeste tegenstanders nauwelijks een flush van een straat kunnen onderscheiden. Zelf heb ik een verwoede poging gedaan om zonder showdown winst te maken en ook dat lukte niet. In de Bellagio speelde ik maar liefst negen uren achter elkaar om met $9 verlies te eindigen. Mooi uurloon van -$1 al zeg ik het zelf. Tel daar de $1 per uur bij op die je krijgt als je daar speelt met een 'players card' en ik heb break even gespeeld! Ow, had ook nog een paar drankjes gehad voor een dollar fooi per stuk. Wat loop ik nou te klagen? Negen uren genieten van zeven slechte spelers die het nodig vonden constant over strategie te praten. Nouja, hoe poker in hun ogen gespeeld dient te worden. Geen strategie dus.

De avond voor kerst besloten Frank en ik naar de sushi tent te gaan waar we eerder met Noah en Rob Mizrachi waren geweest. De naam "I Love Sushi" en de diversiteit van de rolls sprak ons wel aan en een taxi rit voor $40 mocht de pret niet drukken. We werden keurig geholpen door één van de licht gestoorde serveersters die de hele tijd tegen zichzelf liep te praten. De gigantische rolls werden met moeite naar binnen gepropt en achteraf moesten we concluderen dat de tuna salad als voorgerecht toch wel het beste was. Nog even lieten we ons meevoeren in de Amerikaanse sfeer door een doggybag te vragen waar de vele overgebleven rolls in konden worden vervoerd. Natuurlijk werden die niet meer aangeraakt want vers is sushi toch verreweg het lekkerst. Vergeleken met de Naked Fish is het weer eens wat anders, maar toch zullen we niet snel terug gaan.

Dan lijkt het tij ineens te keren. Gesteund door twee dagen sushi, shows en veel slaap lijkt het kerstgevoel te gaan werken. Ik ben van plan in Aria te gaan spelen maar vlak voordat ik vertrek zie ik dat een vriendin van me, Elissa, op haar Twitter een update plaatst over de Mandalay Bay. "Games are surprisingly good at Mandalay Bay." is voor mij genoeg om daar een kijkje te gaan nemen. Ik ben niet vies van een wandeling in de frisse winterlucht van Vegas en besluit eens niet te taxi te nemen. Na ongeveer twintig minuten kom ik in de Mandalay Bay binnen en ik word overspoeld door iets te luide muziek. Het feit dat ik niet kan zien waar de muziek vandaan komt geeft aan dat ik nog ver weg ben, en ik vind het nu al te luid. Midden, ja echt midden, in het casino is een "pleasure pit" ingericht en twee dames geven alles onder toeziend oog van menige man van middelbare leeftijd met bijpassende bierbuik. Ik ben dan wel niet van middelbare leeftijd maar toch blijf ik even staan om dit moois te aanschouwen. Voor de mensen die niet weten wat een pleasure pit is. Je kunt er niet gemasseerd worden maar gewoon blackjack en roulette spelen. De dealsters zijn er alleen iets (een klein beetje maar) mooier en schaarser gekleed. Op gezette tijen wordt er ook gedanst op een klein podium tussen de tafels en dat schouwspel voltrok zich op het moment dat ik met volledige focus op weg was naar de $1/$2 tafels. Niet echt een goede start dus. Terwijl ik mijn hoofd nog een paar keer afwend naar de dames van bovengemiddelde schoonheid stuit ik op een bordje "Poker". Owja, dat was de reden van mijn wandeltocht.

De ietwat stoffig ogende pokerroom in Mandalay Bay was met 16 tafels niet de grootste die ik ooit gezien heb maar klein is anders. "New game starting on table 9, one two no limit holdem" is het eerste wat ik hoor. Goed nieuws, ik kan meteen zitten. Stoer als ik ben koop ik me maximaal in voor $300 en de rest van de pro?s aan mijn tafel komt gezamenlijk net tot dit bedrag. Dit wordt leuk denk ik bij mezelf. Na twee orbits blijkt er een seat open op één van de andere tafels en ik spring er meteen in. Met $16 winst schuif ik aan en zie dat er hier iets meer geld te verdienen is.

Ik kom binnen in midden positie en kijk naar {A-Hearts}{Q-Hearts}. Met een soepele polsbeweging gooi ik $8 naar het midden en de eerste opmerkingen wordt gemaakt. "He came here to play!" en de andere klassieker "He is ready to gamble!" klinken over tafel. De speler op de button callt en het fossiel in de small blind aarzelt niet en raiset naar $27. Door de lage handelingssnelheid van vriendelijk lachende meneer kon ik mijn opties honderd keer overwegen. Een half jaar geleden zou ik vast een creatieve manier gevonden hebben om hier veel geld te verliezen maar nu gooi ik keurig af. En het deed niet eens pijn. De nietsvermoedende speler op de button trapt er wel in en op de river zie ik, zoals verwacht, de speler in de small blind {A-Spades}{A-Clubs} opendraaien. Deze verloren $8 voelen als een gigantische overwinning en de twee uren die volgen kenmerken zich met voorzichtig spel en enkele goed getimede blufs. Ondertussen is Elisa ook komen zitten en ze vertelt nog wat verhalen over de vorige avond waarin ze uiteindelijk zo'n $2.000 Sklansky bucks verloor. Het valt haar op dat er nog een andere $1/$2 tafel is en we vragen een reseat aan omdat daar veel kabaal vandaan komt. Een zeer zure brush besluit dat we uiteindelijk van tafel mogen veranderen maar onder voorwaarde dat we weer terug gaan als de andere tafel leeg raakt. Yeah right, daar beginnen we niet aan.

De nieuwe tafel belooft veel goeds en mijn winst van $50 wordt uitgebreid naar ongeveer $100 door slechts pre flop mensen de les te lezen. Azen tegen aas koning helpt me verder in het zadel en ik sta na drie uren spelen ongeveer $200 in de plus. De speler in stoel twee heb ik inmiddels helemaal door en ik durf zelfs te zeggen dat ik een haarfijne timingtell ontdekt heb. Wat is poker toch mooi als alles werkt.

Nadat er drie spelers gefold hebben raiset de speler in stoel twee naar $15 en er wordt, voor het eerst, naar me toe gefold. Ik besluit te callen met {A-Clubs}{9-Clubs} en de flop komt {A-Diamonds}{J-Clubs}{2-Spades}. Ik check en hij besluit razend snel $30 te betten. In mijn hoofd heb ik al lang gecallt en na zes seconden gaat mijn hand naar de chips en gaan zien we de turn. De turn is de {6-Spades} en ik check weer waarop hij in een split second besluit dat $60 een mooie bet is. Ik ga hier mee akkoord en volledig volgens plan ontwikkelt het board zich met de {6-Hearts}. Na een koelbloedige check gooit hij nog sneller dan op de turn $110 naar het midden. Als een Phil Hellmuth met manieren maak ik snel de call en hij gooit schaapachtig {8-Diamonds}{8-Spades} open. Die is voor mij. De complimentjes over mijn "sick call" die eigenlijk vrij standaard was vullen de zaal terwijl de sportsbook nog eens los gaat, omdat de San Diego Chargers weer een touchdown scoren tegen de Tennessee Titants en ik stapel trots mijn chips.

Niet lang daarna krijg ik de cowboys, kings, koning koning, of in sommige kringen, heer heer. Mijn grote vriend in stoel twee wil raisen maar door wat onhandigheden callt hij. De dealer maakt hem dit duidelijk en hij is niet blij. Stoel drie, ook niet uitvinder van het wiel, callt en ik kijk naar mijn monster met een kleine grijns die voor de mensen aan mijn tafel niet zichtbaar is. $25 is mijn gigantische raise na twee limpers maar niet zonder reden. De beide blinden gooien af en ik krijg inderdaad twee spelers mee naar de flop. Op de flop {10-Hearts}{10-Diamonds}{5-Spades} checkt stoel twee en stoel drie krijgt het ineens op zijn heupen. Met trillende handen bet hij $50 en ik zie geen reden in raisen. De call is voldoende om mijn andere vriend weg te krijgen. De {9-Spades} op de turn veranderd niets en hij bet weer $50. Folden zal ik nooit doen maar raisen heeft ook weinig zin. Ik call en de river is de {2-Diamonds} en hij bet weer $50. Tsjah, een call dan maar. Hij laat {5-Clubs}{6-Clubs} zien met het commentaar dat hij niet echt wist wat hij met de hand aan moest. Prima, ik neem die $150 wel.

Over een periode van zes uren win ik in totaal $600 en mijn dag kan niet meer stuk. Mijn eerste winnende sessie in acht dagen en ook meteen serieuze winst. Na deze sessie eet ik heerlijk in The Venetian met Elissa en PokerNews.com blogger F-train. Rond half drie beland ik in bed met een voldaan gevoel. Wat kan Vegas toch leuk zijn bedenk ik me terwijl ik in slaap val. Morgen tijd voor toernooipoker.

Gedurende deze hele trip van twee en een halve week hebben we nog geen ante hoeven betalen en de zaterdagmiddag leek ons een mooi moment. Ik was in de veronderstelling dat het $225 toernooi om 12:00 begon en met de slaap in de ogen staan we om 11:50 met de groene biljetten in de aanslag. Wat blijkt, we beginnen pas om 14:00. Bad beat nummer één. De twee uren slaap die ons ontnomen is komt hard aan en we besluiten maar eens een ontbijtje te scoren. Een veel te grote taco met kip wordt voor de helft naar binnen gewerkt voordat we besluit wat rond te lopen om de tijd te doden. Om 14:00 wordt ons geld wel geaccepteerd en mogen we plaats nemen in de kille en overbelichte pokerroom van Ceasers Palace. Tafel 16 is mijn strijdtoneel en ik schiet uit de startblokken. Gedachten over de vroege chipleaders die altijd busten voor het geld schieten door mijn hoofd maar natuurlijk zijn we hier niet om ons daar over druk te maken. Frank begint ook zeer lekker en in de eerste break praten we voor de verandering eens over gewonnen handen in plaats van bad beats over verloren coinflips. Met gepaste trots vertelt Frank over het folden van vrouwen pre flop en mijn set achten blijft staan tegen top pair met een flush draw. Must be nice!

Het deelnemers aantal blijft steken op 58 terwijl er toch beloofd werd dat er zeker wel zeventig spelers zouden meedoen. Ach met $4.400 neem ik ook genoegen. De structuur in Ceasers is erg goed te noemen met een 10.000 startstack waar voor een tientje nog eens 2.500 aan toegevoegd kan worden. Dat het tientje niet in de prijzenpot gaat nemen we maar voor lief. De levels van een half uur blijven zich opvolgen en rond de klok van 21:00 komt de finale tafel toch wel heel dicht in de buurt. Zeven plaatsen betaald en de spanning begint te stijgen. Frank is lekker bezig en hij staat in de top terwijl ik mijn stack van 20 blinden heb zien smelten tot een mager hoopje van 8 big blinds. Drie succesvolle pre flop allins zonder showdown brengen me weer dichter naar de average stack die 15 big blinds betreft. Aan de finale tafel ben ik één van de drie shorstacks terwijl Frank net boven de middenmoot staat. Na een korte break win ik met {A-Hearts}{9-Hearts} van {7-Diamonds}{7-Hearts} door op river mijn flush te hitten en een andere speler wordt naar huis gestuurd zodat we nog acht over hebben. Hoogstpersoonlijk zorgt uw vaste blogger voor de bubble als mijn {Q-Diamonds}{Q-Hearts} blijven staan tegen de {A-Spades}{Q-Spades} van één van de shortstacks. Ineens zijn we beide in het geld en lijkt de beslissing om op één van de laatste dagen een toernooi te gaan spelen wellicht wat laat. We kunnen nog wel wat!

Bij de laatste zeven blijft het een lange tijd het heen en weer schuiven van chips. Frank blijft in leven en ik swing wat op en neer maar grote verschillen worden er niet gemaakt. De nummer zeven en zes leken lieten de kopjes al wat hangen en vandaar was het niet minder dan terecht dat ze er uitvlogen. Met nog vijf spelers verdubbelt de speler rechts van me door de chipleader en wordt er een deal voorgesteld. $2.200 per persoon. Wij gaan snel akkoord maar de nieuwe chipleader, met 30 big blinds, vindt het maar niets. "I just wanna play poker" is zijn credo. We spelen dan met idioot hoge blinds maar niemand wordt uitgeschakeld. De speler in stoel twee, waar Frank veel potten mee gespeeld had op de vorige tafel, leek op elke plaats behalve vijfde te willen eindigen en de speler links van mij was zo onvoorspelbaar dat ik hem de ruimte gaf. Dan gaat de chipleader vanuit de under the gun positie allin en ik zit op de button met koning vrouw. Mijn laatste 10 big blinds er hier inkrijgen lijkt me niet relaxt tegen de tighte chipleader en nadat ik fold gooit de small blind af en Frank callt met koning vrouw. Auw, dat is doodziek. Twee overkaarten tegen de vijven van de Britse man bleken niet genoeg en Frank vliegt er helaas als vijfde af. Dat levert hem $800 op en een paar handen later choppen wij het overgebleven geld als de Brit twee potjes verliest. $2400 is mijn deel en ik stap als een tevreden man van tafel. Twee dagen met winst achter elkaar! Wat wil je nou nog meer! We tellen het geld op en verdelen de winst zodat we beide $1.600 winnen. Iedereen blij en eindigt de week toch nog goed!

Als klap op de vuurpijl had Frank een smsje van Noah ontvangen met de vraag of we mee wilden gaan eten. Eten klonk als muziek in de oren na 10 uren pokeren zonder ook maar een cracker om op te kauwen. Om half twaalf pakken we de taxi naar het adres dat we via de sms ontvangen. Sen of Japan is het restaurant en $25 dollar later draait de taxi de parkeerplaats op. Slechts twee auto's vullen de grote ruimte en we lopen snel naar binnen om de kou te verlaten.

Met het openen van de deur zien we slechts één bevolkte tafel en laat dat nou net degene zijn waar wij ook bij horen. Noah reageert enthousiast en wij stellen ons voor aan David Williams, Patrik Antonius en zijn Finse maatje die, gezien zijn brede schouders, niet normaal door een deur past. Twee andere vrienden van Noah, Eric Mizrachi en Sam Bensinger, zitten er ook en we worden nog herkend een eerdere avond. Met de schrik in het lijf ga ik zitten want hoe vaak gebeurd het je nou dat je met Patrik Antonius sushi mag gaan eten. De poker fan in mij spitst zijn oren om nog wat sappige details over de highstakes cashgames op te vangen. Ik hoor allerlei bedragen over tafel gaan en Cyrriel lijkt niet drie handed te willen spelen met Antonius en Benyamine. "Phil Ivey and Durrrr are not in town and Sammy doesn't want to play" zegt Antonius die vertelt dat er half half Pot Limit 2-7 triple draw en PLO gespeeld zou gaan worden. De telefoon van Williams gaat.

"Yo Vif," hoor ik en na een kort gesprek gaat het verder over grote games. Geen twee minuten later komt David "Viffer" Peat binnen wandelen en we stellen ons weer voor. Onze tafel zou niet misstaan op de WSOP, maar ik eet toch liever sushi met deze line up. Antonius vraagt aan Viffer of hij niet mee wil doen in de grote game die hij in gedachte heeft maar de immer lachende live speler wimpelt het aanbod af. "I don't play PLO anymore," is zijn excuus om niet tegen de één van de beste spelers ter wereld te moeten spelen. Flauw hoor.

Noah en David nemen dan de kaart ter hand om te gaan bestellen. Nadat Noah een paar dingen roept valt David hem in de rede. "Come on Noah, let's take it from the top," en ik denk even dat ze gaan zingen. Niets is minder waar. De menukaart wordt van boven naar beneden onder handen genomen en na een spraakwaterval van beide heren lijkt het alsof de hele kaart twee keer besteld is. "Ik bestel de rolls straks wel, jullie hebben honger toch?" zegt Noah terwijl ik in de veronderstelling was dat dit alles was. Eum, ja honger. Veel honger.

In het uur dat volgt komt de meest geweldige sashimi, sushi en zelfs Kobe beef voorbij. Een genot voor elke sushi liefhebber en zelfs als je het niet aanstaat moet je zo'n tent toch echt eens proberen. Ook wij maken voor het eerst kennis met sushi waar kiwi, aardbei en mango in verwerkt is. Een prettige combinatie kan ik je vertellen. Terwijl mijn smaakpapillen nog op hol zijn van de zojuist gegeten spijzen vertelt Viffer een verhaal over over Tao, de nachtclub in Venetian. Er ontstaat een discussie over oud en nieuw en Viffer en Williams hebben al gereserveerd in XS in Encore. Het komt er op neer dat ze niet meer naar Tao gaan vanwege gezeur over $1.600. Viffer had vanwege wat problemen een jaar verbod gekregen in Tao en toen hij na een jaar weer terug kwam kreeg hij de boodschap dat hij nog even $1.600 moest afrekenen van een jaar geleden. "I must have spend between 800k and a mil in that place and they are whining about $1.600" Seriously. I'm never going back there" is ongeveer de strekking van zijn relaas. Ik lach mee alsof ik dit soort dingen elke dag hoor maar van binnen bedenk ik me toch even wat ik met al dat geld had kunnen doen. Al met al wordt de avond gevuld met quotes en anekdotes waar Webjokers Rampage wel twee keer mee gevuld had kunnen worden. Laten we dat maar niet doen want we willen nog eens op de koffie kunnen komen bij deze relaxte gasten.

Nu is het kwart voor zes s'ochtends in Las Vegas en ga ik proberen wat slaap te pakken voordat onze laatste volledige dag in deze prachtige stad begint. We gaan sowieso Sherlock Holmes kijken en ergens dronken worden want op de successen van de laatste dagen moet natuurlijk gedronken worden! De volgende blog zal vanuit Miami zijn waar we maandagavond om 22:00 aan komen. Eens kijken hoe het weer daar is!

Held! En op 8 december is het voor mij ook 10 jaar geleden dat ik me hier registreerde. Best bizar om er even bij stil te staan hoe snel de tijd voorbij gegaan is. Lees zelf vanaf augustus 2006 mee, en vond het pas nodig in december om mee te lullen. Mooie herinneringen.

Wel geinig, mijn oudste post die nog bestaat is van 9 december 2006, waarin ik interessant liep te doen over het organiseren van een homegame.

MrCallipo schreef

Happy_Freaked schreef

What about, Lost and Heroes?

Over Lost, eerste 2,3 seizoenen waren goed. Rest was echt drama.

Thanks voor de tip.

Level 25, 117 pokedex Smile

Thans voor alle updates Wesley, het is heel leuk om te volgen. Kun je misschien ook zo nu en dan een tussenstand qua teams posten hier? Is nu moeilijk te zien wat de Top 10 is qua teams.

Ze hadden in de regels vermeld dat de tweede prijs ook $1 miljoen gtd was. Ze hadden zo'n beetje 1,000 extra spelers verwacht denk ik.

Had goede insights op Luneau Smile Heel blij dat hij ook in Team Danzer zit voor $25k fantasy, heb daar een klein aandeeltje in.

happyfreaked

Veel WSOP/poker/las vegas dingen de komende weken Smile

Hoe langer ik hier naar kijk hoe groter mijn frustratie wordt. Wat een pretentieuze bullshit zeg.

Holy shit, wat een geweldige gasten. Bedankt voor het delen, ik had dit nog nooit gezien. De mensen die in deze show worden geinterviewd staan zo ver van de problemen in de wereld dat ze letterlijk niet uit hun woorden kunnen komen over hoe slecht het allemaal wel niet is.

Sabaai schreef

Happy_Freaked schreef

hdkeisk schreef

Ben bij de Yankees en de Lakers geweest. Was mooi. Maar die 'fan'cultuur werkt een beetje op mn lachspieren. Vreten en cola drinken is daar belangrijker dan wie het potje wint. Wat ook weer te maken heeft met punt 1 in sabaai zijn betoog.

Het feit dat de eet en drink cultuur achterlijk is heeft niets met sport te maken, dat doen ze ook op een normale woensdagmiddag als ze thuis op de bank zitten.

De sportbeleving in Noord-Amerika is echt heel gaaf, en als je de sporten een beetje volgt zul je merken dat er zoveel goede sport kranten, tijdschriften, Radio en TV uitzendingen en documentaires zijn waarin atleten, coaches en managers enorm mooi worden neergezet en het spel van allerlei kanten wordt benaderd. Ik denk dat vanuit vele opzichten zo'n blik, en zulke aandacht, een positieve invloed hebben op de sport die het betreft, en dat zowel atleten als fans daar van profiteren op de langere termijn. En in mijn ogen valt dit dan weer terug op de eerlijkere competitie waarin elk team uiteindelijk een keer de nieuwe Messi of Ronaldo zou kunnen strikken. Het scholensysteem leidt de spelers op, en de professionele teams verdelen dan zo eerlijk als het kan de talenten zodat er een gelijkwaardige soort strijdt wordt gecreerd.

Alsjeblieft geen scholensysteem zeg. Ieder boerendorp in nederland met 1000 inwoners heeft al 3 of 4 sportverenigingen die gerund worden door vrijwilligers, die draai je met schoolsport direct de nek om.

Laat ik even duidelijk maken dat ik het scholensysteem niet goed vind, ik ben groot fan van het feit dat je in Europa op alle leeftijden voor je eigen club kan spelen in je eigen dorp of stad. Dit was gewoon een stukje uitleg van hun systeem. Maar ik denk dat de draft op zich een betere systeem is dan de glorie van het geld, en het voordeel dat je er door koopt met de blik op talenten binnenhalen. De salary cap en draft zorgen er voor dat de competitie zo competitive mogelijk is.

In mijn ogen lijkt het me juist mooi dat de beste amateur teams langer kunnen profiteren van hun top talenten, die dan niet op hun 12de al in het systeem bij Ajax terecht komen om vervolgens 1% kans maken om de top te halen. Als spelers bijvoorbeeld op hun 16de gedraft kunnen worden kunnen ze alsnog een voetbalopleiding volgen bij een top team in Nederland, maar dit beschermt zowel de spelers als de clubs van situaties zoals bij Van Ginkel en Van Aanholt. Als voorbeeld kan een club als Manchester City dan een speler uit Nederland pas kopen als die 18 jaar is, waardoor een club als Cambuur bijvoorbeeld wat serieuzere centjes over kan houden aan de twee jaar dat ze een speler hebben opgeleid.

Als Nederlanders in Nederland blijven, en de enorm sterke jeugdopleidingen doorlopen die ons land heeft, dan zal de onderlingen competitie in ons land groter worden, waardoor het aantrekkelijker wordt om naar te kijken, de fanbases hebben dan een grotere kans om te groeien en al met al denk ik dat het de eredivisie goed zal doen.

Ik zeg nergens dat wij in Nederland de sport moeten beleven zoals in Amerika, en iedereen vind het altijd makkelijk om Amerika af te vallen met hun maniertjes, maar de dingen die ik wel naar voren haal doen wij in Nederland echt niet perfect.

Aangezien ik zelf naar enorm veel verschillende podcasts luister ben ik benieuwd waar jullie het meeste naar luisteren. Tegenwoordig verblijf ik voornamelijk in Toronto, en ik krijgt niet zoveel mee van wat er zich in Nederland afspeelt, dus ik wil ook graag weten of er leuke Nederlandstalige podcasts zijn over sport en actualiteiten.

Hier een klein lijstje van mijn favorieten, en natuurlijk heb ik niet tijd om altijd naar alles te luisteren haha

The Bill Simmons Podcast
Dan Carlin's Hardcore History
Fresh Air
Jalen & Jacoby
The Lowe Post
Men in Blazers
The Starters
Two Plus Two Pokercast
TED Radio Hour
This American Life
The Tim Ferriss Show
The Vertical with Woj
Serial

Kom er maar in Smile

hdkeisk schreef

Ben bij de Yankees en de Lakers geweest. Was mooi. Maar die 'fan'cultuur werkt een beetje op mn lachspieren. Vreten en cola drinken is daar belangrijker dan wie het potje wint. Wat ook weer te maken heeft met punt 1 in sabaai zijn betoog.

Het feit dat de eet en drink cultuur achterlijk is heeft niets met sport te maken, dat doen ze ook op een normale woensdagmiddag als ze thuis op de bank zitten.

De sportbeleving in Noord-Amerika is echt heel gaaf, en als je de sporten een beetje volgt zul je merken dat er zoveel goede sport kranten, tijdschriften, Radio en TV uitzendingen en documentaires zijn waarin atleten, coaches en managers enorm mooi worden neergezet en het spel van allerlei kanten wordt benaderd. Ik denk dat vanuit vele opzichten zo'n blik, en zulke aandacht, een positieve invloed hebben op de sport die het betreft, en dat zowel atleten als fans daar van profiteren op de langere termijn. En in mijn ogen valt dit dan weer terug op de eerlijkere competitie waarin elk team uiteindelijk een keer de nieuwe Messi of Ronaldo zou kunnen strikken. Het scholensysteem leidt de spelers op, en de professionele teams verdelen dan zo eerlijk als het kan de talenten zodat er een gelijkwaardige soort strijdt wordt gecreerd.

Jaapser schreef

Ik heb nog niks gelezen. Maar dat je niet kan degraderen en daarnaast met veel geld een team direct in de hoogste divisie kan laten instromen vind ik niks.

En dan die supporters ik kan die mensen niet begrijpen, maar dat zal wel een cultuurverschil zijn.

De eigenaar van een team staat compleet los van de financiele investering hij/zij kan maken in het team. Er is een salary cap waardoor er geen gigantische verschillen staan in wat een team een speler kan bieden, waardoor een er gigantische verschil in kwaliteit ontstaat. Ik bedoel, hoe leuk is dat Barcelona en Real Madrid over 50 jaar nog steeds de enige twee top team uit Spanje zijn? In de NFL, NHL of NBA zijn er in de laatste 15 jaar meer verschillende teams kampioen geworden dan in de Primera Division in 50 jaar.

Een franchise systeem zoals dat er ligt in Amerika is niet de perfecte manier, en dat je niet kan degraderen zorgt er alleen maar voor dat je kans maakt op betere spelers zodat je je team kan verbeteren, en uiteindelijk kans kan maken op een titel.

Het draft systeem is trouwens duizend keer eerlijker dan het systeem van Europees voetbal, en als je dat niet inziet heb je er nog niet goed over nagedacht. Een financieel voordeel - van bijvoorbeeld een rijke eigenaar - speelt een veel mindere rol dan in het Europese systeem.

Een club als Manchester City kan jonge mannetjes vastleggen als ze 12 jaar oud zijn, en als ze er toevallig eentje gemist hebben kunnen ze die voor een godsvermogen overkopen van een club als Ajax. In het Amerikaanse systeem krijgt het slechtste team de eerste keus van het talent dat daadwerkelijk klaar is om professioneel een sport te beoefenen, en op die manier zit er een goede rotatie in qua talent, en teams die kans maken op de titel.

Je kunt mij niet wijsmaken dat je bijvoorbeeld liever fan bent van een club als Fc Utrecht in het Nederlandse systeem waar zo'n team nooit kampioen gaat worden, en elk jaar in de middenmoot meedoet, dan een systeem in Amerika waar Fc Utrecht na een paar slechte jaren de kans op grotere talenten heeft om dan kans te maken op de titel.

Natuurlijk zijn er veel meer factoren die uitmaken of een team kans maakt op de titel, maar het kleine kwaliteitsverschil tussen de teams in Amerikaanse sporten zorgen er voor dat fans veel meer redenen hebben om hun team te blijven supporten, omdat ze vaak maar één grote trade verwijderd zijn van een echte kans om kampioen te worden.

Hoezo zou ik niet mogen afgeven op korfbal? Jij kunt afgeven op basketbal zoveel als je wilt, dat noemen ze een mening. Ik denk dat als basketbal een meer prominente rol zou hebben gehad in Nederlandse sport media, dan hadden sommige van die korfballers misschien wel hele goede basketballers kunnen worden. En de enige reden waarom ik dat zeg is omdat het leuk zou vinden Nederlanders in de NBA te zien, en ze misschien een keer aan de Olympische Spelen te zien deelnemen.

12345446