Down Under

Down Under 0001

Het is al weer een tijd geleden dat ik een stukje schreef voor Pokernews.

Mede doordat ik erg druk was, nog steeds lui ben en ook niet veel

spraakmakende resultaten heb geboekt, en de laatste tijd weinig inspiratie kon opbrengen om een voor jullie enigzins boeiend verslag te schrijven over mijn reilen en zeilen.

Mijn laatste column schreef ik vlak voordat de WPT 5 diamond classic in Bellagio begon. Intussen is die zoals iedereen weet voorbij. Ik speelde ook mee uiteraard.

Ik begon met een beginstack van 30000. Ik zat aan de sterkste tafel die ik ooit heb moeten spelen. De blinden waren 50-100 en ik zat tussen Scotty Nguyen, Blair Rodman, John Phan, Mike Gregorich Michael Gracz en Robert Williamson.

Ik kon vanaf het begin al niet lekker in mijn spel komen, kreeg geen handen en had al snel nog maar de helft van m´n beginstack over.

Na 5 uur werd onze tafel opgebroken en werd ik op een nieuwe, in mijn ogen makkelijkere tafel gezet. In de cutoff kreeg ik Th8h en er was een limper voor 600, ik limpte ook, en achter me limpte Bruno Fitoussi die een grote stack had van zo'n 80k in chips vrolijk mee. De flop kwam 862 rainbow en de grote blind en de limper checkten, ik bette 2400 van mijn stack van 12000 in een pot van 3000. Bruno, die achter me, zat raisde meteen naar 15000. De rest foldde dus nu moest ik een beslissing nemen. Ik dacht na welke handen Bruno kon hebben, heb vaker met hem gespeeld en hij is een heel agressieve speler. Een overpair kon ik uitsluiten, want die zou hij zeker preflop hebben geraised. Een set (3 of a kind)heeft ie ook niet want dan zou hij mijn bet op de flop gewoon callen... De handen waarop ik hem zet zijn handen die hij zou kunnen limpen en waarmee hij een paar kan maken, 87 89 8T 8j 67 A8 A6 en misschien een draw 79 of 75. Met al deze handen in mijn hoofd kon ik mijn hand niet weggooien en callde ik.

De pot bedroeg 30k+ en hij liet....8jcc.... zien. Ouch! Hij outkickte me.

Marcel lag er ook al snel uit, maar gelukkig ging één van mijn maatjes heel goed: Patrik Antonius, die in mijn ogen één van de beste spelers in de wereld is, zowel online als live. Hij was chipleader na dag 1, maar hij had nog een lange weg te gaan; het toernooi duurt 5 dagen.

Vanaf dat moment heb ik Patrik non-stop gevolgd in het toernooi, het voelde een beetje alsof ik er zelf nog in zat. Hij eindigde uiteindelijk na 5 dagen poker tegen de besten van de wereld op een 2e plek die goed was voor meer dan een miljoen; een prachtige prestatie in een toernooi waar de hele wereldtop aanwezig was! Het enige minpunt was de laatste hand waarbij hij AK all-in had preflop tegen A4 en ze beiden evenveel chips hadden. A4 maakte een straat. Doet altijd pijn om een hand in te gaan met je tegenstander op de plek waar je hem wilt hebben, maar hij toch je outdrawt.

Na 2 weken St.Kitts en 2 weken Bellagio vierde ik een rustige kerst en oud en nieuw thuis, en op 4 januari zat ik alweer in het vliegtuig voor een vlucht van `slechts` 24 uur naar het volgende toernooi in Melbourne Australie.

De Aussie Millions was een leuke 2 weken, al was het op pokergebied wederom niet zo´n succes voor mij, m´n beste resultaat was een 3e plek in de halve finale van het speedpokertoernooi. Speedpoker is een nieuw soort poker met 6 man per tafel en 15 seconden de tijd om een beslissing te maken als je aan de beurt bent. Er worden 2 dealers gebruikt waardoor je zo'n 70 handen per uur speelt.

Een leuk uitstapje was de Australian Open(Tennis), die gehouden werd toen ik in Australie was. Mijn Vriend David Williams had kaarten gekregen van Andy Roddick voor zijn partij in de 1 ronde. Andy Roddick speelt graag poker, hij werd derde bij het Celebrity Media event dat gehouden werd tijdens de Aussie Millions.

David en ik gingen samen met Daniel Negreanu en Andreas Hagen naar zijn wedstrijd in de eerste ronde tegen Michael Lammer, daarvoor hadden we al een close wedstrijd gezien tussen Serena Williams en Na Li waarin een niet fitte Serana nipt de overwinning boekte.

De wedstrijd van Roddick mochten we bekijken vanuit de Vip Box met naast ons zijn coach Brad Gilbert. Toch wel een speciale belevenis om na elk punt de vurige blik van Roddick je kant op zien kijken.

Het werd uiteindelijk een makkie, en in 3 sets was het gepiept.

De rest van de tijd veel met David rondgehangen en genoten van de 30 graden Celcius in Australie. Een top land waar ik volgend jaar zeker een maand naar toe ga, ondanks de lange vlucht.....

Toen was het weer zover, een vlucht van 23 uur naar Copenhagen om daar mee te spelen in de EPT en mijn titel van vorig jaar te verdedigen.

Marcel en ik reisden samen met Joe Hachem, WSOP winnaar 2005, af naar Copenhagen. Joe had daar verplichtingen voor zijn sponsor.

Joe is één van de coolste personen die ik heb leren kennen op de tour; altijd vriendelijk, vrolijk, en heel relaxed, en dat heeft niets te maken met dat ie de WSOP gewonnen heeft, want Marcel kent hem al een paar jaar en zegt dat ie niets veranderd is.

Het enige nadeel van met Joe reizen is dat je nu niet alleen met marcel loopt die door 1 op de 10 mensen word herkend, maar ook met Joe wat erop neer komt dat je elke 20 meter ff een minuut moet wachtennnnnnnn grrrrrrrrr, hopen dat ik maar nooit de wsop win...!!

In Copenhagen had ik het heel erg moeilijk op de eerste dag, en ik eindigde uiteindelijk met zo'n 26k nadat ik de hele dag rond de 6500 hing, kon dus niet ontevreden zijn.

Dag twee begon ik op de TV tafel, en ik heb echt m´n beste poker laten zien, wat jullie allemaal kunnen bekijken wanneer het word

uitgezonden op Eurosport, waarschijnlijk 26/5/2006 21:00 22:00.

Ik wist mijn stack op te werken van 26k naar 190k voor de dinner break door goede bluffs raises en reraises en ook het nodige geluk.

Na de dinner break met nog 25 man over werd het in één keer een heel

ander verhaal; na 3 potten lag ik er uit als 22e, een zware teleurstelling. Ik verloor 65k omdat ik een re-raise maakte op een speler die daarna weer over me heen raisde waardoor ik neer moest leggen. Hij liet uiteraard azen zien . Twee handen later moesten m´n zevens het opnemen tegen vrouwen en mijn laatste chips gingen er blind in met 96, maar de grote blind vond KQ en het was helaas einde oefening >

De dagen erna heb ik me lang afgevraagd wat er mis was gegaan. Voor een groot deel was het te wijten aan de structuur waardoor er na de break bijna alleen nog maar all-in poker kon worden gespeeld. Maar ook voor een deel kan ik het mezelf verwijten dat ik niet genoeg gefocussed was na de break en ook moe was van de lange reis en de lange dagen. Duidelijk 2 punten waar ik aan zal moeten werken, en ook zeker doe zodat ik bij de volgende toernooien fit aan de start verschijn!

Noah Boeken

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook