Fossilman Poker Challenge in North Carolina - Laatste Deel

  • Earl BurtonEarl Burton
Fossilman Poker Challenge in North Carolina - Laatste Deel 0001

Terwijl we dichter bij de finale tafel kwamen, kwam ik één van de spelers tegen die je normaal gesproken tegen het lijf zal lopen in een tournament. Zij basis move was om all- in te pushen preflop, waardoor hij zijn tegenstanders de lol ontnam om eventueel te callen. Gezien hij (op dat moment) chip leader was, waren er maar weinig spelers die het risico wilden nemen om te zien of hij blufte. Op een bepaald moment had ik 8-9 suited in handen, en vanonder de gun maakte hij zijn all-in move. Terwijl ik het gevoel kreeg dat hij veel risico nam op dat moment, wilde ik hem toch niet callen met de hand die ik had. Met tegenzin liet ik de hand zien, hij deed hetzelfde met zijn suited Q-J. Wat het einde voor mij had kunnen zijn verlengde mijn aanwezigheid in het tournament.

Niet al te lang daarna elimineerde ik een speler zodra ik één van mijn `danger hands` gedeeld kreeg. Under de gun keek ik naar een pocket pair (2-2) en ik raisde de pot (erg riskant op ieder moment). Ik werd all-in gereraised vanaf de kleine blind. Ik callde. Mijn tegenstander liet suited A-K zien terwijl Greg toekeek.

Ik knikte toen hij zei: ´Op dat moment had je hem moeten callen,` en de eerste open kaart gaf hem zijn koning. Ik had op dat moment nog maar 10% kans om een goede out te krijgen, en was klaar om het tournament te verlaten. Toen kwam er een 2 op de river die mijn hand redde. Terwijl de toeschouwers reageerden hoorde ik iemand zeggen: `Wow, wat een bad beat.` Raymer corrigeerde hem snel door te zeggen: `Dat was geen bad beat. Toen het geld in de pot ging, genoot hij (hij wees naar mij) minimaal voordeel. Ook al kwam de koning op de flop, had hij nog steeds voordeel toen de handen werden getoond. Conclusie: geen bad beat.`

Dankzij die laatste hand haalde ik de finale tafel, waaraan een aantal geweldige spelers zaten. Greg nam ook plaats met een stack die even groot was als de gemiddelde stack. Aan de finale tafel zaten 2004 World Tavern Poker Tour National Champion Douglas "Moose" Jones, Bill "The Rake" Smith uit Durham, Randy Johnson, Jr., Ana Santiago uit Wilmington, Scott Garfield en Deandra Gregory uit Cary, Derek Scott uit Morrisville, Ron Melson uit Raleigh, ikzelf en Greg Raymer.

Ik had het gevoel dat ik goed had gespeeld tot op dat moment, maar was niet helemaal zeker of ik het lang zou uithouden. Mijn stack was iets groter dan de gemiddelde, en de structuur en de blinds zorgden ervoor dat er snel werd gespeeld. Zo snel zelfs dat WTPT champion "Moose" en Greg Raymer vrijwel tegelijkertijd werden uitgeschakeld door de blinds en de aanvallen van hun tegenstanders. Ik bleef zitten.

Toen er nog vier spelers over waren vond ik eindelijk een manier om de World Champion uit te schakelen. Ik had drie kwart van mijn stack op de grote blind staan en de button ging all-in. De kleine blind (die een grotere stack had) callde zijn bet. Hier werd ik gedwongen om een beslissing te nemen. Gezien de eerste drie plaatsten zouden worden beloond met de beste prijzen wilde ik geen risico nemen met mijn ongeziene hand (ik had nog niet gekeken) all-in te gaan, en buiten het geld te eindigen. Ik dacht na en nam mijn opties door, en besloot de hand weg te gooien.

Greg leek verbaasd, en vroeg me mijn kaarten uit de muck te halen terwijl de hand werd uitgespeeld. De kleine blind elimineerde de button die vierde werd en naar mijn inmiddels open liggende hand keek. Hij zuchtte diep en zei: `Ik wou dat ik wist wat ik had gedaan als ik Earl´s hand had gehad, maar ik heb geen idee. Als hij all-in was gegaan had hij zijn stack kunnen verviervoudigen en had hij een goede kans gemaakt om te winnen. De optie om te folden leverde hem nu een derde plaats op, maar hij had ook vierde kunnen blijven. Ik heb echt geen idee wat ik had gedaan.`

Hoe hij het ook zei, ik was derde. Mijn beide tegenstanders hadden flinke stacks voor zich staan, en ik zou de mijne een aantal keren hebben moeten verdubbelen om daar überhaupt bij in de buurt te komen. Ik nam genoegen met een derde plaats en kon zo een einde maken aan een bad run die ik de laatste tijd doormaakte. Ik vond het al met al een erg nuttige zondag middag en heb veel opgepikt dankzij Greg, en ik weet zeker dat de mensen van de WTPT hun beste beentje zullen voorzetten betreffende het presenteren van dit geweldige event.

Ron Melson won uiteindelijk de heads up tegen Ana Santiago, en won de grootste prijs van de `Fossilman Challenge`. Toen alles was afgelopen, bleef iedereen nog ruim een uur hangen om de dag nog eens te bespreken. Mike Marsinger, de oprichter van de World Tavern Poker Tour, straalde terwijl hij het succes van het eerste en misschien toekomstige events besprak. `Als we Greg zo ver krijgen om dit nog eens te regelen zou het geweldig zijn! We willen in de toekomst ook iets dergelijks organiseren in Maryland of Pennsylvania, maar North Carolina heeft echt laten zien dat ze achter de ´Fossilman` staan!` Voor meer informatie over de World Tavern Poker Tour, kan je hun website bekijken: worldtavernpoker.com.

Ed Note: Greg heeft dankzij Poker Stars heel wat bijgeleerd! Wanneer ga jij er ook eens op les?

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook