888poker
New poker experience at 888poker

Join now to get $88 FREE (no deposit needed)

Join now
PokerStars
Double your first deposit up to $400

New players can use bonus code 'STARS400'

Join now
partypoker
partypoker Cashback

Get up to 40% back every week!

Join now
Unibet
€200 progressive bonus

+ a FREE Unibet Open Qualifier ticket

Join now

Las Vegas dagboek, dag 1 tot en met 9

Las Vegas dagboek, dag 1 tot en met 9 0001

Dag 1

Het was een lange tocht.. 18 uur om precies te zijn. Marcel, Jordy, Noah en ik vertrokken, vrijdag ochtend, om iets over zevenen vanaf Leidseplein. Tegen achten was iedereen ingecheckt. Even snel wat eten, tijdschriftje kopen, en op naar de gate. Na een vragenvuur van zo'n gezellige douané mochten we aan boord. Eerste stop in Newwark, een vliegveld net buiten NYC, was pas negen uur later. Gelukkig konden we onze ogen niet meer open houden en werden we ruim over de helft wakker. De eerste vliegtuig maaltijd hadden we godzijdank gemist want die plastic lasagna maakt de stoelgang, in het vliegtuig, er zeker niet beter op. In Newark aangekomen pak ik mijn camera uit mijn tas en begin ons een beetje te filmen. Ik had nog geen decent shot gemaakt of er kwam al een medewerker van de U.S customs op me afgerend met het niet vriendelijke doch dringende verzoek de camera snel weg te bergen. Nadat ik dit snel had gedaan, werd iedereen individueel verhoord door een Amerikaanse douanebeambte en mochten we onze koffers voor de aansluitende vlucht gaan inchecken.

Toch wel hongerig door die gemiste maaltijd in het vliegtuig, gingen we maar snel wat restaurants af. Pizza, sushi, pasta, terriaki chicken, en nog een paar broodjes werden in een oogwenk weggewerkt. Ons vluchtnummer werd omgeroepen, we checkten snel in en zes uur later zaten we in een overvol gepakte taxi ons hotel.

Eerste indruk: Mensen Kinderen, wat een Kermis. Overal lichtjes, geluidjes, duizenden taxi's en heel veel vrouwen die, met veel te veel Louis Vuitton tassen, moeite doen om op te vallen. But so what? All part of the deal...

Echt fris voel je je niet na zo'n reis dus na onze sleutel te hebben opgehaald springt iedereen onder de douche en komt even tot rust op de kamer. Jordy en ik delen een Double bedroom de rest slaapt alleen.

Noah belt en zegt: 'Yo heb om 22.15 gereserveerd in de FIX zie jullie zo beneden' We zitten met David Williams en zijn vriendin (die overigens maar voor een dagje en nieuwe borsten in Vegas is) aan tafel en bestellen nagenoeg alles wat het menu te bieden heeft. Binnen het half uur zijn de Mizrachi broers en een aantal andere grote pokerspelers Noah en David de hand komen schudden.

Iedereen is doodop en kan geen eten meer zien. Noah en Marcel spelen de volgende dag het $3000,- Hold'em No Limit tournooi, dus we gaan allemaal lekker naar onze kamers en gaan,

sinds tijden, weer eens een goede nachtrust tegemoet..

Om negen uur s'ochtends wordt ik wakker en ga ik even bij Noah langs om even te gaan ontbijten. Hij zit al weer op twee tafels 100-200 limit te spelen dus ik bestel een ontbijtje voor op de kamer. Noah heeft een hele goede run en hit in een uurtje ongeveer alles wat je maar kunt hitten. Toch moet ie stoppen om zich klaar te gaan maken voor het toernooi.

Ik wens hem veel geluk, trek m'n zwembroek aan en pak mijn spullen om lekker naast één van de zwembaden te gaan liggen.

'Fingers crossed' voor Noah en Marcel vandaag, en ik hou jullie op de hoogte..

Benten

Dag 2

De zo mooi begonnen dag van Noah leek in eerste instantie een goed voorteken. Noah voelde zich sterk en zat al vroeg in het toernooi met een bovengemiddelde stack relaxt te spelen. Aan al het goede komt helaas een eind, want toen hij met de 37ste plaats genoegen moest nemen werd z'n gemoedstoestand er niet bepaald positief door beïnvloed. 'DOODZIEK' zeg je dan.

Het plan om met een grote groep uit te gaan werd een stuk minder aantrekkelijk. Het was dan ook tot het laatste moment de vraag of we wel zouden gaan. Jordy en ik deden even een powernap om de hele nacht nog verticaal mee te kunnen maken en op dat moment stapt onze grote vriend (niet de gezelligste op dit moment) de kamer binnen. 'Oh jullie liggen ook al te pitten nou laten we dan maar niet gaan'.

Door uit te leggen dat we toch wel zin hadden om het nachtleven van Vegas met de grootse verhalen te gaan vergelijken, overtuigden wij hem met behulp van een bellende Patrik Antonius (die een tafel had gereserveerd voor 20 man in één van de betere clubs). Om alles nog even soepeler te laten verlopen krijgt Noah, op het moment dat hij uit de douche stapt telefoon dat er iets mis is gegaan met de reservering, de tafel gaat helaas niet door en nu zijn de Finnen en Amerikanen onderweg naar de Ghostbar. (Palms 55e verdieping)

Noah, al niet in de beste stemming en zeker geen fan van deze bar, heeft er uiteraard de pest in en is al z'n puf om uit te gaan direct weer kwijt.

Na nog zeker een half uur overhalen is het toch weer gelukt en mag één van de serveersters van de Ghostbar alvast een flesje opentrekken.

Dan gaat de telefoon weer. Het is Thierry van den Berg. Hij is net, samen met Daniël Pastoor, aangekomen in het hotel. De jongens zijn helemaal suf van de lange reis maar worden door de entourage van Vegas toch wel wakker geschud. Thierry, zelfs na zo'n reis, nog wel in voor een feestje, frist zich in hoog tempo op en is van de partij. Daniël is echter niet meer helemaal wakker en besluit maar niet mee te gaan.

Onderweg naar de Ghostbar ontvangen we van Marcel Lüske, die met een paar jongens al ergens anders heen gegaan was, verschillende smsjes met daarin lovende woorden over een club in het Wynn Hotel. Optie 2 was dus bekend..

Eenmaal aangekomen treffen we honderden partygangers in de rij van de bar. Gelukkig heeft Patrik toch hier wel een tafel weten te regelen en kunnen we na een luttele 20 minuten al naar binnen!!. Tsja, dat is Vegas. Het blijkt hier de gewoonste zaak van de wereld te zijn dat je uren in de rij staat om je favoriete club binnen te komen. Ik, die al vanaf vertrek uit het hotel naar een toilet zocht, loop direct naar de wc en moet hier vervolgens nog een keer 20 minuten wachten!. Opgelucht loop ik richting de tafel en tot mijn verbazing zie ik de groep, die inmiddels uit meer dan 10 bestaat, op me af komen. 'Next club' is de uitleg. Ik schenk nog snel een wodkaatje in en volg de rest.

In een acht persoon's limo komen we met z'n twaalven opgestapeld bij de Wynn aan. Deze keer minstens zo veel mensen in de rij maar geen tafel. Marcel lult ons toch een stuk sneller naar binnen dan verwacht en binnen 10 minuten heeft iedereen een drankje. Ik zie dat er ergens een tafel vrij komt, loop er op af, en vraag de serveerster (een beeldschoon meisje uit Costa Rica) of we deze mogen bezetten. Ze zegt:'U have to go the hosts and ask them, I can not promise u anything'. Na zeker zes verschillende hosts gesproken te hebben lijkt het me dan toch gelukt te zijn. We moeten om te beginnen drie flessen kopen en dan mogen we plaats nemen. Creditcards komen uit de zakken voor autorisatie en de tafel wordt vol gezet met drank.

Na een aantal drankjes lopen we diagonaal de club uit, en verlangd iedereen naar de roomservice van het hotel. Nog even babbelen we na welke prominenten uit de Amerikaanse sportwereld we allemaal tegen het lijf zijn gelopen. Het blijkt dat de Basketbal en de American Footballers goed vertegenwoordigd waren op het exclusieve Maxim feest in het Wynn.

Morgen speelt Marcel het $5000 NL toernooi mee. Jordy en Noah spelen de zondagse internettoernooien dit keer op een schappelijk tijdstip, namelijk 11uur s'ochtends.

Benten

Dag 3

Wel raar hoor dat 215$ buyin zondag avond toernooi (op Pokerstars en Partypoker)op zondag ochtend. In plaats van dat je er de hele dag naar toe leeft begint het gewoon om half elf s'ochtends en begin je dus een stuk frisser aan het toernooi.

Ik werd, voor de verandering, om 9uur door Noah wakker gebeld in plaats van andersom, en we besloten even een hapje te gaan eten bij het zwembad. Het is hier op zondag zo druk dat werkelijk overal rijen stonden. We moesten ons dus ook op de wachtlijst laten zetten voordat we aan tafel mochten. 'Its going to be about 40 minutes, we will call when your table is ready gentlemen'. Ondertussen namen we even een duik in een van de prachtige zwembaden, smeerden we ons in, en gingen we even bruinbakken in de nu al bloedhete zon. (als de lucht helder is dan is het om een uur of één s´middags niet uit te houden in de zon). We kwamen de vrouw van Ram Vaswani met haar pas geboren baby tegen

Onze naam wordt geroepen. Eenmaal aan tafel genieten Noah en ik van wat broodjes en salades, ook Thierry, de vroege vogel, schuift aan en eet gezellig een hapje mee. Na het eten zoeken we een mooi plekje in de zon. Na een kwartiertje moet Noah alweer aan de bak en verruild hij zijn comfortabele stretcher voor een bureaustoel in z'n hotelkamer. Hij zegt: 'Bestel alvast maar een cocktail want over en half uurtje ben ik terug'. Hij houd zich aan z'n woord en ligt binnen een uur weer naast ons. Jordy houd het daarentegen een stuk langer vol en bereikt zelfs het geld maar moet genoegen nemen met een paar honderd dollar.

Terwijl de jongens aan het spelen waren ontmoetten Thierry en ik een stel Mexicanen. Ze wonen aan de grens en rijden af en toe, vijf uurtjes, op en neer om even van de zwembaden te komen genieten. Dit schijnt door heel veel Mexicanen maandelijks gedaan te worden. We praten wat en drinken gezellig nog een paar cocktailtjes. Dan worden we ineens allemaal overschaduwd door een kolossale zwarte reus met een pruik op, althans zo lijkt het in eerste instantie, het blijkt Venus Williams te zijn. Wij, en vele andere met ons, zijn verbaast over de mate waarin ze is uitgedijd. (wat is die dik geworden zeg!) Oh well, she wants to live the good life now, I suppose?

Een paar uur later zijn we allemaal lekker rozig en gaat iedereen naar z'n kamer om te douchen en zich rustig klaar te maken voor het diner. Net als bij het ontbijt was het weer een heel gedoe om een tafel te krijgen. Werkelijk overal stonden urenlange rijen voor de restaurants en de beste optie was uiteindelijk om in de Bellagio Bar te gaan eten. We gingen in de rij staan en ruim een half uur later konden we aan tafel.

Terwijl wij aan het eten waren was Marcel nog altijd het $5000,- NL toernooi aan het spelen en zat hij bij de laatste 45. Hij speelde zeer goed en had ook de hele dag een gemiddelde stack en leek uiteindelijk, na een paar keer dubbele-op gegaan te zijn, zelfs de finale tafel te gaan halen. Deze gedachte bleek achteraf een beetje te overmoedig, want toen Marcel 2 dikke potten verloor moest hij het er in gooien, liep tegen een betere hand op en eindigde als 40ste.

Uitgegeten liepen we naar de toernooizaal. Jordy en Daniël besloten zich voor de satelite's voor het $1500,- NL toernooi in te schrijven. Na iets meer dan twee uur hadden beide heren een seat bemachtigd en konden ze zich mentaal voorbereiden op het toernooi voor de volgende dag. Morgen het eindresultaat ik wens de jongens veel geluk.

Dag 4

Het is maandagochtend zeven uur en ik sta bij de bakker beneden in het hotel. Ik was de avond daarvoor vroeg naar bed gegaan en werd ergens midden in de nacht vanzelf wakker. Mijn in eerste instantie glashard ontkende jetlag was officieel een feit. Het blijft toch even wennen dat tijdsverschil en zelfs dagen na aankomst kan je er alsnog last van krijgen. Maar goed, ik gaf er nog steeds niet aan toe, en draaide me nog maar en keer of wat om. Dit hielp echter voor geen meter en ik stond maar op. Ik haalde voor mij en Jordy die ik onbewust ook wakker had gemaakt had een lekker gezond ontbijtje, en de dag kon beginnen.

Voor ons althans, want buiten werden de ligstoelen alweer bij het zwembad gezet terwijl binnen de 'diehard' gokkers alweer achter de slotmachines zaten. Ze zeggen over Vegas dat het de stad is die nooit slaapt. Dit werd voor mij nog eens even dubbel en dwars bevestigd toen ik bij aankomst in de lobby mijn tijdsbesef weer volledig kwijt was. De winkeltjes stonden alweer vol met mensen en ook de restaurants waren weer, of nog steeds, gevuld met klaarwakkere mensen.

Net als elke dag nam ik, dit keer in het gezelschap van Jordy, weer plaats bij het zwembad en deed ik nog maar even mijn ogen dicht. Een uurtje later kwam Noah naar beneden en ging even wat eten voordat het toernooi begon. Om kwart voor twaalf liepen Noah, Jordy, Marcel Thierry en Daniël naar de zogehete Fontana Lounge om daar plaats te nemen aan één van de toernooitafels.

Het toernooi kon beginnen. Bijna vijfhonderd deelnemers zorgde er samen voor dat er een prijzenpool van over een half miljoen ontstond. Dit hield in dat de winnaar zich een kleine drie ton rijker mocht rekenen. Er werd op hoog niveau gespeeld, maar door het grote aantal satellite qualifiers was het goed te doen. Ook waren er hier veel mensen 'gestaked'. Dit houdt in dat voor hen, in ruil voor een percentage, de buy-in gedeeltelijk of helemaal wordt betaald. Dit percentage hangt uiteraard af van de hoeveelheid die de speler zelf betaald. Vaak zijn het de grotere pokerspelers die hun vrienden in toernooien zetten en hiermee hun kans om in de prijzen te eindigen vergroten.

Tot en met de eerste break zat iedereen nog in het toernooi. Marcel en Noah zaten helaas bij elkaar aan tafel maar kwamen gelukkig niet in de gelegenheid elkaar er uit te gooien. Jordy had goeie chips, ongeveer twee keer het gemiddelde. Hij liep echter bij een all-inn move tegen de betere en winnende hand van Rob Hollink op en moest alsnog vroegtijdig het toernooi verlaten. Thierry, Daniël en Marcel volgdne en wisten eveneens niet in het geld te eindigen. De top vijftig werd betaald. Noah speelde de hele dag op zijn best en dit vertaalde zich al snel in een goede stack waarmee hij later ontspannen de dinnerbreak in zou gaan.

Ik had voor zes man geprobeerd te reserveren bij Noodles, een Chinees restaurant. Ik kreeg te horen dat ze hier niet aan reserveringen doen, dus ging ik maar met Jordy en Daniël in de rij staan om te zorgen dat er van de break van Noah niet te veel tijd verloren zou gaan. Bij het restaurant komen we Robert Mizrachi (winnaar van de Amsterdam Master Classics 2004 en oudere broer van Michael Mizrachi a.k.a The Grinder) tegen, samen met Grinders tweelingbroer Erik Mizrachi. Erik a.k.a. E-wee zat de laatste paar uur bij Noah aan tafel en kwam met Robert met ons eten. We hebben de Mizrachi broers laten bestellen aangezien zij al bijna een jaar in het hotel wonen en hier dagelijks eten. Noah, natuurlijk ook niet onbekend in het Bellagio voegde hier nog even zijn favoriete gerechten aan toe en na een minuut of 15 zat iedereen op te scheppen.

Het is bijna een uur later en Noah en E-wee moeten weer aan de bak. Beide heren spelen om te winnen. Of ze nou 50ste of 9de worden maakt ze niet uit ze moeten kosten wat het kost die finale tafel spelen. Wanneer ik na een uur of 2 nog even bij ze kijk is E-wee er al uit maar zit noah nog bij de laatste 30. Goed nieuws dus. Ik heb met een vriend afgesproken om nog wat te gaan drinken en bij Noah te gaan kijken, dus ik ga naar mijn kamer om even te douchen. Op het moment dat ik helemaal fris en fruitig mijn hotel kamer uit wil lopen wordt er op de deur geklopt. Ik voel 'um al aankomen, dus ik kijk door het kijkgaatje in de deur en zie gelukkig Thierry; ik doe opgelucht open. Dan zegt hij: Noah ligt eruit..., 21ste. Doodziek dus, maar ja niks aan te doen, goed gespeeld. Noah probeert gelijk zijn hoofd ervan af te zetten en doet nog even wat werkjes van de dag. Na een uur mailtjes, rakeback en MSN gaat iedereen lekker slapen.Dag 9

Om 10 uur ´s ochtends wordt ik wakker. Dat klinkt als een heel schappelijke tijd, maar als je bedenkt dat ik er om half zeven pas in dook, valt het best wel mee. De Amerikaanse Red Bull, duidelijk sterker dan de Europese, is dan ook de reden dat ik na een goeie uitgaansavond aan vier uur slaap wel voldoende heb. Wat de andere jongens betreft valt het wel mee. Noah maak ik een paar uur later wakker, en ik vraag hem mee naar het zwembad. We lopen tussen de zonnende menigte door op zoek naar een plekje, en treffen onderweg een aangebrande Marcel. We gaan bij hem liggen, en bieden hem onze zonnebrandcrème aan. Ik reserveer voor ons een tafel in het restaurant, en krijg te horen dat deze 25 minuutjes later beschikbaar zal zijn. We smeren ons in en genieten van de zon. In tegenstelling tot de zwaar bewolkte dag van gisteren, is het in de volle zon haast niet uit te houden. Na 20 minuten en een frisse duik hebben we dan ook wel weer behoefte aan de schaduw van het restaurant. Marcel, Thierry, Noah en ik gaan lekker ontbijten. Tijdens het eten lopen er vele bekenden langs, en ik hoor meerdere mensen om ons heen fluisteren; 'Hey that's Marcel Luske'.. Hij ziet dit zelf ook, en zegt de mensen, zoals hij dat altijd zo doet, vriendelijk gedag en maakt hier en daar een praatje.

Na het eten gaan we nog even in de zon liggen en drinken we een drankje. Later in de middag besluiten we, in gezelschap van de tv ploeg, te gaan shoppen in één van de grootste warenhuizen van Vegas. Noah, Marcel en ik lopen na meerdere winkels bezocht te hebben met onze handen vol tassen door het winkelcentrum. We hebben er honger van gekregen, en Noah bestelt bij de, naar zijn mening, beste pizzeria van Vegas voor ons 2 pizza's. Nadat we deze in hoog tempo met z'n allen hebben weggewerkt, vertrekken we weer naar het hotel om de tassen te droppen en even te chillen. Noah pakt z'n laptop, zit binnen 2 minuten met 12 man te chatten, logt in op een cashgame tafel en checkt z'n mailtjes.

Op het zelfde tijdstip vertrekken Jordy en Daniël naar de nieuwste en misschien ook wel de mooiste pokerroom van Vegas, het pas twee weken geleden geopende pokergedeelte in het Venetian casino. Daar trachten ze wederom een $500 toernooi te spelen, deze keer zijn ze niet te laat. Maar is er te weinig animo, en er wordt een $100 rebuy gestart; uiteindelijk staan er 30 man klaar, met toch een leuke eerste prijs van bijna $2000. Na een uurtje of 3 is het weer een bubble avontuur voor Jordy dat zijn dag verpest. AA tegen AJ voor zeg maar alle chips, Daniël was eerder al slachtoffer van een dubieze call, hij besluit de rest van de dag te besteden aan de cashgames aldaar. Jordy vertrekt naar het hotel om daar het internet af te stropen naar een goeie cashgame.

Om tien uur is het tijd om te gaan douchen, en loopt iedereen te bellen om af te spreken over hoe, wat en waar die avond. De afspraak is uiteindelijk; om 23.00uur te verzamelen voor de FIX.

Justin 'L.O.G.I.C.O' Bliek zal vandaag aankomen. Voordat we naar beneden lopen wordt er een extra bed in de kamer geplaatst, dat scheelt ´s nachts weer een hoop gedoe. Justin, die ondanks de lange reis nog wel behoefte heeft om mee uit te gaan, zal door Noah worden opgevangen. Ik vertrek alvast met Marcel, Devilfish, David Williams en nog wat anderen vanuit het restaurant beneden. Bij de club aangekomen worden we door de host van het feest naar onze tafels gebracht. We bestellen wat flessen, en het feest kan beginnen. Er wordt heel goed gedraaid, en iedereen heeft het erg naar zijn/haar zin. Binnen een uur zijn ook Noah en Justin binnen komen wandelen, en zit de vipruimte al aardig vol dansende mannen en vrouwen. Tegen vijven lopen Noah en ik naar buiten om het voor gezien te houden. In mijn kamer aangekomen vind ik Justin in volledige coma in mijn bed. Het werd dus een nachtje op het logeerbed slapen voor mij.

Het was weer een gezellige zaterdag avond. Morgen zullen de gebruikelijke online toernooien weer worden gespeeld. Om hier een positief resultaat te kunnen behalen is een goede nachtrust essentieel, en dus iedereen gaat knockout.

Tot morgen....

Benten.

Dag 5

Dinsdag 11 april, een nieuwe dag met nieuwe kansen voor iedereen die zich heeft ingeschreven voor het $2000,- Hold'em NL.tournament. Aan dit toernooi doen een stuk minder Nederlandse jongens mee dan in de dagen ervoor. Rob Hollink, Noah en Marcel zijn uiteraard wel van de partij. Om twaalf uur gaan er 337 spelers van start. De hoge inleg zorgt ervoor dat er weer om een flink bedrag gepokerd gaat worden; $ 230.000,- om precies te zijn.

Om een uur of half elf wordt ik door Marcel wakker gebeld. Hij zit met een Nederlandse filmploeg bij het zwembad. Ik trek mijn zwembroek en loop naar beneden. Een cameraman, een geluidstechnicus, een regisseur en de producent interviewen Marcel. Ze zijn hier in Las Vegas voor de Reallife show die ze momenteel over Marcel en Noah aan het maken zijn. Het dagelijks leven van beide heren en aanhang word op film vastgelegd en zal binnenkort worden uitgezonden. We bespreken hoe we die filmploeg in het casino kunnen laten filmen zonder dat ze direct opgepakt worden, en de camera's in beslag genomen worden. Marcel is hier gelukkig een graag geziene gast en zal het proberen te regelen via de floormanager van de pokerroom. Het is heel moeilijk, en wordt in eerste instantie ook niet goedgekeurd. Later kunnen ze met een kleine handycam gelukkig wel wat opnames maken. Het is kwart over elf, en Marcel, achtervolgd door de camera, gaat naar zijn kamer om zich klaar te maken voor het toernooi. Ik blijf lekker aan het zwembad liggen en wens hem veel geluk.

Anderhalf uur later ga ik even wat eten en bij de jongens kijken. Ik kan Noah nergens vinden maar zie wel ergens een hele dikke berg fiches staan. Ik denk; nu al!? Die is echt z'n tafel aan het slopen. Dan komt er een bekend petje achter vandaan en zie ik dat Noah met ruime voorsprong de leiding in chips heeft genomen. Rob Hollink zit naast Noah en heeft niet meer dan het gemiddelde aantal punten voor zich staan. Noah speelt bijna elke hand. Hij heeft ook vaak de beste, of doet op z´n minst zo voorkomen, en blijft zo maar meer en meer chips aan zijn stack toevoegen. Marcel zit ook lekker te spelen en zit qua chips zeker bij de top op dit moment. De mannen houden dit nog vele uren vol en gooien de ene speler na de andere het toernooi uit. Om negen uur is het tijd voor de dinnerbreak, zitten ze er allebei nog in. Ik heb voor ons om negen uur bij de Jappanner gereserveerd. Bij aankomst staan cameraman en consorten alweer te wachten en volgen ons naar het restaurant. Noah en Marcel krijgen een zender op en ze filmen ons gedurende het hele diner.

Ondertussen hebben we met Patrik Antonius contact over het uitgaan. Èén van de beste feestjes van Vegas is vanavond in de huisclub van Ceaser's Palace (Pure). Patrik heeft een tafel weten te regelen. We moet hierdoor wel voor elven binnen zijn dus Thierry, Jordy, Daniël en ik spreken om kwart voor elf af met de anderen. Noah en Marcel keren na het eten weer terug naar hun tafel, en wij kleden ons snel om. Na het omkleden neem ik nog even snel een kijkje bij het toernooi en zie dat Marcel er al uitligt. Tijdens het eten grapte Marcel nog; Ik zal er zo wel weer als eerste uitliggen, dat heb ik altijd! En ja hoor, een paar handjes na de pauze moet ie de tafel verlaten. We gaan zonder Marcel gezien te hebben maar snel naar de club want de tijd dringt. Eenmaal daar aangekomen zien we de langste rij ooit maar gelukkig mogen we tot vooraan lopen. We worden als heuse celebrities ontvangen, en twee beeldschone vrouwen escorteren ons naar onze tafel. De flessen worden besteld, en wanneer ik mijn eerste drankje nog niet heb in geschonken staat Marcel ineens naast me. Ik zeg; `je hebt je aan je woord gehouden,` gelukkig kan hij er nog om lachen. Hij is in het gezelschap van party animal Dave 'Devilfish' Ulliot, die de tafel naast ons schijnt te hebben gereserveerd. Wat een toeval !! We proosten met z'n allen op het goede leven, en het feest kan beginnen. Er wordt lekker gedraaid en er hangt een hele goede sfeer. Het entertainment is goed, en de service is uitmuntend. Kortom, alle ingrediënten voor een top feest.

Na ongeveer 3 uurtjes, gelukkig, niets van Noah gehoord te hebben krijgen we een smsje; Ik lig eruit 13de. Ben er ziek van en ga pitten. U guys have fun zie je morgen. Het medeleven onder de andere jongens is groot maar zo gaat het nou eenmaal. Ook nare gebeurtenissen moeten gevierd worden dus we schenken er snel nog eentje in. Om een uur of drie is iedereen weer in z'n hotelkamer.

Morgen zal alleen Marcel het $2000,- toernooi spelen. Verder staat er niet echt veel in de planning maar je weet nooit waar je uiteindelijk belandt.

We hopen op een goed resultaat voor Marcel en ik hou jullie op de hoogte.

Dag 6

Rustdag

Nog helemaal brak, en zelfs nog een beetje dronken van de leuke feestavond van gisteren wordt ik wakker. Ik kijk naar mijn kamer en zie één grote puinhoop. Toen schoot het me weer te binnen; ik ben gisterenavond iets kwijt geraakt. Bij thuiskomst merkte ik dat de camera die ik van de filmploeg had meegekregen niet meer in mijn bezit was. In plaats van direct te beseffen dat ik deze onder onze tafel in de club had laten liggen, ging ik in lamme toestand de hele kamer doorzoeken. Tevergeefs uiteraard. de volgende ochtend nam ik contact op met de afdeling gevonden voorwerpen van de club, maar kreeg, zoals verwacht, te horen dat de schoonmakers niks hadden gevonden. Ja, wat zeg je dan? 'May I come over and have a look for myself?' Denk het ook niet. Ik neem contact op met de filmploeg en leg het ze uit. Gezien ze met ons mee waren, en zelfs medeverantwoordelijk waren voor de torenhoge rekening, konden ze het wel begrijpen. Desalniettemin voelde ik me er niet lekker bij en was het minstens zo vervelend als eenvoudig de vodka de schuld te geven.

Nadat ik het hele verhaal bij Noah op de kamer had herhaald was het wachten op de filmploeg. Ik had voor mij Noah en Jordy een lekker ontbijtje besteld. Omelet, fruit, broodjes, jus d´orange en kopje thee. Tijdens het eten zit Noah 100-200 te spelen op pokerstars, dus onder genot van wat interviews en een ontbijtje worden we langzaam wakker. Wanneer de filmploeg ons weer verlaat pakken we onze spullen op en lopen we richting het zwembad.

We doen allemaal even onze ogen dicht en genieten van de zon. Binnen een half uur staan er weer 2 mensen voor onze neus met een camera. We doen uiteraard alsof ze er niet zijn, maar als ze dan weer vragen of je even een duik wilt nemen of nog een keertje wilt opstaan is het moeilijk ze te negeren. Van hot-tub naar ijswaterbad naar het hoofdzwembad en weer lekker liggen op het bedje. Na een paar uur slap kletsen in de zon hebben we er genoeg van, en vertrekken we terug naar boven.

Marcel ligt inmiddels al weer een tijdje uit het toernooi. Al in het begin verloor hij 2 dikke potten en hij had geen zin om met een klein stackje te gaan zitten grinden in het toernooi. Morgen staat het $3000 event op het programma, maar hopen dat hij daar meer geluk heeft.

Voor 8 uur staat een tafel bij de "FIX" op de agenda. Op hetzelfde moment zal Marcel, in het bijzijn van de camera crew, zijn pokersong aan de directie van de WPT presenteren. Het nummer dat Marcel vorige week in een studio in Amsterdam opnam lijkt een groot succes te gaan worden. Marcel is op dit moment bezig te kijken naar de beste manier om zijn song te exploiteren, en heeft hiervoor dagelijks afspraken met potentiële afnemers. Ook werd er gepraat over de bijbehorende videoclip.

Acht uur. Iedereen verzamelt in de kamer, en we gaan naar het restaurant. Tijdens het bestellen van het eten schuift Antanas "Tony G" Guoga aan. De eigenaar van Pokernews komt even bijkletsen met Jordy en Noah. Na een tijdje serieuze dingen besproken te hebben komen er woorden uit zijn mond die niemand had verwacht. 'Would you guys like to join me tomorrow, I am going skieing in the mountains'. Iederen begint te lachen maar wanneer blijkt dat Tony bloedserieus is wordt er snel `off course` geroepen. We spreken af voor de volgende ochtend tien voor acht, en we praten nog even na over hoe en wat. Het is ongeveer 45 minuutjes rijden, en de planning is om met 3 auto's te gaan. In totaal zullen er 2 limousines en een busje afreizen naar de pistes. Wintersportkleding, waar natuurlijk niemand aan gedacht had, kan daar worden gehuurd. Het belooft een aparte, maar leuke dag te worden en Noah zal voor het eerst in zijn leven gaan skieën. Het kan bijna niet anders dan een mooi verhaal worden en iedereen kijkt er dan ook naar uit.

Na het eten zoeken we Marcel op om te vragen hoe het allemaal is gegaan, en halen een lekker ijsje in één van de vleugels van het Bellagio. Al pratende lopen we terug het casino in, en nemen een kijkje in de pokerroom. Thierry en Daniel overleggen of, en zo ja wat, ze gaan spelen. Noah gaat even een kijkje nemen in de high stakes pokerroom. De gezichten die daar op de muur hangen zittten in levende lijve één van de hoogste limieten die ik ooit gezien heb te spelen. Noah en Gus Hansen schudden de hand.

Alleen bekenden van de floor manager van de pokerroom mogen hier naar binnen, dus wij blijven even vanaf buiten kijken. Het is een glazen kamer dus we kunnen alles goed zien. Dan richt Noah zijn aandacht op een andere bekende; "Tobias Persson" uit Zweden. De nog geen 24 jaar oude jongen zit aan een 200-400 No-Limit game, en Noah pikt een leuk handje mee.

Hij is zelfs bereid geweest deze uit te typen om jullie een beetje een beeld te geven hoe het er in deze game aan toe gaat:

Noah: Één of andere Hollywoodster raised naar $1200,- Alan Cunningham callde op de button. Tobias maakt vanuit de kleine blind $5600,-. De actie ligt weer bij de acteur; zonder blikken of blozen gooit ie een rode chip in de pot.(deze chips zijn slechts$25.000 waard). Tobias called. Flop 973 rainbow. Tobias checkt, en de acteur gooit er nog een rood chipje in. Tobias checkraised naar $100.000 waarna de acteur 5 minuten lang nadenkt, en alleen nog maar het volgende kon uitkramen; "Did you really call me with pocket nines, Did u, did u? Op dat moment wist ik zeker dat hij azen had, en dat Tobias of Koningen, of ook Azen had. De acteur gaat nog een stap verder en gooit zijn kaarten open. Dit mag gewoon in Vegas. De hand is dus nog niet dood en ja hoor hij laat azen zien. Tobias laat helaas KK zien. De turn en de river boden geen hulp voor Tobias en de acteur pakt de pot. Min $125.000,- voor Tobias. De hand daarna krijgt Tobias zelf Azen en flopt zijn tegenstander een set voor een soortgelijke pot; "poker kan een cruel spelletje zijn"

Tobias en Noah verlaten de Pokerroom, en we gaan naar onze kamers. We spreken af lekker vroeg naar bed te gaan om de volgende dag topfit te zijn voor het Las Vegas Ski avontuur.

Hopelijk breekt niemand iets en komen we allemaal heelhuids terug.

I'll keep you guys updated...

Benten

Dag 7

Om kwart over zeven gaat de wekker. Ik spring onder de douche en de telefoon gaat. Noah vraagt of ik er klaar voor ben. Ik antwoord bevestigend, haal hem van zijn kamer, en we lopen naar de lobby. Thierry en Daniel staan al beneden te wachten. We hebben Tony aan de telefoon en vragen hem wat ontbijt mee te nemen. De mensen van de tv sluiten zich ook bij de groep aan, en om iets over achten is iedereen compleet.

Voor de hoofdingang van het hotel staan er twee prachtige limousines te wachten. Noah, Tony, de camera man en ik stappen in de ene en Thierry en Daniël nemen plaats in de andere. De filmploeg heeft een eigen bus, en zullen ons hiermee de hele rit volgen. Wanneer we wegrijden begint de hele show al; we moeten eerst een stukje weggrijden en dan wachten tot de cameraman weer is ingestapt. Onderweg wordt dit nog een stuk of 10 keer herhaald. Na ongeveer een uur zitten we in de sneeuw. Echt bizar om vanuit je hotel, waar je allemaal zonnende mensen ziet liggen, bij een skigebied aan te komen.

We stappen uit spreken met de chaufeurs een tijd af wanneer we weer opgehaald moeten worden, en we lopen naar boven. Als eerste kiezen we allemaal een skibroek uit, en kopen we wat handschoenen. Ik liep in een t-shirtje dat bij aankomst op de berg meer dan genoeg bleek te zijn en dus liet ik de ski jas maar in het rek hangen. We moesten allemaal een formulier invullen voordat we de rest van onze uitrusting op konden halen. Daniël en ik namen een snowboard en de rest vroeg om skies.

Eindelijk was het dan echt zover; we liepen naar de liftjes. Ik begon met Noah, die in zijn hele leven nog nooit op skies had gestaan, op de oefenpiste. De rest van de groep ging snel zijn eigen weg en namen de liftjes tot boven aan de berg. De eerste keer dat ik met Noah afdaalde ging hij in één keer rechtdoor naar beneden, en liet zich aan het eind van de berg net voor een boom vallen. Ik legde hem wat kleine maar toch wel belangrijke dingetjes uit als hoe te remmen, en we probeerden het nog maar een keer. Het ging al beter, maar het grootste gedeelte van de berg werdt nog steeds rechtdoor afgelegd. Na het nog een paar keer rustig geprobeerd te hebben leek noah het wel een beetje onder de knie te krijgen.

De ongeduldige filmploeg die nog geen actie shot hadden kunnen maken wilde hem koste wat het kost boven aan de berg hebben. Ik zei dat we hier nog maar even mee moesten wachten maar na nog 2 keer zaten Noah en ik toch echt in de lift naar boven. De rest van de groep stond ons daar al op te wachten. Terwijl Noah, voor zijn eerste echte afdaling, even geinterviewd werd maakte ik mijn achterste binding vast en schoot ik met Thierry en Daniël voor het eerst in jaren weer eens in hoog tempo van de berg af. De adrenaline gierde werkelijk door mijn hele lichaam en ik kon niet wachten weer boven aan die berg te staan voor een tweede keer. Nadat ik uit de nogal enge, en vooral onbeveiligde, liftjes was gegleden was Noah klaar met z'n interview. Ik vroeg of hij er al klaar voor was, maar hij wilde voor het eerst in zijn leven nog wel even voor de camera staan. Ik voelde al dat het skieën hem nog niet helemaal lekker zat en ging snel zelf nog maar een keer.

Later zag ik hem vanuit de liftjes al een aardig stuk naar beneden zijn gegaan en door een sneeuwscooter met cameraman achtervolgd worden. Ik boarde naar hem toe en vroeg hoe het ging. Hij keek me aan alsof ie me wilde vermoorden voor het feit dat ik hem naar boven had laten gaan. Hij was zeiknat en, het ijs zat werklijk tot in zijn oren. Hij had er geen zin meer in. Die iets te steile helling was hem echt teveel geworden, hij besloot dan ook om met behulp van de scooter af te dalen. Eenmaal beneden gingen we met z'n allen even lekker een hapje eten.

Noah had er schoon genoeg van, en ging met de filmploeg terug naar het hotel om lekker aan het zwembad te gaan liggen. De rest van de groep bleef nog even in de zon zitten en trok zijn spullen weer aan voor nog wat afdalingen. Na ongeveer tweeenhalf uur waren we allemaal klaar, brachten we onze spullen terug en gingen we onder het genot van een biertje in de zon zitten. Het was echt bloedheet en zelfs de t-shirtjes gingen uit. Het was een uur of vier en we maakten ons klaar om weer naar huis te gaan.

We hadden met dezelfde chauffeurs als vanochtend om 16.30 afgesproken. Toen we om 5 uur nog steeds op ze stonden te wachten, en nog steeds niks van hen hadden vernomen begonnen we ons toch wel en beetje zorgen te maken. De telefoons deden het allemaal niet in de bergen en bijna alle bezoekers waren al naar huis, dus een lift leek ook lastig gaan te worden. Dan heeft Tony er genoeg van, en springt hij bij een vrouw in de auto die hem een wel een lift wilde aanbieden, en zegt tegen ons dat we maar het zelfde moeten doen. Iedereen kijkt elkaar aan en denkt; die gozer is gek geworden!

Er staat nog 1 grote truck met wat snowboardhippies met flessen wijn in hun hand, en vermoedelijk wat verdovende middelen in hun zak. Ze zijn onze laatste hoop en we vragen of ze ons mee zouden willen nemen richting Vegas. Één van de jongens blijkt de zoon te zijn van de vrouw waarbij Tony is ingestapt, dus ze willen ze ons wel meenemen. We stappen allemaal in en we weten niet wat we meemaken. De zakken wiet en hash worden overal vandaan getrokken en de lege flessen wijn lagen door de hele truck. We kunnen onze lach haast niet inhouden, en laten het dan ook maar over ons heenkomen. We stellen ons voor, en beginnen te praten over van alles en nog wat. Als snel wordt hun duidelijk dat we uit Amsterdam komen en is het wederzijdse respect en feit. De gehele terugreis worden er pijpjes en jointjes opgestoken, en ik vraag de jongen achter het stuur (die dit overigens niet echt meer weet te vinden, en het overgrote gedeelte van de tijd achterstevoren in zijn stoel zit te zuipen) of ik het al over moet nemen. De auto lijkt wel een rookmachine, want wanneer we het raampje opendraaien zie een wolk achter de auto vandaan komen. Inmiddels werken de telefoons weer, en heb ik contact met Tony over hoe en wat. Hij zit al bij de moeder thuis. Ze blijkt de vrouw te zijn van Mike Love van de Beachboys, en zijn zoon zit dus voor mij te blowen en te zuipen. We zetten twee mensen van hun groep ergens af en halen Tony op bij het huis van hun moeder. Alles van een leien dakkie en in z'n elfendertigste versneling.

Èénmaal aangekomen moeten we uiteraard nog het huis met de bijhorende wall off fame bekijken en kunnen we eindelijk richting het hotel. Tony, die naar een loting van de Intercontinental Cup moet, en dit dankzij de jongen alsnog lijkt te halen, zijn dank is groot. Hij besluit iedereen op sushi te trakteren in de beste sushibar van Vegas. De stoners laten zich overweldigen door het eten, en de vreetkick wordt op highclass niveau weggekauwd. Na het eten bedanken we de jongen nogmaals, en keert iedereen helemaal brak van de dag terug naar hun kamers.

Om een uur of twaalf loop ik naar beneden om te kijken hoe Marcel het aan het doen is, en zie ik dat hij bij de laatste 30 zit. Hij heeft een dikke berg chips voor zich staan en zit ontspannen in zijn stoel. Ik blijf achter hem zitten en kijk mee hoe hij de daaropvolgende 3 uur zijn chipcount weet te vergroten en nog steeds in het toernooi zit. Marcel sluit om 10 minuten voor 3 zijn langdurende pokerdag positief af zit, als vijfde in punten, bij de laatste 10. Morgen om 15.00 zal de finale worden gespeeld, en Marcel maakt een goede kans deze met een overwinning af te sluiten.

Noah speelt het $5000,- toernooi, en zal zijn best doen ook de finale tafel te halen. Hij is er de afgelopen week meerdere malen erg dichtbij geweest en weet dat als zo blijft spelen een grote kanshebber is in ieder toernooi.

Ik duim voor hem ik hoop jullie ook... tot morgen

Benten

Dag 8

Jordy, Daniel en Thierry begonnen gisteren aan hun tocht langs enkele toernooien in de verschillende casino's. Op het programma stond onder andere een bezoekje aan het $500 toernooi in het Wynn. Volgens een toernooi agenda op internet zou het om 15.00 beginnen.

Vol verwachting arriveren de drie vrienden ruim op tijd in het Wynn hotel.

Bij aankomst wordt al snel duidelijk dat het toernooi uren eerder was begonnen, en dat een eventuele latere inschrijving uitgesloten was. Teleurgesteld bedenken de mannen een alternatief plan; Het Caeser's hotel, waar ik eerder deze week mijn camera ben verloren/vergeten leek de uitkomst. Om 19.00 uur scheen daar een kleiner, maar wel interessant, rebuy toernooi te worden gehouden, dus gingen ze maar snel die kant op. Thierry hield het wel voor gezien, en keerde terug naar het Bellagio.

Éénmaal in de Ceaser's aangekomen schrijven Jordy en Daniel zich, om de tijd te overbruggen, in voor een 8-16 Limit cashgame. Al snel vinden ze hun draai, en besluiten ze het toernooi links te laten liggen. Aangezien ze bij elkaar aan tafel zitten, en het een goede game is, kunnen ze als een team de andere spelers langzaam leegplukken. 5 uur later heeft dit beide heren een paar honderd dollar elk opgebracht. Voldaan keren ze terug naar het hotel om onder het genot van uitgebreide roomservice wat internet toernooien te spelen. Morgen staat de allernieuwste pokerroom van Vegas op het programma; de pas 2 weken oude room in het Venetian.

Noah speelde vandaag het $5000,- No Limit Hold'Em toernooi. Ik ging om een uur of drie bij hem kijken, en zag dat hij in plaats van de gebruikelijke stapel(tje)s de fiches plat naast elkaar op tafel had liggen. Dit hield in dat hij van de 10.000 punten waarmee werd aangevangen nog slechts een paar duizend over had.

Tegelijkertijd speelde Marcel aan de andere kant van het casino de finale van het $3000,- toernooi van gisteren, en ik besloot om daar maar eens een kijkje te gaan nemen. Ik zag dat hij net als gisteren veel chips had, en dat hij zichzelf nog altijd als favoriet van dit toernooi mocht beschouwen. Na een tijdje te hebben staan kijken kwam Noah naast me staan en vertelde me dat hij er uit lag. Hij had, afgezien van de 10 keer JTs en QJs die hij ook nog eens niet hitte, geen degelijke hand gedeeld gekregen. Het mocht helaas niet zo zijn, en de aandacht ging weer snel naar Marcel. Noah had geen zin om bij Marcel te blijven kijken en ging bij Patrik Antonius op de kamer zitten spelen. Ik vergezelde hem, startte ook maar een toernooitje op de computer, en bestelde wat te eten voor ons. Na een uur kreeg ik het eerste smsje vanuit de pokerroom; Marcel zit bij de laatste drie. ik antwoord met; laat het ons weten als er twee over zijn. Nog geen half uur hierna krijg ontvang ik het smsje met de verlossende worden; we zijn heads-up. Noah gaat siting out op de 100-200 tafel waarop hij aan het spelen is, en loopt naar beneden om te kijken. Ik speel nog even mijn sit on go'tje uit, en nadat ik ik mijn verlies heb genomen ga ik ook naar beneden. In de pokerroom aangekomen tref ik Marcel en zijn laatste tegenstander in staande positie. Dat houdt negen van de tien keer in dat er iemand all-in is, en ja hoor; het is de laatste hand. Marcel verslaat zijn tegenstander met een flush tegen twee paar. Een staande ovatie voor Marcel 'The Flying Dutchman' Lüske is het gevolg. Onze cameraploeg is ook van de partij, en zit er samen met vele andere fototoestellen en telefoons gebruikende toeschouwers direct bovenop. Marcel is in een trance geraakt door zijn overwinning, en tegen zijn tranpiratie valt niet op te drinken. Nadat zo ongeveer elke bezoeker van het Bellagio hem persoonlijk met de winst heeft gefeliciteerd, trekt hij zich even tot terug op zijn kamer om tot zichzelf te komen.

Na een uur treft iedereen elkaar weer, en gaan we gezellig eten in het Olives restaurant. We heffen het glas op de overwinning, en op de verjaardag van één van de mensen van de filmploeg, en we genieten van de heerlijke gerechten en flessen wijn.

We hebben eerder al afgesproken om uit te gaan, en nadat iedereen zijn dessert op heeft maken we ons klaar. De club die voor vanavond in de planning staat is TAO, één van de mooiste en grootste clubs van Vegas. Om een uur of twaalf staan we met een groep van ongeveer 20 man voor de deur, en worden we naar onze tafels gebracht. Doordat we erg laat waren met reserveren was de vaste tafel van een paar van de jongens die met ons mee waren, al vergeven. We moesten genoegen nemen met een klein hoekje net buiten de dansvloer. Ondanks het gebrek aan beweegruimte zat de feeststemming er al snel in, en stonden we op stoelen en banken op de muziek te bouncen. In een tijdsbestek van nog geen 3 uur was de geestelijke gesteldheid van vele van ons niet meer helemaal zuiver. Er werd dan ook met drank gesmeten, en bakken vol met ijs gingen door de lucht. Op aanraden van vele uitsmijters, en naar eigen gevoel, leek het ons allen beter de club te verlaten voordat het uit de hand zou gaan lopen. De éne helft van de groep keerde terug naar het hotel, en de echte feestbeesten lieten zich naar een afterparty brengen. Éénmaal aangekomen zien we meer hoeren en penose lopen dan op een gemiddelde zaterdag avond op de wallen, en houden we het dus ook hier voor gezien.

Terugkijkende op de feestavond van gisteren moet ik helaas constateren dat het minder geslaagd was dan waar we in eerste instantie op hadden gehoopt. Dessalnietemin was het voor een mindere avond toch erg gezellig. Morgen zullen we met een vermoedelijk nog grotere groep naar de club terugkeren waar ik eerder al naar verwezen heb. De camera ligt nog steeds een beetje gevoelig, en daar wil ik dan ook geen woorden meer aan vuil maken

Dag 9

Om 10 uur ´s ochtends wordt ik wakker. Dat klinkt als een heel schappelijke tijd, maar als je bedenkt dat ik er om half zeven pas in dook, valt het best wel mee. De Amerikaanse Red Bull, duidelijk sterker dan de Europese, is dan ook de reden dat ik na een goeie uitgaansavond aan vier uur slaap wel voldoende heb. Wat de andere jongens betreft valt het wel mee. Noah maak ik een paar uur later wakker, en ik vraag hem mee naar het zwembad. We lopen tussen de zonnende menigte door op zoek naar een plekje, en treffen onderweg een aangebrande Marcel. We gaan bij hem liggen, en bieden hem onze zonnebrandcrème aan. Ik reserveer voor ons een tafel in het restaurant, en krijg te horen dat deze 25 minuutjes later beschikbaar zal zijn. We smeren ons in en genieten van de zon. In tegenstelling tot de zwaar bewolkte dag van gisteren, is het in de volle zon haast niet uit te houden. Na 20 minuten en een frisse duik hebben we dan ook wel weer behoefte aan de schaduw van het restaurant. Marcel, Thierry, Noah en ik gaan lekker ontbijten. Tijdens het eten lopen er vele bekenden langs, en ik hoor meerdere mensen om ons heen fluisteren; 'Hey that's Marcel Luske'.. Hij ziet dit zelf ook, en zegt de mensen, zoals hij dat altijd zo doet, vriendelijk gedag en maakt hier en daar een praatje.

Na het eten gaan we nog even in de zon liggen en drinken we een drankje. Later in de middag besluiten we, in gezelschap van de tv ploeg, te gaan shoppen in één van de grootste warenhuizen van Vegas. Noah, Marcel en ik lopen na meerdere winkels bezocht te hebben met onze handen vol tassen door het winkelcentrum. We hebben er honger van gekregen, en Noah bestelt bij de, naar zijn mening, beste pizzeria van Vegas voor ons 2 pizza's. Nadat we deze in hoog tempo met z'n allen hebben weggewerkt, vertrekken we weer naar het hotel om de tassen te droppen en even te chillen. Noah pakt z'n laptop, zit binnen 2 minuten met 12 man te chatten, logt in op een cashgame tafel en checkt z'n mailtjes.

Op het zelfde tijdstip vertrekken Jordy en Daniël naar de nieuwste en misschien ook wel de mooiste pokerroom van Vegas, het pas twee weken geleden geopende pokergedeelte in het Venetian casino. Daar trachten ze wederom een $500 toernooi te spelen, deze keer zijn ze niet te laat. Maar is er te weinig animo, en er wordt een $100 rebuy gestart; uiteindelijk staan er 30 man klaar, met toch een leuke eerste prijs van bijna $2000. Na een uurtje of 3 is het weer een bubble avontuur voor Jordy dat zijn dag verpest. AA tegen AJ voor zeg maar alle chips, Daniël was eerder al slachtoffer van een dubieze call, hij besluit de rest van de dag te besteden aan de cashgames aldaar. Jordy vertrekt naar het hotel om daar het internet af te stropen naar een goeie cashgame.

Om tien uur is het tijd om te gaan douchen, en loopt iedereen te bellen om af te spreken over hoe, wat en waar die avond. De afspraak is uiteindelijk; om 23.00uur te verzamelen voor de FIX.

Justin 'L.O.G.I.C.O' Bliek zal vandaag aankomen. Voordat we naar beneden lopen wordt er een extra bed in de kamer geplaatst, dat scheelt ´s nachts weer een hoop gedoe. Justin, die ondanks de lange reis nog wel behoefte heeft om mee uit te gaan, zal door Noah worden opgevangen. Ik vertrek alvast met Marcel, Devilfish, David Williams en nog wat anderen vanuit het restaurant beneden. Bij de club aangekomen worden we door de host van het feest naar onze tafels gebracht. We bestellen wat flessen, en het feest kan beginnen. Er wordt heel goed gedraaid, en iedereen heeft het erg naar zijn/haar zin. Binnen een uur zijn ook Noah en Justin binnen komen wandelen, en zit de vipruimte al aardig vol dansende mannen en vrouwen. Tegen vijven lopen Noah en ik naar buiten om het voor gezien te houden. In mijn kamer aangekomen vind ik Justin in volledige coma in mijn bed. Het werd dus een nachtje op het logeerbed slapen voor mij.

Het was weer een gezellige zaterdag avond. Morgen zullen de gebruikelijke online toernooien weer worden gespeeld. Om hier een positief resultaat te kunnen behalen is een goede nachtrust essentieel, en dus iedereen gaat knockout.

Tot morgen....

Benten.

LEES MEER

Comments

Lees 6 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook