Now Live Lex "RaSZi" Veldhuis Twitch Stream

Las Vegas dagboek, dag 10 tot en met 18

Las Vegas dagboek, dag 10 tot en met 18 0001

Dag 10

Wat een avond was het weer... Het is het eerste wat ik vanuit mijn bed hoor is; HUH, waar ben ik in godsnaam?! Het is Justin. Nadat hij gisteren, zonder gegeten te hebben, direct uit het vliegtuig naar de club was gekomen, viel de wodka hem zwaarder dan verwacht. Iedereen voelde trouwens de drank wel toen ie wakker werd. Grey Goose was de boosdoener.

Langzamerhand gingen de ogen steeds wijder open, en constateerde de één na de ander dat de kamer op zijn zachtst gezegd een grote puinhoop was. We stonden op en belden housekeeping of ze onze kamer wilden komen opruimen. Terwijl Nancy onze bedden opmaakte, liepen Jordy, Justin, Noah en ik naar beneden om iets bij het zwembad te gaan eten. Na een half uurtje in de zon te hebben gelegen konden we aan tafel. De jongens moesten opschieten want het zondag $215,- toernooi was al bijna begonnen. Ik besloot nog maar even bij het zwembad te blijven liggen. Het ging na een uur echter zo hard waaien dat ik mijn zonnebril en petje het water in zag vliegen, en er zelfs stretchers van links naar rechts voorbij schoven zonder dat daar enige menselijke invloed werd uitgeoefend. Ik besloot eieren voor mijn geld te kiezen, raapte mijn spullen bij elkaar en ging bij de jongens kijken. Noah en Jordy lagen er al snel uit. Van onze groep was Thierry de enige die in het geld eindigde. Hij moest na ruim vijf uur spelen genoegen nemen met de 100ste plaats.

Iedereen was nog een beetje brak van gisteravond, en we kozen er dan ook wijselijk voor om niet uit eten te gaan, maar in plaats daarvan gezellig op de kamer te eten. Ruim een uur nadat we besteld hadden werd er op de deur geklopt, en werden er twee volle karren met eten de kamer binnengerold door vriendelijk lachend hotelpersoneel.

De ene helft keek een spannende HeadsUp op tv, de andere speelde nog wat op zijn laptop, en iedereen at rustig zijn bordje leeg. We waren net vijf minuten klaar met eten, en Noah werd al door de filmploeg opgehaald voor een paar opnames. Ik rolde de karren naar de gang, en ging lekker vroeg naar bed.

De andere jongens gingen nog even beneden in het casino kijken bij Michael 'the Grinder' Mizrachi, die aan een bakkara tafel binnen een paar uur $225.000 verloor. Noah speelde na de opnames nog een paar uurtjes online, en ging om 5 uur vanochtend ook maar op 1 oor.

Morgen ochtend staan er weer een paar toernooitjes op het programma, en moeten Noah en Marcel vroeg op voor opnieuw een paar opnames. Ik hou jullie van de activiteiten op de hoogte..

Benten

Dag 11

We werden wakker om een uur of elf. Justin pakte als eerste zijn spullen en liep naar het zwembad. Vanuit het raam op het zwembad neerkijkende zag ik dat het weer eens keihard waaide, en veel mensen daarom het zwembad meden. Justin kwam hierdoor ook al snel weer naar boven met het bericht dat het te koud was. Ondertussen speelden Jordy en Noah op internet. Na een uurtje bij hen op de kamer te hebben gezeten, zag het er beneden al wat drukker uit, en was de wind al een beetje afgenomen. Ik trok mijn zwembroek aan en vertrok naar beneden. Na een half uurtje daar gezeten te hebben schoven DevilFish en een vriend van hem aan en we namen een drankje.

Thierry, Noah, Jordy en wat mensen van TV volgden, en binnen anderhalf uur zaten we met z'n tienen naast elkaar te zonnen en te zuipen. Op een gegeven moment was het weer zó aangenaam, dat niemand de tijd meer in de gaten hield, en na een paar uur aan nog aan zijn huid kon voelen hoelang ie in de zon gelegen had. Na een laatste duik keerden we terug naar onze kamers om wat te eten, en om op internet te spelen.

De mannen hadden zich vandaag niet ingeschreven voor live toernooien en beproefden hun geluk dus op verschillende poker sites. Dit ging zo nog een paar uur door, en tot aan het avondeten zat iedereen achter z'n laptop. Noah had voor ons gereserveerd in STACK, een exclusief restaurant met een goede kaart in het Mirage Hotel. In het gezelschap van Marcel liepen we het prachtige hotel binnen, en werden meerdere malen opgehouden door fans die hem met z'n overwinning van vorige week feliciteerden. Hardstikke leuk om te zien hoe iemand als Marcel in zo'n groot land beroemd is terwijl hij zich in zijn eigen kikkerlandje, op veel plekken, nog moet voorstellen. Eenmaal aan tafel wordt zo ongeveer ieder gerecht van de kaart op tafel gezet en niet ongemoeid gelaten.

Na het eten nemen we nog even een kijkje in de pokerroom van het Mirage, en maken we een mooie wandeling langs de Las Vegas boulevard. In het Bellagio aangekomen treffen we een goede bekende van Noah; Carlos Mortensson, aan één van de satelite tafels. De buy-in van zo'n kwalificatie toernooi voor het grote toernooi van morgen is $2500,-. Carlos zag aan deze tafels zijn kans en won als eerste speler ooit drie van deze qualifiers achter elkaar, goed voor $75.000,-

Ook hoorden we dat The Grinder gisteren nadat hij $225.000 had verloren, met z'n laatste $800 weer terug was gekomen naar $180.000.

Echt ongelofelijk, dit soort limieten zie je echt alleen maar in Vegas, en zelfs hier staan ze er nog van te kijken als een jongen van 25 jaar jong met zulke pakken geld staat te smijten.

Iedereen had het wel weer gehad in de casino's, en éénmaal op de kamer besloten we nog een filmpje te kijken en dan lekker te gaan slapen. Het werd na twintig minuten spitten door Bellagio's filmbestand uiteindelijk 'Get Rich or Die Tryin' van 50cent. Een film over het leven van 50 cent die maar liefst twee uur en een kwartier duurt. Al snel lagen we dan ook allemaal half te slapen, en de meesten van ons haalden het einde niet eens. Echt een aanrader dus!!

Morgen begint Noah aan het hoofdtoernooi van onze trip, een tournament met een buy-in van maar liefst $25.000. Hij zal samen met honderden anderen strijden om een prijs van meer dan 3 miljoen. Marcel heeft wat betreft pokerverplichtingen nog een dagje vrij, en begint pas woensdag weer met spelen.

I will keep you guys posted!

Benten.

Dag 12

De dag begon voor mij ietwat vroeg, en vanwege het grote tijdsverschil kost het aardig wat moeite met het Nederlandse vlak in contact te komen en te blijven. Jah, ook Pokernews draait niet automatisch. De wekker ging om 7 uur, en iedereen ligt nog op 1 oor. Snel wandel ik naar beneden om daar mezelf met een ontbijtje te verblijden. Eenmaal terug boven gekomen, zie ik iedereen half onrustig wakker worden. Noah is vrij ontspannen voor iemand die zo zijn tweede WPT event gaat spelen. Vorig jaar was hij hier namelijk ook al te gast, maar nu is het verschil dat er een hele filmploeg omheen hangt, de hele dag. Nadat alles m.b.t. de site weer in kannen en kruiken is, besluit ik Justin wakker te maken en onze belofte de gym te bezoeken na te komen. Al een week heb ik last van een infectie aan mijn grote teen, wat lopen bijna onmogelijk maakt. Gevolg is dat ik top fit ben, want voor de meeste activiteiten moet je toch echt schoenen aan hebben en kunnen lopen. Nu dus strompelend op mijn slippers naar de gym. Sta ik daar op mijn blote voeten, ietwat onwennig maar na een aantal flinke sjorbeurten aan de gewichten gaan we helemaal los. Totdat echt alle kracht eruit is... zooo, wat voelt dat lekker zeg. Justin sleept zich helemaal gesloopt naar de kamer.

De andere mannen liggen al bij het zwembad, ook ik besluit me daar bij aan te sluiten, en niet veel later komt de witte Dave "Devilfish" Ulliot aan om ook zijn ietwat Engelse kleurtje wat bij te spijkeren. Een aantal uren luisteren we naar de gekke verhalen van Dave, die toch wel wat meegemaakt heeft in zijn leven. Ook houdt hij van een geintje, en schudt de ene mop naar de andere uit zijn mouw. Al snel nodigen we elkaar uit om vanavond een hapje te gaan eten. Marcel had immers promotionele verplichtingen en Noah speelde het toernooi. Wij en Dave spreken af rond een uur of 9, dus eerst nog even terug naar de kamer.

Ach kijk, dat is handig hier verkopen ze pleisters, kan ik misschien een keer weer schoenen aan. Dit blijkt een ietwat overmoedige gedachte te zijn, en ik moet toch weer op mijn slippers bij het diner aantreden. Na een aantal minuten arriveert ook Dave, en zijn invloed blijkt ook aardig ver te strekken. Hij komt binnen en escorteert ons naar de beste tafel in het restaurant. In zijn eerste paar zinnen tijdens het lezen van de kaart meldt hij ons dat James Woods zo zal aanschuiven. James Woods dat is toch een acteur? Ja, die jah. Bij zijn binnenkomst kijkt iedereen toch ietwat vreemd op; zomaar een hollywood ster aan je tafel. Wij stellen ons voor en al snel moeten we hem zelfs feliciteren, hij blijkt jarig te zijn. Na een minuut of twee is de schrik van ons nuchtere hollanders er al snel af, en kletsen we met hem of we elkaar al jaren kennen. Hij blijkt het op prijs te stellen, want handtekeningenjagers heeft hij genoeg. Nadat de overheerlijke oosterse gerechten genuttigd zijn, worden er plannen voor die avond gemaakt. David Williams schijnt in de "Pure" een tafel georganiseerd te hebben om de nacht door te brengen. Mijn grote teen sluit mij in ieder geval uit, en ook Daniël besluit in het hotel te blijven.

Het is een uur of 11, en iedereen vertrekt naar de club. Ik besluit wat toernooitjes uit te zoeken, en zoals vaker een cashgame op te starten. Na een aantal keren hoofdschuddend op mijn scherm te hebben geslagen, en het volverbazing vertrokken gezicht van Daniël aan te hebben gestaard, is de score 3 uur later min 3 duizend. Het wordt een latertje zeg ik tegen hem, want verliezend slapen had ik geen trek in vandaag. 30-60 speel ik, en verloor dus 2 uur lang een aantal hele leuke. 5 handed vindt ik AK op de small blind, de cut off raised, de button called, en ik besluit ook te callen om mijn hand niet te verklappen, en ook de grote blind doet dat. Flop A-K-2 rainbow ( is dat ff lekker ), ik check en ook de grote blind checkt naar de raiser toe, die bet, de button fold, ik raise, de grote blind called en de raiser called ook. Turn K.... zo zo kijk eens aan zeg ik tegen Daan, deze win ik wel denk ik. Ik bet, de grote blind fold, en de raiser called. River K ( doodziek ), er ligt nu dus A-K-2-A-K. En het wordt een split pot tegen A-7. Ach jah, zeg ik, hij had 2 outs om te pot te splitten. De tafel loopt nu wat leeg en we blijven met ze 3-en over. Ik besluit vol gas te gaan. Arme jongens, langzaam zuig ik ze leeg. De dag eindigt dan ook wederom met een positief saldo. Het is inmiddels 4 uur ´s ochtends en ik besluit mijn oogjes dicht te doen.

Morgen namelijk shoppen,

Even voor de verandering....

Jordy

Dag 13

Ondanks de geweldige uitgaansavond van gisteren is de vroege ochtend wat minder, we staan een paar uur na thuiskomst alweer naast onze bedden.

In de Pure, één van onze favoriete clubs, werd een 'anual American's next Top Model feestje georganiseerd. Een hele mond vol maar ook een hele avond uit je dak. Mooie vrouwen, een mix van de beste muziek, goed entertainment, veel champagne en niet te vergeten veel vrienden. Na de club om een uur of vijf verlaten te hebben, keerden sommigen terug naar het hotel voor een laatste maaltijd van de dag, en besloten anderen zich door een taxi/limo naar een after-party te laten brengen. Wij altijd hongerige Nederlanders kozen liever voor optie één, en bestelden er flink op los. Na een uurtje stond er voor iedereens neus een kar met lekkernijen, en waren we direct een stuk stiller dan bij binnenkomst in het hotel. Na het eten poetsten (voor zover we daar nog energie voor hadden) we onze tanden en doken we onze nesten in.

Vandaag stond er naast Marcel´s eerste dag in het hoofdtoernooi weinig op het programma. Het vroege opstaan van de mannen was niet geheel onbewust, want Jordy, Daniel en Justin hadden zich de dag ervoor voorgenomen om lekker te gaan shoppen. Ze vertrokken om een uur of half twaalf richting de shoppingmall.

Noah en ik gingen beneden bij het zwembad liggen en kwamen een vriend van Noah tegen; Amnon Filipi, een grote pokerspeler uit NYC. Ik zette ons met z'n drieën op de wachtlijst van het restaurant om twintig minuten later een hapje te kunnen eten. We chillden 'em even in de zon, namen een frisse duik, bestelden alvast wat te eten, chillden 'em nog even in de zon, namen nog een duik, en gingen uiteindelijk aan tafel. Na het eten maakten we allemaal even onze dagelijkse telefoontjes naar het thuisfront, en genoten we nog even van de f*ckin hete zon. Het was een uur of drie, en Jordy, net terug van winkelen, komt bij ons liggen. Ik trek op dit moment de gloeiend hete zon echt niet meer en besluit even binnen bij Marcel te gaan kijken.

Eenmaal in de poker room aangekomen vind ik Marcel niet bij z'n tafel. Het was gelukkig pauze. Ik zag Marcel op het balkon net buiten de poker room de hele (poker)wereldtop de hand schudden, en ondertussen druk in gesprek zijn met Daniël Negreanu. Daniël maakt al vele jaren deel uit van één van de beste pokerteams met o.a Phil Ivey, Alan Cunningham en Eric Lindgren. Deze vier 'beste'vrienden reizen stad en land af om in zo ongeveer elke meetellende rankinglist bovenaan te eindigen. Marcel bleek op dit moment nog met een gemiddeld aantal punten te zitten, en er is dus nog niets beslist. De Nederlandse TV stelt hem voordat hij naar zijn tafel terugkeert nog een paar vragen, en ook daarna ben ik aan de beurt. Ze vragen hoe ik het uitgaansleven hier ervaar. Ik maak duidelijk dat ik de verkoopkwaliteiten van het personeel in Las Vegas bewonder, en dat de Nederlandse HoReCa hier nog puntje aan kan zuigen.

Ik loop naar het business center voor wat mailtjes, en het branden van een cd, en keer terug naar mijn kamer. De jongens liggen inmiddels even wat slaap in te halen, en ook ik ben helemaal rozig van de hitte, en ga even een uurtje liggen. Dan wordt ik wakker van de geur van de biefstuk die Justin besteld had, en ben ik direct weer klaarwakker. We kiezen ervoor om voor het avondeten een filmpje te kijken. Na een korte blik in de lange waslijst van films word het uiteindelijk 'AeonFlux' met Charlize Theron, een (zeker als je net wakker bent) beetje een verwarrende science-fiction, maar zeker het kijken waard.

Noah is inmiddels met David Williams wat gaan eten, en even bij z'n huis gaan kijken. Justin, Jordy, Daniël en ik besluiten lekker bij Cafe Bellagio te gaan eten. Thierry is al de hele dag op pad met z'n nieuwe beste vriend Devilfish, en ook s'avonds komen we hem strak ik pak tegen met Dave Ulliot aan z'n zijde. De twee hebben elkaar echt gevonden.

Na het eten keren we allemaal terug naar onze kamers, en heeft iedereen het wel weer gehad voor vandaag. De jongens spelen nog wat online, kijken nog wat documantaires over de geschiedenis van Las Vegas, en gaan lekker vroeg naar bed. Ik ga met een vriend nog even black-jacken beneden, en na een uurtje cocktails te hebben weggewerkt keren we $1200 lichter terug naar onze kamers terug, en ga ik zelf ook lekker slapen.

Morgen speelt iedereen dag twee van het hoofdtoernooi.

Keep ya posted!

Benten

Offday 14

Na een lange online pokersessie gisternacht maakte ik Noah om een uur of elf toch maar wakker, aangezien dag drie van het hoofdtoernooi binnen een uur begon. Even snel een ontbijtje bestellen, en aan het werk. Met een bovengemiddelde stack van ongeveer 80.000 chips begon Noah aan het toernooi. Marcel was de laatste paar uur van dag twee van iets over de vijftig naar een luttele 24.000 chips gezakt. Dit verontrustte hem echter niet, want hij weet dat het in een toernooi als dit wachten is op je kans, en dat opdubbelen een kwestie van één handje kan zijn. Naar mate de speeldag vorderde hield Marcel zich ook aan deze strategie, en wist hij op te klimmen naar zo'n 75.000 punten. Noah stond op dat moment nog op ongeveer 50.000, keek naar zijn hand en zag pocket achten. Tony Bloom, de chipleader aan Noah's tafel, raisde elke hand en dus ook deze. Noah had positie op hem, en toen Tony op een flop van 9-7-3 ddd 12.000 bette ging Noah allin met zn paar 8en en zn flushdraw. Voor de flop had Noah hem inderdaad goed gelezen, maar toen Bloom pocket zevens omdraaide bleek hij toch een set gehit te hebben. Noah had nog 2 maal 11 outs maar mistte helaas en lag er dus uit. Helemaal doodziek van het poker verlaat hij de poker room, en is mentaal even helemaal leeg. Hij belt me op en vraagt bij welk zwembad we liggen. Iedereen had medelijden met hem gezien hij de hele week al zo goed had zitten spelen, en hij steeds met 'net niet' genoegen moest nemen. Dit gevoel bleef Noah nog een paar uur houden, maar na lekker gegeten te hebben, een frisse duik te hebben genomen, en weer wat zonne-energie te hebben opgevangen, ging het met onze ster toch alweer wat beter. Marcel zat ondertussen nog met ongeveer hetzelfde aantal chips te spelen.

Rond een uur of vijf in de middag ging team Pokernews weer op pad, en besloten Jordy, Daniël en Justin een $100,- rebuy toernooitje te spelen in de nieuwe pokerroom van het Ceasers Palace. Ondertussen waren Noah en ik allebei doodop, en gingen we even een uurtje op onze kamers liggen. Wakker geworden van de honger maakte ik ook Noah wakker, en vroeg ik hem mee naar beneden om wat te gaan eten. We liepen nog even naar de poker room, en moesten constateren dat Marcel nergens meer te vinden was. Hij lag er ook uit. Iedereen was naar hem op zoek, en vroeg hoe hij eruit was gegaan. Ik belde hem op, en zoals verwacht was hij op zijn kamer even de badbeat aan het verwerken. Inmiddels zaten twee goede vrienden van Noah en Marcel er nog wel in, en hoe. David Williams en Patrik Antonius hadden allebei meer dan 500.000 chips, en stonden 1 en 2 in punten. Het was inmiddels half negen, en Noah en ik besloten nog een half uurtje ons hongergevoel te negeren en te wachten op de twee heren tot het toernooi was afgelopen. Na een korte fotosessie met een rij jonge fans, had ik de drie na vijftien minuten eindelijk in de auto. We gingen eten bij het beste Japanse restaurant in Vegas, Sushi Roku. Toevallig ook in het Ceasers. Ongeveer alle smaakpupillen werden geactiveerd zodra de tientallen kleine gerechtjes op tafel werden gezet, en na anderhalf uur versteld te hebben gestaan van de kunsten van de Japanse Chefs, verlieten we het restaurant. Noah en ik liepen nog even de poker room van het Ceasers Palace in om te kijken of we nog wat bekende Nederlanders aan de finale tafel zouden treffen. Toen we, nadat we niemand konden vinden, Daniël opbelden. vertelde hij ons dat ze net de hotelkamer binnen stapte en ze er allemaal al uit lagen.

Noah en ik keerden ook terug naar het hotel, en iedereen ging na een uurtje lekker slapen. Het was geen drukke, maar wel weer een vermoeiende dag en daar staat Las Vegas dan ook wel bekend om. Morgen moet Noah wat opnames doen, en zal er wel weer veel online gespeeld gaan worden. Ik zal toch nog een leuk verslagje voor jullie proberen te maken.

Groetjes Benten.

Dag 15

Het is elf uur 's ochtends, beurtelings worden we wakker. Sommige van ons hebben zin om te gaan trainen, de anderen kunnen alleen nog maar aan eten denken. Jordy, de vroege vogel onder ons, blijkt alweer uren achter zijn laptopje te zitten spelen. Justin verheugt zich op een paar online toernooien, en heeft hierdoor geen enkele moeite met opstaan. Ik zelf ben door telefoontjes vanuit de hele wereld vier keer wakker gebeld, kon niet eens normaal ademen door de extreme airco en had last van m'n buik van de sushi van de avond ervoor. Na toch maar opgestaan te zijn liep ik naar de kamer van Noah, en zag dat ook hij alweer aan het spelen was. Toevallig, mischien omdat we samen aten, had hij een vergelijkbare nachtrust gehad en kon ook hij sinds zes uur 's ochtends geen oog meer dicht doen. Hoe ik het doe weet ik niet, maar twee minuten nadat ik Noah's kamer binnenstap wordt er door Alex, een echte platte Amerikaan, een kar vol eten gebracht, en viel ik dus weer met m'n neus in de bagels. Jordy, ook niet vies van een bagel op z'n tijd, kwam binnen lopen en bleek de tweede persoon te zijn voor wie er een bestekje ingedekt was. Hongerig, zoals altijd, pak ik van beide heren een hapje mee en begin ik aan het artikel van de dag van gister. Noah verlaat zijn bed en laptop niet en werkt tijdens het spelen snel een broodje weg. In een periode van nog geen uur krijgt hij meer badbeats dan hij normaal in een week te verwerken krijgt, en is het een wonder dat z'n laptop deze run heeft overleefd. De nog altijd zelfverzekerde Noah laat zich niet kennen, blijft spelen en komt beetje bij beetje terug.

Ik kijk naar buiten en zie een stapel wolken waar vandaag vermoedelijk geen zonnestraaltje doorheen komt. Het plan om lekker te gaan zwemmen wordt dan ook snel verruilt voor spelen op de computer en tv kijken op de kamer. In de loop van de dag gaan we toch maar eens even beneden kijken bij het grote toernooi, en zien we dat David Williams en Patrik Antonius nog altijd goed in de punten zitten. Ze staan eerste en derde. Helaas zijn mensen die niet deelnemen aan het toernooi niet welkom in de Fontana Lounge (de pokerroom van het Bellagio), en is Noah de enige van ons die mede door zijn naamsbekendheid en eerdere partcipatie aan dit event de ruimte weet binnen te glippen. Hij houdt de liefhebbers telefonisch op de hoogte van de ontwikkelingen terwijl hij het toernooi van dichtbij volgt. Hij blijft tot het einde van de vijfde speeldag in de pokerroom hangen, en keert om een uur of negen weer terug naar de kamer. Bij aankomst treft hij z'n Nederlandse aanhang hongerig op de kamer en werd hem dan ook vriendelijk doch dringend verzocht zich klaar te gaan maken voor het diner. Na een uur was iedereen gedoucht en omgekleed en leken we dan eindelijk te gaan eten. Door de besluiteloosheid wat betreft de restaurant keuze duurde het een eeuwigheid en zaten we na nog een half uur nog altijd op de kamer.

Om half elf liepen we dan eindelijk, zeven man sterk, richting een restaurant in het Ceasers Hotel. Daniël Pastor was om twaalf uur jarig en na lekker onze buikjes rond te hebben gegeten was het plan om bij een van de beste cocktailshakers van de wereld een drankje te gaan doen. In een buitenbar aan de overkant van het Ceasers Hotel vertoonde hij zijn kunsten. Bij aankomst bleken we echter niet de enige te zijn die het idee hadden hier een klein feestje te vieren en troffen we honderden mensen in de rij. Niemand van ons had echt zin om hier in te gaan staan. We namen al snel genoegen met wat we vanaf de zijkant van de bar van de cocktail kunstenaar hadden opgevangen. We keerden terug naar ons hotel, overwogen om nog even naar de Light (de nachtclub van het Bellagio) te gaan, maar kozen toch voor een drankje in de Caramelbar in het Casino. Omdat drie van de zeven geen zin meer hadden in een feestje/drankje heften uiteindelijk maar vier jongens het glas op de 27ste verjaardag van Daniël. In de bar kwam ik al snel een vrouw tegen die als front-office manager werkzaam is in het hotel. Bij een ontmoeting eerder deze week vertelde ze me na het zien van mijn paspoort dat ze in Nederland was afgestudeerd. Ze kwam me in de nogal donkere Caramelbar al gelijk gedag zeggen, en vroeg of we geen zin hadden om naar de Light te gaan. Ik vertelde haar dat we geen zin hadden om in de rij te staan, en we veel te laat waren met het regelen van een tafel, aangezien het een speciaal feestje was. Ze vroeg of we nog interesse hadden om naar binnen te gaan en regelde, na van ons allen het jawoord gekregen te hebben, direct een tafel via een vriend van haar aan de deur. Binnen een half uur hadden we de staanplaatsen in de doodgevallen bar verruild voor een bank in de nachtclub. Voor de meeste van ons was het een eerste kennismaking met deze club, en die beviel erg goed. De muziek was, zoals in de meeste clubs in Vegas, erg goed, de service idem dito en ook het entertainment was weer eens van hoog niveau. Om een uur of vier verlieten we de club en had iedereen een zeer geslaagde avond achter de rug. We gingen terug naar onze kamers en lieten de aanbiedingen voor afterpartys aan ons voorbijgaan.

Voor morgen staat naar mijn weten alleen het online $640 Hold'em NL toernooi op partypoker op het programma. Ik zal jullie tijdig van de ontwikkelingen hiervan op de hoogte stellen.

Tot morgen Benten.

Dag 16

Na een ouderwets korte nachtrust ben ik vroeg uit de veren. Al gauw is het een hongerige Daniël die voor de deur staat met het voorstel om samen een ontbijtje te halen. Daar ben ik altijd voor te porren, dus trek ik snel een joggingbroek aan. Beneden hebben ze gelukkig zeer voedzame sorbet shakes die voor de broodnodige energie zorgen. Natuurlijk vergeten we de andere jongens niet, en laten voor hun een en ander klaar maken, om ze te verrassen met een ontbijtje op bed. Het duurt even voordat dit gebaar op waarde wordt geschat (lees: ochtendhumeur), maar al gauw laat de rest het zich ook goed smaken.

Nadat alles m.b.t. PokerNews weer geregeld is, begint Noah op internet het $640 toernooi op Party, beter bekend als de Million guaranteed. Ooit werd ik zelf bij de eerste editie achtste. Ik neem het even over van Noah, als hij weer 'ns voor een fotoshoot wordt weggeroepen. Zelf heb ik geen zin om mijn hele dag eraan te wijden. Na bijna een uur spelen en het redelijk vergroten van de beginstack komt Noah terug. Er wordt een kopje thee gezet, en Noah vergroot binnen no-time zijn stack naar een toppositie. Uiteindelijk wordt hij teleurstellend 50e.

Na de thee vertrek ik naar de sportschool. Hard nodig en erg lekker. De infectie aan mijn teen is bijna weg en ik draag dan ook als een normaal mens gewoon weer schoenen. Heerlijk zo even voor jezelf flink trainen en aan mijn conditie werken! Aangezien er overal t.v.'s hangen in de gym verveel ik me geen moment; de NBA playoffs zijn namelijk begonnen en die staan altijd garant voor goede t.v.

Aan het begin van de avond besluiten Noah, Daniël en ik samen met David Williams naar, volgens David, één van de lekkerste restaurants te gaan. Hij heeft gelijk! Elk gerecht en elk drankje in het 'Boa' steakhouse smaakt gewoon goddelijk. Maar toch lijkt David wat afwezig, en na een tijdje brandt er een pittig gesprek los tussen David en Noah over waar het mis ging op het WPT Main Event.

Na het eten doen we het bekende spelletje: Wie het verst naast het totaalbedrag op de rekening zit, betaalt. Het loopt met een sisser af, er wordt een deal gesloten alsof we aan de finaletafel zitten, betalen allemaal een kwart en gaan met een voldaan gevoel weg.

Op de terugweg in David's blitsende Bentley, nodigt hij ons uit op bij hem de nacht door te brengen, zodat we bij hem de Sunday specials kunnen spelen. Noah, die niet zo'n fan is van logeerpartijtjes twijfelt, maar nadat Daniël en ik er welwillend tegenover staan gaat ook Noah over de streep. Een minuut of tien rijden en eerst even langs een supermarkt. Civilization! Er blijken ook gewoon normale mensen te wonen in Vegas, zo ver hadden wij nog niet gedacht. Eenmaal aangekomen bij David's huis kijken we onze ogen uit. Noah ziet het al helemaal voor zich, met zijn laptop aan de rand van het zwembad spelen. Na online nog wat gespeeld te hebben willen we gaan slapen om morgen beetje fit op te staan. Precies op dat moment komt Noah met z'n laptop op me af met daarop live verslag van Ajax-Feyenoord, wat ik natuurlijk niet wil missen. Ergens midden in de tweede helft val ik voldaan en helemaal vermoeid in slaap.

Morgen dus de Sunday Specials!

Jordy Veenboer

Dag 17

Kijk aan, ik word wakker, huh waar ben ik? Oh jah we sliepen bij David Williams... Auw m'n rug! Ik had me opgeofferd om de rest van de nacht op de bank door te brengen. Ik kijk naar buiten. Hmm... naar het zwembad lopen is maar een klein stukje. Noah wordt inmiddels ook langzaam wakker, en stelt voor ons in te schrijven voor de Sunday Specials.

Zo gezegd zo gedaan, met vier man sterk gaan we ervoor. Noah, David Williams, Daniël en ik. Sidegames worden er ook opgestart, Noah en ik spelen 80 - 160 op UltimateBet; Pfff wat een geld eigenlijk... De cashgame gaat zeer verdienstelijk en bij een winst van 18 duizend besluiten we te stoppen en ons te concentreren op de toernooien. Onze beste paarden van stal liggen er wel als eerst uit. Ieder nadeel heeft z'n voordeel, want zo kan David mooi wat eten voor ons in elkaar flansen. Ook stoppen we Noah en David in de live-support voor de cruciale beslissingen. Nadat ook ik het veld moet ruimen, hebben we alleen Daniël er nog in zitten. Voor de gemoedsrust besluiten we het toernooi vanuit het bubbelbad in de tuin te vervolgen. Laptops worden op de rand gezet en zelf nemen we plaats in een heerlijk badje. Overigens schijnt het zonnetje inmiddels volop. Wat het geluks gevoel nog een stuk doet toenemen. Helaas matcht dat gevoel niet helemaal met de realiteit, want we komen we niet verder dan de 58e plek. Flop K32 en met 88 gooien we de chips erin. Iemand die pre-flop al all-inn was had AT en we worden gecalled door AQ. Ja dat ziet er goed uit, ware het niet turn T river J. AQ maakt straat en we liggen eruit. Teleurgesteld als we zijn, verlaten we heel snel het bubbelbad. Brrr het koelt hier nu zelfs af.

De mensen van de filmploeg nemen contact met ons op, en nodigen ons uit voor een afscheidsdiner; het is hun laatste avond. We spreken af bij Shintaro's, één van de beste Japanners die Vegas rijk is. Sushi dus weer. Snel manen we David even een broek aan te doen en in zijn Bentley te stappen. Wat een ding. Onderweg bedank ik David voor onze overnachting en zijn gezelschap, want het was toch wel tijdje geleden dat ik langer dat vijf minuten met hem heb zitten praten. In het hotel kleden we ons snel om en vliegen we naar de Japanner, waar iedereen inmiddels op ons zit te wachten. De sushi glijdt er weer lekker in, en snel nemen we met de filmcrew door waar we ze binnenkort weer gaan tegenkomen.

Eén van de crew leden wil vanavond met ons uit. Zal ik ook maar 'ns mee gaan dan, dat wordt ook wel weer eens tijd! We besluiten naar de Light te gaan, een nachtclub in ons hotel. Behalve ikzelf is iedereen daar al binnen geweest. Niet te ver lopen; nu nog een paar zwarte schoenen vinden waarbij ik ongehinderd kan blijven staan, zonder dat mijn voeten weer pijn gaan doen. Ha hebbes, dank je wel Benten, die pik ik even in. Eenmaal aangekomen in de Light komt de hele poker top me begroeten, en vinden ze het gezellig dat ik ook weer eens mee uit kan. Devilfish, David Williams, Antonio Esfandiari en nog wat prominenten uit de pokerwereld zorgen voor een gezellige avond.

Om 3 uur lig ik misselijk in me bedje, pfff iets teveel wodka denk ik. Noah die niet zoveel van de wodka heeft genomen gaat gemotiveerd als hij is nog even spelen.

Het volgende stukje is weer van Benten

Groetjes Jordy

Dag 18

In een totaal overhoop gehaalde kamer wordt ik wakker. Er hangt een dubieuze geur. Is er gisteravond een wervelwind door het Bellagio geraasd..? Oh nee, Jordy was op een onverklaarbare manier, in de hotelkamer, zijn paspoort verloren. Terwijl Justin, een paar scandinavische jongens en ik op een afterparty stonden, zijn andere leden van onze groep hiernaar op zoek gegaan. Werkelijk alles wat er in de kamer aanwezig was, troffen we bij thuiskomst aan op een andere plek. Uiteraard werd dit door mij en Justin niet in dank afgenomen, maar besloten we in plaats van helemaal uit te barsten, maar eens even dat paspoort te gaan vinden. Na een langdurige zoek/opruimactie om een uur of zeven ´s ochtends had Justin um dan eindelijk gevonden. Hij lag achter de kast!!!!!

De muffe geur die in de kamer hing was het resultaat van overmatig alcohol gebruik van enkelen van ons. Grey Goose, de wodka die men hier schenkt, is duidelijk een stuk sterker dan de Absolut of Smirnoff die we in Nederland drinken, en dit wordt door sommigen nog wel eens vergeten. Maar goed, dit mag de pret niet drukken, sterker nog, dit is toch wel een bewijs van een geweldig feest.

Om een uur of één is iedereen opgestaan, zijn de ontstane conflicten van de avond ervoor weer bijgelegd, de kamers weer aardig aan kant, en de geur weer bijna helemaal neutraal. Bij het opendoen van de gordijnen worden we gelukkig weer bijna verblind. Dit is een teken dat we snel onze zwembroek aan moeten trekken, en als de sodemieter met onze reet op een ligstoel in de zon moeten gaan chillen. De zon doet de mens goed, want de jongens die zich ´s ochtends nog niet helemaal goed voelden, herstelden zich naarmate de dag vorderde, heel snel.

Om een uur of vijf besloten we een avondje rustig aan te doen, en gezellig met z'n allen te gaan golfen. Eerst even snel een hapje eten bij FIX, en daarna de baan op. Het eten ging zoals verwacht in een recordtempo, maar voordat we in de taxi zaten was het alweer bijna half negen. De front desk had besloten ons krediet op de kamers te blokkeren, en deed heel erg moeilijk over de deposit die we wilden doen. Ze hadden de minibars afgesloten, het internet deed het niet meer, en zelfs een filmpje kon niet meer worden besteld. Noah moest eerst een heel formulier invullen en we stonden met z´n allen minimaal een uur te wachten. Daarna moest Thierry nog eens even die hele procedure doorlopen, en konden we eindelijk de taxi in. Eenmaal bij het golfresort aangekomen bleken we de aller, allerlaatste mensen te zijn die nog de verlichte baan op mochten, en kregen we met pijn en moeite nog net onze golfclubs mee. Ook mochten we per twee personen nog een golfkarretje uitzoeken. Met minder namen wij uiteraard ook geen genoegen, en binnen een half uurtje werd de eerste bal geslagen. Thierry, Daniël en Jordy deden het voor de eerste keer, maar deden nou niet bepaald onder voor de rest van de groep. Het was erg lachen. Aangezien we met zijn zessen waren, was het soms onduidelijk in hoeveel slagen we nou de bal hadden geput, maar waren we ook al blij als iedereen nog wist welke bal van hem was. Na vier holes, en een paar uur later werden we verrast door de sproeiers. Dit was voor ons een teken dat we de baan het beste konden verlaten. Iedereen sloeg nog even 10 ballen de lucht in, en crosste nog even snel een rondje langs de rest van het parcour. We bestelden bij het inleveren van onze spullen twee taxi´s, en keerden terug naar het hotel voor een goede nachtrust. Er werd eerst nog even wat te snacken besteld, en potje online gepokerd. Uiteindelijk dook een ieder tijdig zijn bed in.

Voor morgen staan er weer wat toernooien op het programma, en is er een leuk feest in de PURE. Ik laat jullie uiteraard weten wat er allemaal gaat gebeuren....

Benten.

LEES MEER

Comments

Lees 1 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook