WSOP 2017 Now Live

Barcelona Dagboek; Eerste week

Barcelona Dagboek; Eerste week 0001

Dag 1, Terug in Amsterdam

Heerlijk om weer lekker terug te zijn. Ons verblijf in Amsterdam was helaas van zeer korte duur, maar werd door dit tijdsgebrek wel optimaal benut.

De eerste paar dagen werd gevierd dat we weer thuis waren, en werden we door vrienden en familie hartelijk ontvangen. Bij onze vertrouwde wasserette, de bagelshop, Gaucho's, de kapper en wat clubs was onze afwezigheid ook niet onopgemerkt gebleven. Amsterdam was mooier dan we de hele winter hadden gezien, want onze thuiskomst werd ook nog eens bekroond met fantastisch weer.

De volgende dag lazen we dat dit weer echter niet lang zou aanhouden dus besloten we maar snel de laatste zonuren aan de Nederlandse kust door te brengen. Heerlijk die zeelucht als je net uit de woestijn komt. Verder in de week werden stapels post weggewerkt, waren er veel afspraakjes met vrienden en zakenrelaties, en werden de voorbereidingen voor onze volgende trip alweer getroffen. Ook werden de cadeautjes voor onze dierbaren uitgedeeld, dit zorgde voor veel blije gezichten. Aangezien we maar een weekje thuis waren, zaten de dagen aardig volgepland, en werd er in tegenstelling tot Vegas weer ouderwets 6 uur per nacht geslapen. Overdag's werken, ´s avonds eten met vrienden en ´s nachts uitgaan was het schema van de laatste paar dagen. Ons snelle afscheid moest uiteraard ook weer gevierd worden, want voorlopig zouden we Amsterdam weer moeten missen.

Vrijdag nacht, de avond voor vertrek, gingen we met een grote aanhang naar the Mansion, waar Glen Helder met zijn hele drumuitrusting de DJ begeleidde. Om een uur of drie was het afgelopen, en verruilden we de club voor de Sinners, waar de feeststemming er opnieuw flink in zat. Even na vijven hadden we ook hier de lichten aan zien gaan, en zat iedereen weer in de taxi naar huis.

De volgende dag de laatste dingetjes inpakken, nog even van het Amsterdamse zonnetje genieten op een terrasje, en op naar Schiphol. Marcel, Noah, Charles Kassin (een goede vriend van Noah die meereist door Europa, omdat hij vanwege zijn leeftijd in zijn eigen land nog niet mag spelen) en ik checkten in, en hoorden dat onze vlucht helaas vertraging had, dus we trakteerden onszelf op een lekker dineetje in een van de restaurants. Twee uur na de geplande vertrektijd gingen we dan eindelijk de lucht in. In Barca aangekomen werden we opgewacht door de welbekende filmploeg, en lieten we ons afzetten bij het appartement. Even snel de spullen droppen, en snel door naar het casino, want de jongens moesten zich nog inkopen voor het heads-up toernooi, en we hadden inmiddels ook wel weer trek gekregen. Na het eten lekker naar huis, nog even pokeren, een beetje tv kijken en lekker naar bed. Nou...lekker... toen ik na vier uurtjes slaap door allemaal honden werd wakker geblaft, merkte ik wel dat het appartement waarin we zitten aardig gehorig is. Aan alles kan je wennen; dus ook die honden en de keiharde radio van die dove bejaarde naast ons hoorde ik na een tijdje niet meer.

Eerste dag Barcelona.

Ik sta ondanks de herrie redelijk ontspannen op, en zie dat Charles alweer achter zijn laptopje zit te chatten. Noah, die iets langer doorgegaan was de avond ervoor, lag nog lekker te pitten. Ik besloot voor ons maar eens even lekker de koelkast vol te gooien, en ging naar buiten op zoek naar een supermarkt. Ohja...na zaterdag komt (net als thuis) zondag..en wat betekent dat? Dat alles dicht is ja! Na een half uur gewandeld te hebben in de buurt, zie ik een soort restaurantje waar ik een aantal losse dingentjes van het menu weet in te slaan. Twee vriendelijke dametjes helpen me aan een aardige boodschappentas vol, en ik bedank ze vriendelijk voor de moeite. Uiteraard zie ik twee minuten laten een delicatesse zaakje dat gewoon open is, en werkelijk alles verkoopt wat een mens in mijn situatie zou willen aanschaffen. Ik lach me rot, en begrijp nu ineens waarom de dames zo blij waren met mijn bestelling. Ik kon twee minuten verderop alles gewoon in pakjes krijgen in plaats van aluminiumfolie, en nog goedkoper ook!

Bij het tweede zaakje koop ik nog twee tassen vol lekkers, zodat we in ieder geval eten en drinken in huis hebben. Noah is inmiddels ook opgestaan, en ik verras hem met een heerlijk broodje. ´s Middags moet er worden verzameld op het strand voor wat opnames, en genieten we van het zonnetje met ons shirt in onze hand. Voor vandaag stond er wat betreft live poker alweer een €500,- euro toernooi op de agenda, dus na een paar uur filmen werden de zwembroeken verruild voor spijkerbroeken, en liepen de jongens het casino in om te gaan spelen. Ik besloot in het appartement de spullen te gaan inruimen, en probeerde alvst een groter appartement te regelen voor later deze week. Omdat we in Nederland heel wat mensen hadden uitgenodigd om een paar daagjes langs te komen, is het aantal bedden dat in dit appartement staat niet toereikend, en moet er iets groters gevonden worden. Ik vind met behulp van een Nederlandse vriend van me, die hier in Barca woont en werkt, een plek met meer slaapkamers, en zal morgen met hem een kijkje nemen om te zien of het geschikt is. De laatste weken is, na meerdere malen vanuit Nederland gezocht te hebben, gebleken dat het een lastige opgave is om in het hoogseizoen in Barcelona een goed appartment aan het strand te vinden. Ik heb goede hoop voor morgen, dus ik denk dat het uiteindelijk allemaal goed komt.

Na een uurtje te hebben op/ingeruimd gaat de deurbel. Noah en Charles liggen er allebei al uit, en zijn direct terug gekomen naar het appartment om het verlies online weer goed te maken. Ondertussen kijken we Raw van Eddie Murphy. De plannen voor later die avond blijken inmiddels ook al bekend te zijn, en om een uur of elf ´s avonds worden we bij Carpe Diem verwacht. We eten nog wat, maken ons klaar voor een vermoedelijk lange nacht, en springen in een taxi. Nog geen 20 minuten later liggen we onderuitgezakt op een van de loungebanken aan de Champagne, en kan het feest beginnen. We hebben nog een paar Scandinavische jongens meegenomen, aangezien die altijd wel in zijn voor een feestje. Omdat de CDLC (Carpe Diem Lounge Club) al om half drie sluit, maakte ik snel plannen voor de volgende club, en regelde wederom via die Nederlandse vriend dat we met filmploeg en al bij Sala Bikini op de lijst stonden. Er scheen hier in de ene zaal een Brazaliaans feest te zijn, en in de andere hiphop te worden gedraaid dus het was niet moeilijk onze aanhang ervan te overtuigen om mee te gaan.

Even voor half drie kwamen we bij de club aan, en werden we met open armen ontvangen door André de organisator van het feest, die ik op één van onze vorige trips had ontmoet. Aangezien er continu een camera achter ons aanliep, zag het er voor de overige gasten wel een beetje raar uit, maar voelden wij ons desondanks de aandacht nog volledig op ons gemak. Wodka kwam weer van alle kanten, en eenmaal op de dansvloer aangekomen bevonden we ons tussen honderden schuddende Braziliaanse billen. Vrouwelijke wel te verstaan! Het tempo was bijna niet bij te houden, en we hielden ons in eerste instantie dan ook aardig rustig aan de Braziliaanse kant van de discotheek. Uiteraard werd er na de benodigde wodka's wel getracht het carnavals ritme bij te houden, maar of dat dat er nou echt zo goed uitzag als we op dat moment dachten zal de vraag blijven.

Om kwart over zes verlaat ik, inmiddels alleen gelaten door de rest van de groep, de club en ga op zoek naar een taxi. Deze zijn op dit tijdstip van de dag en in dit gedeelte van de stad moeilijker te krijgen dan je denkt. Ik heb zeker nog een half uur langs een van de omliggende hoofdwegen gelopen in de hoop er één aan te kunnen houden. Uiteindelijk vond ik er één aan de andere kant van de straat voor het stoplicht, en met gevaar voor eigen leven rende ik op de taxi af. Heelhuids aangekomen vraag ik vriendelijk of ie beschikbaar is (alsof ik op dit moment met minder genoegen zou nemen!), en spring vrijwel meteen op de achterbank.

Thuis tref ik de jongens in diagonale toestand achter hun laptops. We praten nog even wat over de avond, maar na nog geen vijf minuten lig ik lekker in mijn bedje, nog niet beseffend dat ik over een uurtje alweer wakker geblaft ga worden.....

Morgen meer..groet Benten

Dag 2...

Boodschappen doen en Toernooien spelen, hard werken dus

Zoals verwacht wordt ik door de boven-, onder-, rechter- én linkerburen wakker gemaakt nog geen twee uur nadat ik mijn bed in dook. Ik kon, op een beuk op de muur na, niks verzinnen om de mensen stil te krijgen. Maarja... wat wil je als je het tegenovergestelde ritme hebt als al die hardwerkende mensen die gewoon om 09.00uur op kantoor moeten zijn.

Ik bedenk even hoe gezegend ik ben dat ik dit niet hoef, doe mijn kussen over mijn hoofd en slaap (on)rustig verder. Zo hield ik het nog een paar uur vol en stond toch maar op. De redbull van gisteravond zorgde ervoor dat ik zelfs aan deze korte nacht meer dan genoeg had. Ik kleedde me aan, zag hoe Charles en Noah nog lekker lagen te slapen, en ging op pad voor wat boodschapjes. Aangezien er in dit gedeelte van de stad niet echt veel winkels zijn, en een groot warenhuis nou eenmaal makkelijker winkelen is, stapte ik in een taxi en liet me afzetten bij de grootste winkelstraat van Barcelona. Eerst langs de sportafdeling voor een voetbal, daarna wat grote strandhanddoeken, nog wat dingetjes, en door naar de supermarkt voor veel drinken, vers brood en beleg.

Met drie volle tassen onderweg naar huis, scheurde door het grote aantal flessen water dat ik had ingeslagen één van tassen. Uiteraard gebeurde dit niet in de supermarkt, op de stoep of binnen het gebouw waarin ons appartement zich begeeft maar midden op een kruispunt. Ik ervoer hoe lastig het is om met volle handen de inhoud van een, nu dus lege, boodschappentas onder je arm te proppen terwijl de aan je voorbij scheurende scootertjes en taxi's je proberen te ontwijken (en jij diezelfde taxi´s en scooters). Met een bezwete rug loop ik de 8 trappen van ons appartement op, en met mijn laatste twee vingers tik (kloppen kan niet meer) ik op de deur. Ik pleur uitgeput alles op het aanrecht neer, en begin in te ruimen. Charles is inmiddels wakker, en ook Noah komt na een half uurtje zijn kamer uitgelopen.

Vandaag wordt door beide heren, en door Marcel ook trouwens, 1 tegen 1 gespeelt in het jaarlijkse World Heads-up toernooi. Noah's en Marcel's tegenspelers zijn ons vooralsnog onbekend, maar schijnen wel aardig goed te zijn. Over de tegenstander van Charles weten we echter wel al het één en ander. Het is namelijk Woody Deck; de clown die vorig jaar met zwaar geluk Noah in de halve finale eruit gooide. Dit mannetje heeft een grootheidswaan die net als zijn buik niet eens in zijn shirt past. Ik zal iets specifieker zijn; Woody Deck heeft de afgelopen 2 Heads-up toernooien gewonnen. De ene was 'maar' met zestien man en de ander was gelukszoeker Woody niet te stoppen toen hij Noah's all-in callde met K3 op een KT4 flop. Noah had uiteraard K4 in zijn hand en Woody kon alleen nog winnen door de benodigde runner runner te hitten. Sindsdien is het de arme jongen een beetje naar zijn bol gestegen; hij denkt echt dat ie over water kan lopen. Kortom; voor Charles dus de opdracht om dit mannetje eens even op zijn plek te zetten, en hem geen kans te geven nog een keer in aanmerking te komen voor deze titel.

Na even kort op het strand te hebben gelegen, en een frisse duik te hebben genomen douchen beide heren zich, trekken een lange broek aan, en lopen naar het casino om aan hun partijen te beginnen. Marcel ligt er na een uur gespeeld te hebben uit. Noah wist zijn tegenstander, die heel goed zat te spelen, toch te manipuleren en hem op de kast te jagen. Na twee uur stonden alle chips op tafel aan de kant van Noah, en mocht zijn tegenstander hem feliciteren met zijn overwinning. Charles, die aanvankelijk ook positief aan de partij was begonnen, wist na een paar vervelende beats helaas niet te winnen van Woody, en moest dus net als Marcel al in de eerste ronde het toernooi verlaten. Op hetzelfde moment werd er een $300,- NL Hold'em toernooi gehouden waarvoor Charles zich onmiddellijk voor inschreef in de hoop hier wel in de prijzen te eindigen. Ik was ondertussen naar het appartement gegaan voor de dagelijkse verplichtingen; mailtjes, msn, stukje schrijven, appartement regelen enz. Binnen nog geen uur kwam Charles binnenwandelen. Hij lag er alweer uit. We besloten, aangezien Noah nog aan de andere kant van de stad zat en we geen zin hadden om uiteten te gaan, lekker een pizza te halen en een film te kijken. Het werd Wedding Crashers.

Noah kwam om een uur of 11 ook thuis, en had een Argentijnse vriend meegenomen om even te komen spelen. Op vijf schermen tegelijk werd er Pot limit Omaha gespeeld door de heren, en de avond werd positief afgesloten.

Morgen moet Noah ronde twee van het toernooi spelen, zal ik naar een appartement gaan kijken en zal er ´s avonds weer uitgegaan worden.

Ik hou jullie op de hoogte.

Benten

Dag 3...

Vroeg opstaan en makelaar spelen.....

Het is half tien ´s ochtends en de telefoon gaat. Het is Fancy van de filmploeg die vraagt hoe laat ik heb afgesproken om te gaan kijken bij het appartement, aangezien ze graag even meegaan om wat opnames te maken. Ik vertel haar dat ik al onderweg ben, en dat ze naar het casino moeten komen zodat ze mee kunnen gaan. Ik tref de ploeg binnen een half uur voor het casino. Ik heb bij het bedrijf van een vriend van me afgesproken, om vanuit daar te vertrekken richting de makelaar. We hebben in samenwerking met dit bedrijf een appartement weten te vinden dat dichtbij het casino en het strand is.

De familie van wie het huis is, is voor een jaar vertrokken naar het buitenland, en ondertussen hebben wij de mogelijkheid gekregen de etage te huren. Met een makelaar en mijn vriend/tolk voor me, en een cameraploeg achter me, lopen we het appartement binnen om te kijken of het eventueel geschikt is voor 6 maanden. Dit is het minimale aantal maanden dat we het moeten huren als we beslissen het te nemen. Ik heb een paar eisen waaraan het moet voldoen; het moet minimaal 3 slaapkamers hebben, een ruime woonkamer, internet verbinding, dichtbij het strand en het casino liggen, en volledig gemeubileerd zijn.

Met een tevreden gevoel verlaat ik het appartement. Het is ruim, en heeft alles wat we nodig hebben dus ik neem me voor om Noah te gaan vertellen dat we het maar moeten nemen. Ik loop met de hele meute terug richting het, in een groot winkelcentrum gelegen, kantoor van die vriend me. Ik zeg iedereen gedag, bedank de makelaar in mijn beste Spaans, en loop naar de supermarkt beneden voor een ontbijtje voor de jongens thuis. Omdat ik zo vroeg weggegaan was, en iedereen tot laat had gespeeld was het nog doodstil toen ik ons appartement aankwam. Ik besloot de jongens langzaam maar zeker wakker te maken, en ze uit te nodigen om, voordat Noah de tweede ronde van het Heads-up toernooi moet spelen, mee naar het strand te gaan. Helaas hebben de mannen nog wat slaap nodig, en tegen de tijd dat de dagelijkse mailtjes gecheckt zijn, er even online gespeeld en ontbeten is, zijn er al wolken verschenen en is het strand niet meer echt de moeite waard. Er wordt weer gebeld door één van de mensen van tv met de vraag of we niet even willen komen voetballen, aangezien ze al met Marcel aan het filmen zijn. Ik vertel ze dat Noah liever nog even in het appartement blijft om zich mentaal op te laden voor de battle later die dag, maar dat ik mijn Ajax broekje al aan heb en binnen vijf minuten met een bal onder mijn arm een taxi die kant op neem.

25 minuten later sta ik met Marcel hoog te houden op het strand. Ik deed een paar trucjes maar toen er één mislukte, ik de bal een blinde trap van frustratie gaf, en deze over 4 tafels op een terras vloog besloot ik het er maar weer bij te laten. Op een onverklaarbare wijze had ik op een haar na wel iedereen gemist, en was er niet één glas omgegaan. Toch genoeg reden om te stoppen, de bal aan de kant te leggen, en samen met de producent van het televisieprogramma even lekker een uurtje te gaan rennen. Nou...lekker? Ik was vergeten dat ik dit al heel lang niet meer gedaan had, en hapte na 5 minuten al naar adem, nog een lange weg te gaan dus. Ik zette toch door, en voelde me een herboren mens toen ik me na een uur gerend te hebben op een bankje liet ploffen.

Noah speelt om zeven uur. Ik ga bij hem langs in het casino, maar hij is er nog niet. Hij is voor de deur bezig met wat opnames, en ik bestel alvast wat te eten voor ons. Marcel zit inmiddels een $300,- Limit Hold'em toernooi te spelen, en is zoals gewoonlijk continu in gesprek met de pokertop, die om de beurt even een kijkje bij hem komen nemen. Aan dezelfde tafel zit ook een andere Nederlandse pokerspeler; Arthur. Ook jaarlijks hier in Barcelona aanwezig om de toernooien te spelen. Spelers als Rob Hollink, Peter Dalhuizen, Mark Boudewijn, Rolf Slotboom en vele anderen zijn ook weer van de partij.

De tweede ronde start voor Noah een uur later dan verwacht, maar hij begint desondanks vol zelfvertrouwen aan de tweede ronde. Helaas verloor hij in de eerste hand al één derde van zijn chips, en ging het vanaf dat moment niet echt meer beter. Marcel had vandaag ook niet veel geluk in het spel, want na twee uurtjes gespeeld te hebben stond hij al bij zijn protégé te kijken. Noah's tegenstander zat aan de goede kant van de tafel, want tegen de azen, koningen, straights, full-houses en flushes die hij gedeeld kreeg, kon Noah niets doen. Na een uur met een low stack gespeeld te hebben gooide Noah het erin met top pair, maar moest als verliezer het toernooi verlaten toen zijn tegenstander weer een overpair omdraaide.

We verlieten zo snel mogelijk het casino, en keerden terug naar ons appartement. Voordat we ons klaarmaakten om uit te gaan, typte ik nog een stukje, speelden Noah en Charles nog wat online, en keken we een filmpje. Het was half elf, en we besloten lekker sushi te gaan eten bij een Japanner die we nog kenden van onze vorige trips. Om een uur 12 zaten we in een taxi onderweg naar een karaokebar, waar Marcel samen met nog wat andere pokerspelers al lekker aan het zingen was. Niet helemaal mijn ding, maar ach, het gaat om de gezelligheid. Dit hielden we zo'n uur vol, en na 2 wodkaatjes en heel wat echte meezing nummertjes waren we onderweg naar Club Up & Down, waar een vriend van me een feest organiseerde. Ik had overdag's al met wat Nederlandse vrienden en vriendinnen afgesproken, dus toen we na een uurtje met z'n vijftienen in de vip stonden, was Nederland aardig vertegenwoordigd. Om vijf uur verlieten we de club, en waren de meeste mensen naar huis gegaan. Ik ging samen met een vriend nog even door naar een afterparty in een hotelkamer. Verder wil er niet al te veel over uitweiden, maar ik kan jullie wel vertellen dat ik om half elf ´s ochtends gesloopt in een taxi naar huis zat.

Morgen (nouja...morgen) komt Raymond Boeken, de neef van Noah, en jullie ook wel bekend van Pokernews, naar Barcelona. Ook gaan we naar Sitges, een stadje naast Barcelona dat bekend staat om zijn heerlijke strand. Verder staat er nog niet veel op de planning, en het ziet er naar uit dat er voornamelijk gerelaxt gaat worden.

Benten

Dag 4...

Het natte natte nederland ontvlucht....

Schiphol, Woensdag 24 mei, uur of elf 's ochtends. Gewaarschuwd voor grote drukte in verband met Hemelvaart ben ik voor de verandering eens aardig op tijd, voor mijn doen dan. Echter schrik ik alsnog van de duizelingwekkend lange rijen voor de balies. Hmmm... dat moet anders kunnen denk ik, op z'n Nederlands. En m'n oog valt op een incheck automaat. Dat scheelt weer.

Maar dan zie ik dat ik op rij 13 zit in het vliegtuig en dat bevalt me maar niks, bijgelovig als ik ben. Echter valt dat bijgelovig ook wel weer mee als ik nog een keer goed kijk. Ik blijk namelijk precies naast de 'nooduitgang' te zitten, wat inhoudt dat er geen stoel voor me is, en die beenruimte kan ik prima gebruiken! Zo, alweer afgerekend met een bijgeloof, en sterker nog, als er een zwarte kat op m'n stoel had gezeten had ik die ook gewoon platgedrukt! Enfin...

Na een prima vlucht arriveer ik in Barcelona. Voor sommigen onder ons al bijna een thuishaven geworden, voor mij persoonlijk echter de eerste keer dat ik deze stad mag bezoeken. Heb nog niet zo veel gezien, maar wat ik heb gezien is grotesk en indrukwekkend!

Eerst rij je de stad in en waan je je even in het Berlijn van na de val van de muur; gigantische bouwputten, hijskranen die hoog boven de gebouwen uit torenen, en wegen die door de werkzaamheden nog net geen loopings maken, jullie begrijpen wat ik bedoel.

Al gauw blijkt dat men hier bezig is met het aanleggen van een nieuwe metrolijn, dus wat dat betreft voelde ik me al meteen thuis...

Als ik met de taxi vanuit het vliegveld bij ons appartement arriveer, staan de jongens (Noah, Benten en Charles) me al op te wachten. Als de sodemieter zwembroekkie aan, en linea recta naar het strand, waar de filmploeg al klaar staat om nog wat opnames te maken. Marcel werd ook verwacht, maar moest verstek laten gaan. Het heerlijke pittoreske strandje waar we waren, lag namelijk een behoorlijk eind buiten de stad, en voor Marcel stond het Pot-limit Omaha rebuy toernooi op het programma, waarvan de finale vandaag gespeeld zal worden. De hoofdprijs zal ruim boven de EU 40.000 liggen...

Na een heerlijke cocktail (aaah!) en wat tapas genuttigd te hebben vertrekken we huiswaarts. Aan de ene kant wil je de stad in om de boel te verkennen, maar aangezien de rest nog behoorlijk uitgeput is van de vorige nacht, en mijn slaapcyclus ook al niet bepaald optimaal is, besloten we het rustig aan te doen, werd er nog wat online gespeeld, kwam Jose, een Argentijnse vriend van Noah nog even langs, en keken we naar de geweldige klassieker 'Casino'. Ik had al die jaren steeds flarden van deze film gezien, maar toen bleek dat niet alleen voor mij te gelden, was de keuze snel gemaakt.

Voorbereid met o.a. oordopjes vanwege de mindere berichten van de jongens m.b.t. geluidsoverlast in het appartement, viel ik uiteindelijk om een uur of drie in slaap. De oordopjes deden hun werk, maar dat gold ook vanaf een uur of acht voor de werklui, die alles op alles aan het zetten zijn om een prehistorische lift in het gebouw weer tot leven te wekken. En als je weleens de las- en slijp geur hebt geroken die vrijkomt bij werkzaamheden aan de tramrails, heb je een idee waar ik vanochtend door gewekt werd. Tsja, morgen ook maar oordopjes in m'n neus proppen?...

Vandaag zal Noah meedoen aan het 1000 no limit freeze-out toernooi, dat ook twee dagen in beslag zal nemen.

Tot snel, groetjes Ray

Dag 5

Rondje Barcelona...

Om tien uur 's ochtends stap ik in een taxi onderweg naar de andere kant van de stad om een bankrekening te openen en een huurcontract op te stellen. Eerst langs de makelaar om te informeren wat er allemaal nodig is. We blijken een borg van zes maanden op de rekening te moeten zetten, een maand commissie en een maand huur te moeten betalen. Op naar de bank dus. In het gezelschap van Menky, een vriend die wederom als tolk fungeert open ik de rekening en krijg ik een handvol boekjes mee. We hebben beiden nog niks gegeten en besluiten in de club van Patrick Kluivert te gaan ontbijten.

Na een half uurtje schuiven er twee vrienden van ons aan die net terug zijn uit Amsterdam. Na het eten stappen we in de auto en rijden naar de binnenstad om wat boodschappen te doen en om een ABN-Amro filiaal te visiteren. Helemaal boven in een gebouw ergens in de 'middle of nowhere' komen we bij het kantoortje aan. We krijgen te horen dat de ABN hier niet met particulieren werkt maar uitsluitend bedrijven doet en we onze Nederlandse bank moeten raadplegen. We stappen weer in de auto en rijden naar een immens groot warenhuis. Terwijl mijn vriend zijn karretje aan het vullen is loop ik naar boven om voor ons nieuwe appartement handdoeken en nog wat andere spulletjes in te slaan.

Terwijl we aan het opruimen zijn komen er een paar Braziliaanse buurmeisjes tegen die ook opzoek zijn naar een appartement. We praten wat en chillen een beetje en na een uurtje verlaten Menky, Lenny (een vriend van hem) en ik het appartement om ergens wat te gaan eten. We willen bij onze favoriete Japanner wat sushi gaan eten maar bij aankomst blijkt deze in verband met de welbekende siësta nog gesloten te zijn. Teleurgesteld rijden we door en kiezen voor het Hard Rock café er niet ver vandaan. Weer treffen we twee vriendinnen van de jongens en inmiddels aardig moe geworden besluit ik me thuis af te laten zetten. Ik pak de ingekochte boodschappen uit zet mijn laptop aan en kijk weer een paar afleveringen van mijn lievelings serie 'City of Men'. Ray praat jullie bij over de rest van de dag:

Noah, Charles en Marcel spelen ondertussen het EU 1000 toernooi. Ze weten aardig wat chips te verzamelen, maar precies op het moment dat Benten met mij om een uur of twaalf het casino betreedt, wordt Charles uitgeschakeld. Hij zat inmiddels met zowel Noah als Marcel Luske aan tafel, en Marcel heeft dan al een aanzienlijke stack weten te vergaren. Verder zat nog onder andere Mickey 'The Legend' Wernick aan hun tafel. Charles kreeg op een gegeven moment pocket azen gedeeld, maar de dealer was zich echter nog niet bewust van het feit dat de blinden verhoogd waren. Dus werd er besloten dat dit rondje niet geldig was, hetgeen extra zuur voor Charles was, want een van z,n tegenstanders liet AK zien en beweerde stellig dat hij pre-flop all in zou zijn gegaan. Charles (niet voor niks online spelend onder de naam XX-Raged-XX) baalt behoorlijk, en zegt dat hij de rest van het toernooi zeker geen pocket rockets meer zal krijgen.

Maar dan een paar handjes later gebeurt het toch weer, azen voor Charles Kassin. Hij raised 800, de blinds zijn dan 150/300. Marcel, op de button, called met K7. Flop geeft 357. Charles raised 1500, Marcel called. De turn is, jawel, een 7. Charles met nog 7K aan chips denkt even na, maakt vervolgens een niet al te sterke bet van 3000, die uiteraard weer gecalled wordt door Marcel. De river brengt geen verandering in de situatie, maar laat Charles weinig keus om voor z'n laatste 4K all in te gaan. Marcel called en elimineert Charles. Het jullie wellicht bekende drama van de runner runner 7 tegen Marcel in de EPT Grand Final in Monte Carlo wordt zo, uitgerekend tegen Charles, enigzins gecompenseerd

Veel tijd om te bekomen van deze beat gunnen we Charles niet, want we sleuren hem aan z'n oren mee naar de Carpe Diem Lounge Club. Benten loodst ons eenvoudig naar binnen, aangezien de club eigendom is van Patrick Kluivert. Een prachtige, bijna rookvrije club, waar hiphop de boventoon voert en de sfeer prima is. Het feest begint aardig op gang te komen als plotseling Noah voor onze neus staat, die het net niet tot de tweede dag van het toernooi wist te schoppen. Aangezien er dus voor morgen wat Noah en Charles betreft geen toernooien op het programma staan, is dat het teken voor ons om flink los te gaan. Als om drie uur de lichten aangaan, verkassen we met een groepje van acht gewoon naar de volgende club, de Catwalk.

Na wat gesteggel over en weer weten we daar een mooie tafel te krijgen. In de bovenste zaal is het opnieuw hiphop wat de klok slaat, maar beneden domineert de vier kwarts maat (lees house) en dat is voor mij een welkome afwisseling na al het hiphop geweld. Als om 5 uur het ook hier ophoudt, vervolgt ieder zijn eigen weg. Een taxi krijgen is een crime, en al helemaal als ik wat woorden heb met onze kleine wijsneus met de grote oren, dus dat betekent twee taxis.

Eindelijk thuis speel ik tegen alle regels in nog twee sit n go-tjes en weet er wonderwel één te winnen. Nog eentje heads-up dan maar om een tientje, en als ik die ook weet te winnen strompel ik m'n bedje in. Dacht ik, want mijn bed was het dus niet. Godzijdank kroop ik niet tegen een vent aan maar tegen een Californische vriendin van Charles, maar viel als een blok in slaap...

Benten en Ray

Dag 6

Rondje appartement (of twee)

Nog redelijk dronken van gisteren wacht ik met een half oor op de radio, en het geschreeuw van de buren. Beide geluiden komen maar niet. Hey...wacht eens even ik lig helemaal niet in mijn eigen bed, dit bed is veel groter en er ligt ook iemand naast me. Gelukkig herken ik de dame die in volledige coma ligt nog wel, maar gezien het aantal flessen wodka dat er gisteren doorheen is gegaan, is het nog maar de vraag of dat ook voor ook geldt. Als ze na een tijdje d'r ogen open doet zie ik een blik van herkenning, en de kus die ik van haar op mijn mond krijg gebruik ik gemakshalve maar direct als bevestiging.

Ik pak mijn telefoon om te zien hoe laat het is, en zie dat het alweer 12.30u is. Omdat je in een stad waar het zulk mooi weer is gewoon minder slaap nodig hebt, en ik ook nog wel een beetje teer op de gebruikelijk pepdrankjes waarmee de wodka wordt gemixt, besluit ik op te staan. Half één klinkt wel behoorlijk schappelijk, ik weet het, maar als je bedenkt dat we om half zeven nog ergens in een club stonden te dansen/zuipen is het wel te begrijpen. Ik laat haar weten dat ik even naar mijn eigen appartement ga om te douchen, en mijn vrienden wakker te maken voor een dagje aan het strand. Na gedag gezegd/gezoend te hebben loop ik naar buiten, en na een wandeling van ongeveer 4 seconden en het zelfde aantal stappen klop ik op de deur van het appartement naast haar.

Mijn Nederlandse vrienden zijn de buurjongens van het meisje, en ik dacht: laat ik maar eens even informeren hoe de mannen gisteren thuis gekomen zijn. Niet iedereen waarmee de avond begonnen was, was op het moment dat ik de club verliet nog aanwezig, dus ik wilde wel even weten waar ze uit hadden gehangen. We praten wat, en ik smeer voor ons een broodje met pindakaas, overigens niet zomaar pindakaas, maar echte Nederlandse Calvé, die de jongens altijd inslaan als ze even heen en weer moeten. Mijn nadorst is er door zo'n boterham niet minder op geworden, en ik werk dan ook zonder enige moeite een liter water naar binnen. Zoals je van echte Calvé pindakaas een grote jongen wordt, werden ook de verhalen er steeds mooier op. Ik hoorde het nog een half uurtje aan, en besloot mijn shirt van gisteravond maar even te gaan verruilen voor een schoon hemd. Ik spreek later met de jongens af, en keer terug naar mijn appartement, en onderweg haal ik bij een bakker en een groenteboer een ontbijtje.

Thuis aangekomen lijkt het net alsof en een wervelwind in de kamer heeft gewoed. Ik bedenk me dat ik daar uiteraard ook gedeeltelijk verantwoordelijk voor ben, en begin op te ruimen. Iedereen slaapt, maar ik veeg en dweil rustig om de jongens heen. Na het douchen pak ik uit mijn kamer wat schone kleren, en zie ik Charles in mijn bed liggen. Hij heeft geen idee meer hoe hij hier beland is, dus ik kan het hem moeilijk kwalijk nemen. Een uur en 5 gevulde vuilniszakjes later, zit ik fris en gewassen in een schoon appartement mijn e-mailtjes te checken.

De jongens worden langzaam wakker, maar wanneer Ray zijn telefoon wil pakken en constateert dat deze nergens te vinden is, vergeet hij rustig op te staan en raast klaarwakker door alle tassen, hoekjes en gaatjes van het appartement heen. Nadat we, naar onze mening, op elk plekje hadden gezocht kwam Ray op het idee om Vodafone op te bellen met de vraag wanneer er voor het laatst met het toestel gebeld was. Hij kreeg van de medewerker te horen dat ie even na zevenen nog een sms-je had gestuurd naar Charles. De telefoon zou dus hoogst waarschijnlijk ergens in het appartement liggen. Ik geef de hoop op, en wens Ray veel sterkte met het verder zoeken, en op dat moment tilt hij een tas op, die ik vermoedelijk tijdens het opruimen daar heb neer gezet, en ziet daaronder zijn telefoon vandaan komen. Asjemenou...hij is er toch!!! De stemming van Ray verandert binnen no time. Waar hij eerst als een dolle stier liep te stomen en te blazen, zit hij nu als de rust zelve zijn strandtas in te pakken. Met de nadruk op rustig, want toen ik een uur eerder aan de jongens vroeg of ze met mij mee wilden gaan naar het strand, en ik ze in de hoop dat het dan sneller zou gaan vertelde dat ik binnen vijf minuten wegging, bleek mijn gehaast averechts te werken en de jongens alleen maar langzamer te maken.

Na uurtje is het dan toch gelukt. Charles, Ray en ik liggen handdoek aan handdoek in de zon te bakken. Noah, een beetje misselijk van de heftige nacht, blijft lekker in zijn bed liggen. Hij kiest ervoor om niet naar het strand te komen, maar rustig een beetje op kracht te komen in het appartement en online wat te pokeren. Om een uur of acht 's avonds komen we thuis, en treffen Noah, zoals verwacht, achter zijn laptop. Echt vrolijk kijkt hij niet, want hij verloor net een paar dikke potten op rij, maar zo gaat het nu eenmaal. Iedereen springt onder de douche, om de beurt wel te verstaan, kleedt zich aan en doet zijn ding. Er wordt gebeld, op drie laptops te gelijk gepokerd, en er staat een film op: 'Matchstick Men'. Verder worden er worden wat lekkere broodjes gesmeerd. Het blijkt voor ons, en al helemaal voor onze Joodse vriend, die hier al dagen op brood met creamcheese, fruit, en sushi leeft, echter niet toereikend dus we besluiten ons naar de Japanner te laten brengen.

Om even over twaalven komen we daar aan, en tot onze grote verbazing zit het hele restaurant nog bomvol. De enige manier om nog van de sushi te kunnen genieten vandaag, is door het mee te nemen naar het appartement. Terwijl Noah en Charles op het eten wachten, zoeken Ray en ik voor de deur alvast een taxi om te voorkomen dat we ook maar een seconde verspillen aan wachten. Ons plan werkt, en wanneer de jongens met tassen vol naar buiten komen, staan wij al klaar met een taxi. Thuis snel alle laptops van tafel, en uitstallen die handel. Een tafel vol Japanse specialiteiten is binnen een half uur verdwenen in de magen van vier hongerige jonge mannen, en iedereen zakt voldaan onderuit. De overgebleven sushi in de ijskast, de computers weer op tafel, en nog maar een dvd-tje erin. Om drie uur 's nachts wens ik iedereen een fijne nachtrust toe, en duik ik mijn bed in. Morgen ochtend weer vroeg op voor een afspraak bij de bank.

Benten.

Dag 7

Het gaat niet altijd zo goed als het moet gaan...

Het is half twee ´s ochtends en ik sta op. Ik kijk naar buiten, en zie dat het stralend weer is. Ik vertel Noah dat ik naar het strand ga, en wens hem alvast veel succes voor het hoofdtournooi dat om vier uur begint. Ik spring met een zwembroek en een bal onder mijn arm in een taxi, en op de boulevard aangekomen loop ik gelijk naar een broodjeszaak voor een ontbijtje. Vanaf het terras spot ik een groep jongens die aan het voetballen zijn op het strand, en ik besluit mijn zwembroek aan te trekken, m´n factor op te doen, en me als wissel aan te melden voor het partijtje. De jongens, voornamelijk Brazilianen, kunnen nog wel iemand gebruiken, en al snel weet ik een basisplaats bij één van de teams te veroveren.

Na 20 minuten val ik bijna flauw van de inspanning, want door het hoge tempo van het spel valt het uitgaan van de afgelopen dagen me zwaarder dan ik verwacht had. Ik neem even pauze om bij een strandtentje wat water te halen, en voeg me weer bij me team. Na een uurtje heb ik het wel gehad, en voel ik mijn hart bijna door mijn borst heen kloppen. Ik heb met wat mensen afgesproken, dus ik bedank de jongens voor hun partij, pak mijn spullen, en loop wat verder de boulevard langs om alvast wat bedden te regelen bij het strandtentje waar een DJ de badgasten van relaxte housemuziek voorziet. Al snel komen de jongens en meisjes aan. Iedereen gaan lekker liggen, smeert zich in, en bestelt een drankje.

Noah, die inmiddels al een paar uur zit te spelen, belt me met een gefrustreerde toon op en vertelt me, zoals ik al aan zijn stem vermoedde te kunnen horen, dat ie geen hand kan winnen, en niet veel chips meer heeft. Ook Charles zit met een kleine stack te spelen. Geen goed nieuws dus, maar het spel is pas gespeeld als je al je fishes kwijt bent, dus er kan nog van alles gebeuren. Ik wens hem en Charles geluk, en zullen later weer bellen.

Een vriend van me heeft een Nederlandse krant gekocht, en ik, blij om weer eens wat Nederlands nieuws te zien, lees deze in een keer uit. Ik vergeet de zon helemaal, en voel mijn armen en rug branden. Snel laat ik me door een Braziliaanse schone insmeren om tweede- en derdegraads brandwonden te voorkomen. Er wordt nog wat gevoetbald en gezwommen, en iedereen begint aardige trek te krijgen. Bij één van de serveersters bestellen we ons eten, maar wanneer we na een uur gewacht te hebben om ook nog eens slechte salades geserveerd te krijgen, kiezen we ervoor om deze toch maar om ze te laten staan, en heel snel naar een restaurantje verderop te gaan. Met z´n achten in totaal schuiven we nu nog hongeriger dan anderhalf uur eerder aan, laten de tafel volzetten met Spaanse tapa´s, en eten in hoog tempo buikjes rond.

Ik spreek Noah, hij zegt dat ie er uit ligt, en dat hij geen mogelijkheid kreeg om ook maar een hand te winnen. De toernooien lopen de hele week al niet lekker voor onze Nederlandse sterspeler, en ook online zit het ook niet echt mee. Op dit niveau spelen betekent automatisch dat er een zware mentale druk op je staat, en je gemoedsrust bewaren is dan ook het allerbelangrijkste. Van Noah kunnen we verwachten dat hij hiermee goed om zal gaan, en in alle rust weer terug zal komen, ook één van de vereisten waar een speler van zijn kaliber aan moet voldoen.

Na het eten lopen we terug naar het appartement van een van de jongens, waar we nog even voor de deur voetballen blijven voetballen. Om acht uur gaan we naar boven om te douchen, en een plekje op de bank te zoeken voor de oefenwedstrijd tussen Nederland en Kamaroen. Nederland opent de score met 1-0 en met redelijk aanvallend voetbal, maar uiteindelijk niet echt doeltreffend genoeg. De wedstrijd eindigde dan ook met dezelfde score.

Voor later die avond staat er wat betreft activiteiten buiten de deur niets op de agenda. Noah, die doodziek is van zijn resultaat in het toernooi blijft nog even in het casino om wat te eten, en gaat lekker naar huis om daar rustig te chillen. De resultaten van afgelopen week blijven uiteraard wel een momentopname, en je kan er als professioneel pokerspeler ook niet meer tegen doen dan gewoon beseffen dat het erbij hoort, en gewoon blijven doorspelen. Op de lange termijn is het spel voor Noah winstgevend, maar als je op deze limieten blijft speelt zijn de swings ook zo hoog, dat je soms het liefst die laptop het raam uitsmijt, en een normale baan gaat zoeken. Na regen komt er soms nog meer regen, en heel soms blijft het wekenlang regenen, maar er zal altijd weer zonneschijn komen. Gelukkig zitten we in Barca, dus is het gelukkig spreekwoordelijk, en kan het niet aan het weer liggen.

Benten

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook