Jordy is in Barcelona!

Jordy is in Barcelona! 0001

Na het lezen en horen van de verhalen van bijna al mijn vrienden was ik zaterdag eindelijk zelf weer aan de beurt. Barcelona is voor vele Nederlandse pokerspelers meer huis dan vakantie, voor mij toch ook wel een beetje vakantie. Niet dat er niet gepokerd wordt, en ook voor PokerNews is het nagenoeg onmogelijk niks te doen. Maar toch als je de dagelijkse bezoekjes aan het strand en de overige levensstijl er tegen over zet, komt er voor mij niks dichter bij vakantie dan dit. Sinds zaterdag ben ik hier en het begint toch alweer een beetje als thuis te voelen, helemaal omdat het natuurlijk niet de eerste keer is dat ik hier ben.

Wat trouwens de Nederlanders niet onopgemerkt zal zijn gebleven was de staking van het luchthaven personeel op de luchthaven van Barcelona. Gestrande reizigers galore, de hele luchthaven stond er vol mee toen ik afgelopen zaterdag met mijn vriendin en mijn handbaggage aankwam. De gate en de slurf waren er niet en ik kreeg al een voorgevoel dat er iets niet in de lucht hing. Uit de bus die ons van het vliegtuig naar de luchthaven bracht zag ik door het busraampje honderden koffers onbemand staan en iets verderop zag ik een grote groep mensen één van de startbanen bezetten, politie erbij, loeiende sirenes. Hmmmm… wat is hier allemaal aan de hand. Eenmaal langs de paspoort controle, wacht je normaal gesproken op je koffer, normaal gesproken jah, al snel had ik door dat meerdere mensen dat al uren aan het doen waren. Het hele vliegveld stond vol, daar zaten ze op de normaal zo mooi draaiende baggagebanden. Nu zaten er mensen op, huilende kinderen lagen ernaast en druk makende ouders weer achter die kinderen aan. Even liep ik naar de afdeling lost luggage en hier stond een rij waar je normaal niet in zou gaan staan, maar jah zonder baggage op vakantie is ook zo lastig. Hmmmm zullen er wel koffers zijn vraag ik me af…. Terwijl ik terug loop naar de baggageband begint men op te staan van één van de baggagbanden, na enkele seconden tuimelen de eerste koffers erop. Zal het dan toch zo zijn….op mijn tenen kan ik net over de drie-rijen-dik staande mensen heen kijken, God zij dank, daar zijn de koffers al, wist wel dat ie bestaat!! Een beetje associaal wurm ik me tussen de mensen door, boos draait iemand zich om, "even aan de kant gap dat is mijn koffer en ik sta hier toch al 10 minuten" zeg ik, hij reageert precies zoals verwacht: "Jij 10 minuten en ik al 3 uur".

Een grote groep Nederlanders vraagt zich af hoe het mogelijk is… ik hou het op een mazzeltje. We snellen ons naar een taxi om maar zo snel mogelijk uit deze chaos weg te komen. Met een hongerig gevoel kom ik aan in het al vaker geroemde appartement, nu zelfs uitgerust met super airco. Hongerig als we zijn snellen we naar de haven om nog wat voedsel te scoren, maar verder dan een slappe pizza slice komen we niet.

Zondag en maandag waren toch wel twee vrij identieke dagen: paar uurtjes strand, klein uurtje poker en vooral veel lekker eten. Uit Nederland heb ik wat DVD's meegesmokkeld en filmfreak Benten(hij is gisteren vertrokken) was daar zeer content mee en zo werden er ook wel twee per dag gekeken. Het uitgaan en feesten is dus even aan de kant gezet om gewoon de batterij wat op te laden.. Zal wel bekend in de oren klinken maar het eerste restaurant wat aangedaan werd, hoe raad je het ook, was een Japanner. "El Japones" wat niet meer betekent dan "de Japanner" schijnt de beste te zijn in Barcelona, en zo laten we ons daar verwennen met alle hapjes die ze zo een beetje op het menu hebben staan.

Dinsdag waren we na het avondeten nog op zoek naar één van de lounge clubs die Barcelona rijk is. Eenmaal zittende en het eerste drankje drinkende, komen daar drie goede bekenden van mij die toevallig pokeren, erbij zitten."Jij ook hier? Gezellig…" en het gesprek brandt los. Joe, August en Ronald (beter bekend als tennisleraar) zijn hier een weekje op pokervakantie. Ronald blijkt morgen jarig te zijn en nodigt ons uit om mee uit eten te gaan. We spreken af ze de volgende dag bij het casino op te halen.

Na een goed dagje strand en een vierde winnende online sessie in successie, stap ik onder de douche voor het afgesproken etentje waar ik best zin in heb! Onderweg naar het casino vraag ik me eigenlijk af welke Nederlanders hier nog meer zullen zitten. Hmmm de games schijnen nog steeds goed te zijn, van de week maar eens een kijkje nemen. Op internet en via via heb ik een goede Italiaan kunnen vinden, nu nog een taxichauffeur met een taxi vinden die de weg weet. Geen van de Spaanse chauffeurs lijkt geintresseerd in deze rit, en schudden allemaal Spaans brabbelend het hoofd. Joe die overgens redelijk goed Spaans spreekt, besluit het via de casinobalie te proberen. Dit lukt; de taxi's zijn onderweg en de chauffeurs schijnen ook nog de weg te weten, maar je raadt het al; de straat waar het uiteindelijk zou moeten zijn bij het correcte huisnummer bleek gewoon een woning te zijn, nou dan voel je je gefopt hoor… Maar wat nu??

Uiteindelijk vinden we een leuk restaurant op één van de grote pleinen nabij de Ramblas en heffen we het glas voor de 44 jaar oud geworden tennisleraar. Na het eten borrelen we nog even na en haasten we ons naar buiten. Mijn vriendin heeft ook enkele van haar vriendinnen uitgenodigd en zo zit ik dus voor het eerst dit jaar met meerdere vrouwen in één appartement. Het hele jaar was het poker voor en poker na en nu hoor ik gesprekken over nagellak, krultemmende creme, vochtinbrengende gezichtsdoekjes en welk rokje er moet worden gedragen. Maar goed, ook wel eens leuk voor de verandering hoor, overgens lijkt poker in deze omgeving me ook goed af te gaan, tot nu toe winning winning winning…..

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook