WSOP 2017 Now Live

Aas Is De Baas! (2)

  • Rolf SlotboomRolf Slotboom
Aas Is De Baas! (2) 0001

Slechts twee onderwerpen dit keer in "Aas Is De Baas" – puur gericht op mijn verrichtingen aan de tafel zelf. Oktober was een interessante maand voor mij, met mooi cashspel in het buitenland en ook een interessant binnenlands toernooi. Laten we beginnen bij dit laatste.

Holland Casino Pokerkampioenschappen 2006

Nadat ik me vorig jaar op een tamelijk kamikaze-achtige wijze had weten te plaatsen voor de finale, en toen ook ultra-agressief en enigszins fortuinlijk de officieuze titel "Nederlands kampioen" had binnengehaald, ging het er nu om de titel te verdedigen. Zeer moeilijk, niet in de laatste plaats omdat mijn tegenstanders mijn spel van afgelopen jaar natuurlijk geëvalueerd hadden, en dus zich niet meer zo zouden laten verrassen als vorig jaar.

De loting voor de finale hielp mij ook niet al te zeer. Aan mijn tafel zaten liefst drie spelers die persoonlijk getuige waren geweest (vorig jaar, danwel in de kwalificatierondes voor dit jaar) hoe ik mega-raises had gemaakt en zelfs mega-calls met handen die in de ogen van velen absolute bagger zijn. Ik denk hierbij aan Costa Suhanis (die aan tafel zat toen ik met 72 offsuit geraist had voor mijn hele stack tijdens de voorronde in Valkenburg 2005, waar ik op miraculeuze wijze KK wist te outdrawen), Tonnie Krijn (die mij twee grote calls met KJ offsuit had zien maken tegen hem, beide keren volstrekt kansloos tegen dezelfde hand, KK) en Milly Uylenbroek (die getuige was geweest in Eindhoven hoe ik een mega-stack in 3 handen tijd middels massive raises met bagger tot vrijwel niets had weten te decimeren). Allen zaten ze bij mij aan tafel voor de finale, en ik wist dat ik in ieder geval van hen niet op al te veel respect hoefde te rekenen. Gecombineerd met de lage blinds in het begin van het toernooi, wist ik wat dit voor mij betekende: Ik zou mijn bully-approach moeten inruilen voor een zeer strakke speelwijze, wetende dat ik zeer waarschijnlijk afbetaald zou krijgen die keren dat ik fortuinlijk zou zijn een goede hand op te rapen.

De eerste paar limits speelde ik ook inderdaad geen hand. Ik won 1 of 2 zeer kleine potjes vanuit de blinden, maar maakte verder geen enkele preflop raise – sterker, ik maakte geen enkele preflop call in de eerste 90 minuten. Mijn eerste serieuze potje pakte ik door over the top te komen van een 225 raise + call, in een situatie waarin de preflop raiser zeer waarschijnlijk niet echt veel had. Mijn hand: 77, genoeg om beide spelers te doen folden. Vervolgens won ik een pot van Milly, die mijn 150 big blind raiste naar 475 vanuit de small blind. Ik had nog geen enkele hand gespeeld waar zij in zat, maar het leek me dat zij in dit geval probeerde gebruik te maken van mijn ongewoon strakke spel. Ik voelde niet veel kracht, en besloot te callen met een 64 offsuit, in de gedachte dat zij waarschijnlijk twee semi-big cards had – en dat dus mijn kaarten live waren, en ik bovendien positie had. De flop kwam 965 en met 4200 nog over, checkte zij. Ik besloot terug te checken om simpelweg de turn te zien, in de gedachte dat ik vrij waarschijnlijk de beste hand had. De turn was een 3 en dit gaf mij een open-ender als toevoeging op het paar zessen dat ik al had. Zij zette nu 400, en na lang nadenken besloot ik te callen in plaats van te raisen of te folden. Ik vermoedde dat zij waarschijnlijk slechts zes outs had tegen mijn zessen, voor een acceptabel risico om haar zo een 'gratis' river te geven, en tegelijkertijd wist ik dat als ze mij geklopt had, ik haar nooit een betere hand kon laten passen middels een raise. Plus, als ze een AJ / AQ type of hand zou hebben, zou een 2 op de river haar mogelijk de gehele stack kosten – allemaal factoren om te callen i.p.v. raisen. De river was een 4 en dit gaf mij two pair, maar tegelijk was nu elke 7 of 2 een straat, plus elke 87 maakte nog steeds de nut straat. Milly bette 700, en gezien het betverloop in combinatie met het board leek het mij onwaarschijnlijk dat zij een hand had. Ik callde, en won een mooie pot tegen haar QT.

Vervolgens werd onze tafel opgebroken en kwam ik bij enkele andere oude bekenden. Links van mij zat Steven ten Cate, van wie ik had gezien dat hij in de voorbije uren veel raises & blufjes had gemaakt, en van wie ik wist dat Peter Dalhuijsen hem voor het Event veel instructies had gegeven hoe hij mijn speelstijl het beste kon bestrijden. Bovendien zat er ook Jos Ariaans, die bij 1 van de voorrondes mij wederom een all-in steal raise had zien maken met een bagger hand, 87 suited, en die uit de blind alleen had hoeven te callen met AA. Kortom: Ik wist dat ik ook aan deze tafel mij geen frills kon veroorloven, simpelweg omdat deze spelers mijn raises niet zouden respecteren.

Ik besloot toch 1 all-in raise tegen de shortstacked Jos te maken toen hij limpte in de small blind, en ik hem zo als zijnde big blind uit de hand zette, zonder ook maar mijn kaarten gezien te hebben. Verder foldde ik echter alles, tot de volgende hand. Met blinden 150-300 maakte een late-positie raiser 700, iemand die al tweemaal eerder in het laatste half uur had geraist. Small blind Jos ging onmiddellijk all-in voor 2850. Het was duidelijk: Jos las de tegenstander niet voor een tophand, en raiste all-in met een hand die zeer waarschijnlijk beter was dan die van de tegenstander. Strak als Jos speelt zou hij, zeker in deze fase, niet zijn stack willen riskeren met een marginale hand – en al helemaal niet omdat er een vrij grote kans was dat de originele raiser hem zou callen. De wijze en de snelheid waarmee Jos all-in ging, maakte mij duidelijk dat hij geen azen of koningen had. Met echte tophanden probeert hij gewoonlijk een beetje getruct te zijn (zoals hij ook getruct een fake fold tegen mij had gemaakt in de voorrondes toen hij met zijn azen mij zat op te wachten), dus dit betekende voor mij dat hij waarschijnlijk een hand had als AJ, AQ of AK, danwel een paar 88-QQ. Mijn hand – TT. Mijn stack – 6400. Wat te doen?

Wel, Jos leek niet zozeer het probleem hier. Met 300 al geïnvesteerd als zijnde big blind, plus 700 van de preflop raiser, zou mijn hand tegen de range of hands van Jos & de eventuele dead money een vrij duidelijke +EV hebben – bovendien in een situatie waar ik zelfs bij verlies nog steeds een fatsoenlijke stack zou overhebben. De preflop raiser had mij echter gecoverd, en het was duidelijk dat ik niet mijn hele stack wilde riskeren om dan tegen zijn eventuele hogere paar aan te lopen. Na wat te hebben gebabbeld met deze preflop raiser kreeg ik een vrij goede read op hem dat hij geen premium hand had, en ik besloot all-in te raisen en zo Jos protectie te geven. Echter, ik bleek een grote dog voor deze pot: Jos was meer dan 4-tegen-1 favoriet tegen mij met zijn QQ voor een groter paar. Ik riep heel hard om tienen, en dealer Loeki schoot mij te hulp door als eerste kaart een tien te draaien. Nadat ik zo Jos had uitgeschakeld op nogal lucky wijze, en toen ik ook nog een kleine blinds only confrontatie won in de ronde daarop, had ik bij de dinner break zowaar meer dan 10,000 punten – ruim meer dan de average stack van 8800. Let wel: Buiten twee uncontested pots die ik in voorgaande levels had geraist met QQ en KK, had ik nog geen enkele pot vrijwillig gespeeld, d.w.z. uit iets anders dan de blinds. En dit in ruim 4 uur tijd – ik was dus niet echt bezig mijn chips te splashen.

Echter, de eerste hand na de dinner break zou ook mijn laatste zijn. Een short-stacked Aziatische speler was de grote blind, iemand die vanaf het begin bij mij aan tafel had gezeten – aan de beide tafels waar ik had gespeeld. Hij was een goede & tricky speler, en mede daarom was ik nog geen enkele confrontatie met hem aangegaan in de 4 voorafgaande uren. Met zijn 300 big blind, zijn 25 ante en nog 2025 behind, vond ik twee zwarte achten in de cutoff. Ik vroeg: "Hoeveel heb je precies?" Hij zei: "2325", en na enig nadenken antwoordde ik: "Dat is de bet." Toen ging in mijn rug Steven ten Cate naar zijn chips grijpen.

Steven had precies 11,100 in chips, fractioneel meer dan de 10,850 die ik had bij aanvang van de hand. Op de button maakte hij er 6000 van. Nou wist ik natuurlijk dat hij met Peter Dalhuijsen deze strategie had doorgenomen, in de gedachte dat – aangezien ik vaak met bagger zou raisen – ik dus nooit een reraise zou kunnen callen. Echter, het zou Steven toch duidelijk hebben moeten zijn dat ik mijn strategie juist aan deze gedachtengang van hen had aangepast – in die zin dat, in ieder geval in deze fase van het toernooi, al mijn raises ook daadwerkelijk met kwaliteitshanden waren. Dus, dit zou moeten betekenen dat als gevolg daarvan, als Steven dit inderdaad zou beseffen, dat zijn reraise dan ook een echte hand zou moeten zijn. Helemaal omdat hij nu committed was met meer dan de helft van zijn fiches reeds in de pot had, in een situatie waar ik hem net zozeer kon breken als hij mij.

Ik dacht lang na, en hoe langer ik nadacht, des te meer dit aanvoelde als een move. Helemaal omdat ik de uren voordat ik bij Steven aan tafel zat, hij geen enkele maal bij mij aan de andere tafel was komen kijken – en derhalve hij waarschijnlijk niet wist hoe ontstellend strak ik had zitten te spelen. Ik wist dat als ik nu zou callen of reraisen, dat dit de beslissende hand zou zijn voor 1 van ons - en eigenlijk wilde ik in deze fase van het toernooi nog geen onnodige risico's nemen. Maar ik wilde ook niet folden na een 8xBB raise te hebben gemaakt, met een hand die in alle waarschijnlijkheid gewoonweg beter was dan die van mijn opponent. Ik besloot te gaan voor een play die ik zelden maak: de stop-and-go. Wetende dat als ik preflop all-in zou reraisen Steven met any hand zou moeten callen simpelweg vanwege de odds, besloot ik te flatcallen om dan all-in te gaan voor 4,850 op de flop QdJh5d. Ik was verre van blij met deze flop natuurlijk aangezien vele mogelijke second-best hands van Steven nu over mij improved hadden, maar tegelijkertijd was er nu geen weg meer terug. Toen hij mij razendsnel callde zei ik: "Ik vermoed dat je me bij de ballen hebt", maar hij zei: "Nee hoor, nog niet." Ik vermoedde derhalve dat hij dan wel met AK te voorschijn zou komen, maar zijn hand bleek te zijn 8d7d voor een niet al te gelukkig getimede resteal. Preflop bleek ik een massive favorite te zijn geweest tegen zijn hand, en zelfs tegen zijn flushdraw op de flop was ik nog een duidelijke favoriet aangezien hij geen enkele overcard had. Maar helaas: Zo fortuinlijk als ik in eerdere toernooien was geweest, ditmaal draaide Loeki de 9d op de turn, en ik was instantly drawing dead. Een bittere pil omdat bij winst van deze pot ik ruim 22,000 in punten zou hebben gehad, van de totaal 180,000 in het spel. En met nog 20 spelers over, zou dit een geweldige stap naar prolongatie van mijn titel zijn geweest. Maar eerlijk is eerlijk: Ik had bij de diverse kwalificaties zowel in 2005 en 2006, en ook bij de finale van 2005, zoveel potten gewonnen als underdog, dat ik mij nu niet mocht beklagen over pech natuurlijk. Wel was het jammer, aangezien ik graag mijn titel had geprolongeerd – al was het alleen maar om de eer en de bragging rights. Die gingen nu naar Steven, die zich na het winnen van deze cruciale pot naar de titel wist te cruisen. Zoals ik het jaar daarvoor met enkele, laten we zeggen ietwat optimistische, moves mij naar de titel had gespeeld, werd nu mijn pad versperd door een soortgelijke actie. Jammer voor mij – maar met Steven ten Cate als winnaar, en zeker ook met Paul van Wijk op de 2e plaats, hebben de HC Pokerkampioenschappen 2006 wel degelijk ook weer goede spelers aan de top gekregen.

Cash games in Baden

Een week voor de HC Pokerkampioenschappen was ik in de gelukkige omstandigheid om tijdens mijn reis naar Baden voor de EPT ook enkele dagen te kunnen genieten van de cash games aldaar. Hoewel ik normaal zelden of nooit poker op mijn trips, had ik nu enkele dagen weinig werk, en belangrijker – de cash games waren te juicy om te laten lopen. Spelend aan afwisselend de €500, €1000 en €2000 minimum buy-in pot-limit Omaha tafels, bereikte ik tot twee keer toe de grootste cash game winst uit mijn carrière. Aan het eind van de slechts vier dagen dat ik kon spelen had ik zelfs de beste live-poker maand ooit in de boeken gezet.

Mijn eigenlijke plan was jullie te laten meedelen in enkele handjes, maar aangezien deze column al lang genoeg is, bewaar ik die handjes voor mijn nieuwe (tweede) pot-limit Omaha boek waar ik nu reeds al aan begonnen ben. Belangrijkst van alles: Dat na de mooie Internet-maand September (die door een mooie eindsprint zelfs de beste Internet-maand ooit werd), nu ook het live poker mij goedgezind was. Spelend aan extreem mooie tafels met de vele actiemannen die ik nog kende uit mijn Wenen-tijd van vroeger en een paar sterke & ervaren Scandinaviërs (Mads Andersen & Jan Sörensen) voelde ik mij weer als een vis in het water. OK, de vis is misschien weer enigszins op het droge na de deceptie van de HC Pokerkampioenschappen. Maar de bankroll lacht onder de recente resultaten – en voor een liefhebber van harde cash zoals ik ben is dat nog niet zo gek.

Jongens, volgende maand wordt dit verhaal echt korter, anders ga ik PokerNews vragen mij in de toekomst gewoon per woord te betalen. Bedankt voor jullie aandacht – en tot volgende maand!

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook