Let's go to Acapulco!

Let's go to Acapulco! 0001

3 weken geleden begon het allemaal. Justin en ik vlogen naar Los Angeles, maar niet voordat ik 's ochtends een éénjarig sponsorcontract had getekend met een bekende poker site. Welke site dat is zul je binnenkort kunnen lezen op PokerNews. Het was de bedoeling om naar Los Angeles te vliegen om daar een paar dagen te verblijven om vervolgens naar Acapulco te vertrekken en daar vakantie te vieren. Op de terugweg zouden we Los Angeles nog aandoen om daar mee te spelen in de LA Poker Classic, dat was het plan tenminste.

Uiteindelijk bleven we drie dagen in het Mondrian Hotel in West Hollywood. Een geweldige locatie in een hele bizarre stad. Niet al tever van L.A. ligt het plaatsje Commerce, waar ook(hoe kan het ook anders) het Commerce Casino ligt. Dat is het casino met de grootste poker room ter wereld. Ze hebben daar meer dan 100 poker tafels. Ik speelde er een $1000 Limit toernooi, maar zonder noemenswaardig resultaat. Als je 3 showdowns op rij verliest in een Limit toernooi is het al snel einde oefening. Na drie dagen vertier in de stad met de sterren en de studio's reisden we door naar Acapulco. Daar kwamen we twee poker vrienden tegen; Ice-cream Mike en Marcello(die we Marshmellow noemen). Met deze twee Canadese "mafkezen" speel ik regelmatig in Vegas, en met hen naar Acapulco gaan leek me erg gezellig, vandaar dat we dat ook zo van tevoren hadden gepland.

We vlogen vanaf LAX naar Acapulco. Het eerste wat we daar leerden is dat je moet kunnen afdingen. Je krijgt een taxi aangeboden voor een dollar of 30, en als je koffers er éénmaal in liggen en je zit na een beetje gesteggel lekker achterin, het je de ritprijs afgemaakt op nog niet eens de helft van het bedrag dat eerst werd geroepen. We kwamen terecht in het beste hotel van de stad. Het doodzieke was alleen dat er in dat hotel geen internet was, en drie weken zonder was me wel iets te gortig. We besloten daarom genoegen te nemen met iets minder en verkasten naar het Crown Plaza waar we alsnog onder voorbehoud internet zouden hebben.

Het duurde zo ongeveer 4 uur voordat ze het internet in de hotelkamer aan de praat hadden gekregen. Het werkte een tijdje best goed, maar naarmate de week vorderde ging het steeds slechter werken. We werden middenin toernooien eraf gegooid en natuurlijk was het zuur om na een uur weer terug online te komen en van chipleader shortstack te zijn geworden .

We probeerden nog mensen te bellen in Amsterdam zodat ze nog konden redden wat er te redden viel, maar deze gaven op Raszi na, die in Las Vegas zat, niet thuis.

We hebben het de laatste week zonder internet moeten doen. En dat was best moeilijk voor twee internet-junkies zoals wij. We hadden daardoor wel meer tijd om lekker uitgebreid te eten en om ons heen te kijken.

Dat je in Mexico voorzichtig moet zijn hebben we ook gemerkt. Als je daar rondloopt geniet je van de super stranden het geweldige weer en het fantastische eten, maar je moet je ook realiseren dat er gevaar schuilt. Toen we net aankwamen in Acapulco hoorden we over schietpartijen en een bendeoorlog. Daar merkten we weinig van in het centrum en op de strip, maar toen we werden meegenomen door de zoon van de eigenaar van de grootste nachtclub (Palladium) daar, moesten we wel even slikken. Op die nachtclub kom ik zo nog terug. We stapten in zijn dikke auto om naar zijn huis te gaan om daar een avondje te pokeren. Op zich niets bijzonders aan, maar achter ons reed nog een auto, met zijn gewapende bodyguards. En niet met pistolen maar met uzi's! Het huis van die jongen is waarschijnlijk het mooiste huis dat ik ooit heb gezien. Uitzicht op zee, grote ramen half open en een zwembad er middenin. We pokerden uiteindelijk met acht man. We speelden een $50 rebuy toernooitje wat ik na flink wat rebuys wist te winnen. De Mexicanen speelden stukken beter dan ik had verwacht ondanks het ontbreken van casino's en poker rooms. Het is daar vooral een underground gebeuren. Het was een ieder geval een goede ervaring om eens met de lokale Mexicaanse bevolking een kaartje te leggen.

Al met al hebben we heerlijk gepokerd en genoten van de vakantie. Maar toen ik op de laatste dag nog ff een duik nam in de zee leek het of de duivel ermee speelde, de duivel die ik overigens in de nachtclub Palladium al eerder was tegengekomen. Daar was iedere nacht een geweldige "devil show". We hebben ook zelf gefilmd, hier is de link naar het filmpje wat we hebben gemaakt http://www.youtube.com/watch?v=MuWK6QFgBrM .

Zoals ik dus al zei ging ik zwemmen, maar de lol was daar al snel af toen ik erachter kwam dat ik bijna niet meer bij de kust kon komen. Justin lag op het strand te liggen en zag of hoorde me niet. Het was een afgelegen strandje waar niemand was met hoge golven en zware stromingen. Ik heb moeten zwemmen voor mijn leven! Maar gelukkig werd ik na een paar minuten door een hele hoge golf na 33 salto's het strand opgesmeten.

Ik zal je zeggen dat ik er nog steeds van onder de indruk ben. Ik bedoel; het kan zomaar opeens afgelopen zijn met de pret. Wat ik in ieder geval heb geleerd is dat je moet oppassen met de zee.

Op dit moment zit ik nog in London voor bepaalde verplichtingen die bij mijn nieuwe sponsorcontract horen. Daarover binnenkort meer!

Gisteren op TV won Ellen verrassend genoeg de finale. Maandag kun je zien hoe ze het in Las Vegas deed.

Als klap op de vuurpijl vertel ik je nog dat Marcel en ikzelf vanaf zaterdag iedere week op TV zijn met onze real life soap; Poker Kings. Kijken dus!

Until soon en good luck!

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook