Interview met Peter Dalhuijsen - deel 2

  • Dave GoldsteinDave Goldstein
Interview met Peter Dalhuijsen - deel 2 0001

Word je wel eens afgestompt door bedragen?

Ja, als je lang in de pokerscene zit, gebeurt dat vanzelf. Als spelers in Vegas met 5000 dollar over straat lopen, dan willen ze nog wel eens vergeten dat zo'n bedrag voor sommige mensen genoeg is om letterlijk een moord voor te doen. Kijk, als ik ooit de finaletafel haal van het Main Event, dan wil ik met tien bodyguards naar m'n kamer: ik wil niet alleen slapen dan! We zagen Erik Friberg laatst in Barcelona. Harstikke blij om ons te zien enzo, maar hij plotseling wel een paar mannetjes bij zich:"Yes, they look after my back". Sinds hij 1.9 miljoen had gewonnen tijdens het Main Event van de WSOP afgelopen jaar, heeft hij dus die mannetjes bij zich. Heel logisch, maar de naieve pokerspeler denkt daar niet aan. Het is helemaal niet interessant om met veel geld door Barcelona te lopen, want voor een tientje word je al beroofd daar.

Wat ik me altijd afvraag als het om spelers van jouw kaliber gaat: hoe moeilijk is het om jezelf op te laden voor een 50-euro rebuy-toernooitje?

Nou, tijdens de MCOP had ik voor het laatst "van me laten horen". Kijk, iedereen zegt altijd wel dat De Dal een goede speler is, maar ik ben ook maar een gewoon een lul. Voor mezelf was het belangrijk om bijvoorbeeld in Venlo weer eens te laten zien dat ik echt wel wat kon, dus ik probeerde echt om in elk toernooi zo ver mogelijk te komen. De inleg doet er dan niet toe: ik wil gewoon m'n beste spel laten zien, en ik vind dat een goede pokerspeler altijd z'n best moet doen om goed te spelen, ook al speel je om dubbeltjes met je maten. Je moet altijd je A-game spelen. Ik betrapte mezelf er op dat ik 't er tijdens 50-euro toernooitjes het er vaak ingooide met niks, omdat ik dacht: "het is toch maar 50 euro", maar ik wist toen meteen dat ik dan maar beter kon stoppen dan. Elk toernooi moet je spelen voor de overwinning en niet voor het geld; dan schakel je de factor buy-in uit. Dat je geen angst hebt voor de dure buy-in, maar ook niet nonchalant bent voor de kleine. Dus in Venlo was ik wel degelijk van plan om elk toernooi ver te komen, maar ik verloor twee keer met QQ tegen 88, eerst van Polarski en daarna van Menno. Het main event ging gelukkig wel goed. Je merkt gewoon dat als je je best doet, je ver kunt komen. Ik heb sinds begin november van de veertien grote toernooien in Nederland die ik heb gespeeld drie finaletafels gehaald. Ik vind dat niet slecht.

Lig je nog wel eens wakker van die AQ die je speelde aan de finaletafel van het WSOP-event? Tegen JJ, en eruit.

Ja, tuurlijk. Ernstig. Maar ook van die koningen in Deauville, wat nog belangrijker was voor me. Ik callde met KK tegen AJ en die vent maakt een straat en ik lig eruit als 14e, anders had ik zeker aan die Eurosport-finaletafel gezeten, met alle gevolgen van dien. Toen moest ik echt ff op het strand gaan staan, naar de horizon staren en al m'n dromen in duigen zien vallen. Het was 't eerste seizoen van de EPT, dus het was heel belangrijk. Iedereen weet nog wie in het eerste seizoen heeft gewonnen, maar niemand weet de winnaars van het tweede seizoen meer op te noemen. Dat geldt ook voor de WPT, het is altijd zo. Dus ik heb alle reden om daar nog steeds keihard van te balen.

Nooit eens behoefte om zo'n persoon eens een flinke tik te geven?

Nee helemaal niet. Het is wel een reden om de dealer geen fooi te geven, haha. Nou, als iemand niet op zit te letten, en daarom een stomme move maakt waardoor ik uitgeschakeld word, ja dan krijgt die persoon het wel even te horen. Op mijn manier dan he, dus met subtiele bewoordingen. "I like your style, you play good" gebruik ik veel vaak. Op zich ben ik wel een aanhanger van het "don't tap the aquarium"-principe. Ga vooral zo door. Ik heb wel een keer Michael "The Grinder" Mizrachi de huid volgescholden. Kwam ie zitten aan een online limit tafel, met een minimum buy-in en deed een hit-and-run. Toen heb ik 'm wel even gezegd dat 't z'n status onwaardig was. Ja, een woord in het Nederlands. Kom zeg, ga ff De Dal lopen hit-and-runnen voor 300 dollar. Als ie het had gevraagd, had ie het zo kunnen hebben. Voor dat soort spelers heb ik weinig respect. Tuurlijk hebben ze mooie resultaten behaald, hele mooie zelfs, maar als ze vervolgens al hun geld op de baccarat-tafel smijten, dan verdien je het niet. Geef het dan aan iemand die er wel wat mee kan.

Dus al die mensen hier in het casino?

Nou, moeten ze vooral doen. Als je het kan missen, prima. Ik heb ook wel eens aan de centen-automaat gehangen met een biertje erbij, of om tientjes zitten blackjacken. Misschien dat ik in acht jaar tijd 5.000 euro heb vergokt. Maar er zijn mensen die alles wat ze hebben vergokken; daar heb ik dus een hekel aan. Gokken is entertainment, dat is prima. Maar vaak kunnen mensen met veel geld zich niet "verlagen" tot kleine inzetten, dat is jammer. Dat gokbloed, die spanning zoeken, dat heb ik niet.

Na het interview ga je niet aan de cash-tafels spelen?

Nee, ik denk het niet. Het is zo saai. Ik kan wel in zo'n smethuis gaan zitten, op zoek naar vijfhonderd euro...

Maar daar heb je weinig aan. Waar ben je het meest trots op in je leven?

Nou, dat het me dus gelukt is om m'n eigen weg te kiezen, en dat ik daar ook succes in heb. Dat ik het heb gedurfd om m'n zekerheden los te laten. Veel mensen uit m'n "oude" leventje zeggen vaak tegen me dat ze er respect voor hebben, dat ze zelf niet zonder die zekerheden kunnen leven. Het is ook zo dat ik geen pensioen aan het opbouwen ben en zo, en dat ik geen vast inkomen heb, dus daar moet je ook mee om kunnen gaan.

Maar je hebt wel de tijd van je leven, en wij kunnen daar van meegenieten, via je columns op Pokercollege.

Het wordt ook alleen meer leuker. Meer mensen gaan pokeren. Wie had twee jaar geleden kunnen bedenken dat we een topweek in Venlo "of all places" zouden hebben? Dat is toch schitterend. Dan hoor je mensen praten over hun twijfels of ze de 100-rebuy in Venlo of de 250 freeze-out in Utrecht moeten spelen. Mooi toch, alsof je moet kiezen tussen de Aussie Millions of de Helsinki-Freezeout. Is toch lastig.

Belangrijke vraag: hoe kan het dat ik nu voor de tweede keer moet plassen, en jij nog geen één keer bent geweest?

Dat komt omdat ik een ontzettend geoefende pokerblaas heb. Het is een spier die je traint, dat is gewoon een feit, als je uren en uren aan een pokertafel moet zitten. Ik ben Lance Armstrong die nog vrolijk met z'n bolletjestrui op een berg van de zwaarste categorie aan het fietsen is, terwijl die Nederlanders al in de bezemwagen zitten. Nee serieus, in Vegas heb je soms een tien-minuten break, terwijl de dichtzbijzijnde WC twintig minuten verderop is. Reken maar uit....

Haha. Vertel eens wat over je ervaringen in Parijs.

Aja, de Aviaton Club, en die andere club is trouwens nog erger. Ik zal niet snel een 10.000 dollar Buy-in WPT event daar gaan spelen, dan stel ik me gewoon bloot aan de praktijken die daar worden beoefend.

Wat voor praktijken?

Ja, valsspelen, zeker. Ik ga er nog wel heen hoor, omdat ik het gewoon leuk vind, en vaak toch wel kan winnen, ondanks het valsspelen. Kijk, ten eerste lijkt het alsof elke kaart daar gemerkt is. Ook werken sommige dealers samen met de "regulars", en de spelers aan tafel spelen ook echt samen. Afgelopen december ben ik weer uit een 3000 euro pot gecheat, maar ja, dat gebeurt gewoon. Een vent had z'n kaarten gemuckt, omdat ie dacht dat ie een pot had verloren van me. Maar een vriendje achter 'm zei "Nee, nee, je hebt two pair". Dus hij haalde z'n kaarten weer terug. Ik aan de dealer zeggen dat dat niet mocht, en die deed alsof z'n neus bloedde. Die gasten handhaven alleen de regels als het hun uitkomt. Ze vinden altijd wel een maniertje om de buitenlander, de "indringer" te verneuken. Dat doen ze heus niet op een 30 euro tafel hoor, dan maakt het allemaal niet uit. Maar zodra het om wat meer gaat, tja. Het is ook geen casino, of herenhuis, welnee. Het is gewoon een smethuis.

En toch ga je er nog naar toe?

Ja, want het is wel gezellig. En ik heb er tegenwoordig zelden last van, omdat ik gelukkig goed Frans kan verstaan en spreken. Maar als je onervaren bent, en geen Frans kent, dan laat je je vrij snel intimideren omdat al die Fransen als kippen zitten te kakelen, en wie weet, gaat het wel over handjes, weet jij veel. Maar ik heb inmiddels de nodige respect opgebouwd, omdat ik gewoon in het Frans tegen ze teruglul.

Interview met Peter Dalhuijsen - deel 2 101


Handig he, dat respect? Werkt wel in je voordeel aan de pokertafel, neem ik aan. Als jij raist, dan zullen mensen die je indirect kennen sneller neerleggen?

Ja, is toch schitterend? Kijk, het punt is dat veel mensen "Star-struck' zijn. Als je opeens met Phil Hellmuth aan tafel zit, dan krijgt hij opeens veel meer speelruimte. De truc is om de assertiviteit in je systeem te hebben om dat tegen te gaan. Ik was in Vegas met m'n toenmalige vriendin tijdens de WSOP van 2005 en Hellmuth liep daar ook rond. M'n vriendin wilde zelfs dat ik met 'm op de foto ging. Ja hallo, ik moet die vent straks nog check-raisen! Als je besluit dat die mensen sterren voor je zijn, dan kill je jezelf in het spel. Je moet gewoon nul respect hebben voor iedereen. Stu Ungar zei het ook altijd: je moet eigenlijk iedereen tot op het bot haten, je moet 'm willen afmaken. Dat Hellmuth je re-raist en je all-in gaat. Hier voor je! Maar het is waar, als je links van me zit, dan heb je gewoon een probleem. Je blinden gaan eraan.

Ik heb het gemerkt.

Wat ik ook merk is dat ik vaak gewoon een walk krijg als ik in de Big Blind zit. Iedereen fold, en ik kijk de small-blind aan en zeg: "Het is weer niet veel he". Dan is het van kut, fold. Mooi toch?

En dat ze jou juist willen aanpakken?

Ja, gebeurt ook. Ze gaan hun gang maar, dan wordt het juist leuk voor beide partijen, want dan begint het spel. Soms zijn ze trots dat ze mij uit het toernooi hebben geknikkerd. Niet echt een bijzondere prestatie, want het gebeurt elke dag tenminste één keer.

Nou, ik heb zelf een keer Chris Moneymaker uit de Sunday Million gespeeld. Ik werd zelf 800e, maar het was wel een hoogtepunt uit m'n pokerleven.

Hahah. Ach, in Vegas heb ik uiteindelijk echt met iedereen gespeeld, ook een keertje met Hoyt Corkins en dan kom je toch tot de conclusie: it's just another red-neck. Was wel mooi, nadat ik een zoveelste pot had gewonnen zei hij: "I just can't read that guy". Is toch wel leuk om te horen. Waar staat dat hij beter is dan ik? Tuurlijk zijn er spelers die boven de norm spelen, maar de meeste gasten die weleens een WPT-finale hebben gehaald: hoezo kun je ze niet re-raisen?

Zijn er spelers waar je echt bewondering voor hebt?

Ja, tuurlijk. Mijn held is Phil Hellmuth. Juist omdat iedereen een hekel aan hem heeft, dat vind ik mooi. Die man doet het gewoon, z'n self-marketing is natuurlijk perfect. En Gavin Smith, Daniel Negreanu, dat zijn gewoon toernooikeizers. Hun speelstijl komt overeen met het mijne. En gasten die ook nog eens aan de cash-tafels goed presteren, zoals Phil Ivey, Todd Brunson, Chip Reese, dat zijn gewoon legendes. Ik zeg alleen niet dat ik ze niet ga check-raisen met niets.

En overschatte spelers? Dit is tenslotte ook een sensatie-stuk.

Nou, in ieder geval al die gesponsorde spelers, die gesponsord worden voor hun leuke kop, in plaats van voor hun skills. Al die pokerende vrouwen die logootjes dragen: die kunnen er echt helemaal niets van. Misschien alleen die Vanessa Rousso.

En Isabelle Mercier?

Ja, is een prima meid en natuurlijk kan ze het wel een beetje. Maar iedereen denkt dat ze superstars zijn, en dat is niet zo. Anderhalf jaar geleden zat ik in Barcelona met Luca Pagano in ons appartement en hij had Marcel en Isabelle uitgenodigd. Normaal zit ze met een pokerface in het casino, maar nu zat ze gewoon op een krukje te giegelen:"Ooo, I have kings, I have kings!" Ze had niet de behoefte om te verbergen dat ze "eigenlijk" een grote speler zou moeten zijn. Die zat te juichen bij elke pot die ze won.

Roddel en achterklap: De Dal en Isabelle Mercier, dat schijnt wat te zijn!

Helemaal niet joh. Via Luca heb ik haar leren kennen en we zijn wat avondjes doorgezakt. Ik kan prima met haar opschieten, en als we elkaar tegenkomen in het circuit, dan is ze allang blij dat ze een bekend gezicht ziet. Voor haar is het echt een eenzaam bestaan, ze reist alleen, zit altijd in hotels. Ik ben altijd met een groepje op stap. Ja, het is een leuke meid.

Nog meer overschatte spelers?

Tja, noem al die Full-Tilt spelers maar op. Die Andy Bloch en Greg Mueller, hou op.

The Hendon Mob?

Schei uit. Ram Vaswani kan er wel wat van, maar de rest is echt zo uit de kroeg gerold. Kijk, ze hebben die sponsoring gekregen omdat hun website zo goed liep. Niets met skill te maken. En natuurlijk, als je elk toernooi speelt, dan kom je wel eens ver. Dan denken mensen meteen dat ze heel goed zijn.

In Monaco, toen Rob Hollink won, was ik aan het eind van de eerste dag uitgeschakeld, dus ik ging ff kijken bij Ilja aan tafel. Toen zei ik dat hij naast Joe "The Elegance" Beevers zat. Hij: "Echt waar joh, die vent is zo verschrikkellijk slecht!" Haha. Dat is wel een van de leukste dingen om te ontdekken: de meeste TV-spelers zijn gewoon zakken met kak die niets kunnen.

Spelers als Gus Hansen en Sammy Farha zijn de helden van vele jonge spelers.

Ja, tuurlijk. Als je een all-in callt met 9-hoog dan krijg je fans. Zo'n saaie drol als Allen Cunningham zal nooit veel fans krijgen, terwijl ie wel de beste is van het hele stelletje. De beste speler die niemand kent, noemen ze hem altijd. Vier WSOP-bracelets op z'n 29e? Die man is niet te stoppen. Gasten die iets flamboyants over zich hebben, daar hou ik ook wel van. Kijk naar Marcel, als hij niet zat te springen en te zingen aan tafel, dan was poker in Nederland al een stuk minder geweest. Dat soort mensen zijn gewoon belangrijk om een sport groot te maken. Ik mag er graag een steentje aan bijdragen.

De memo-recorder ligt voor je, er zit nog een paar minuten op. Ga je gang....

Hmm, ik hoef niet zo nodig wat kwijt. Hoewel, wat ik wel kwijt wil is dat ik misselijk wordt van de haat en nijd tussen websites en spelers onderling. Het zou voor mij een reden kunnen zijn om er mee te stoppen. Ik doe het primair voor m'n lol en als het niet meer leuk is, dan ga ik gewoon wat anders doen. Echt, dat gezeik over wie er nou weer blut is enzo. Schrijf maar op dat ik blut ben, ik wil graag dat mensen daar over roddelen. Gisteren op weg naar huis, alles weg. Blut. Had ik al gezegd dat ik blut ben?

Ik betaal de rekening wel. Maar eh, wie had nou die Sunday Million gewonnen?

Nou, ik ben blij dat ik eindelijk ontmaskerd ben. Jarenlang heb ik met die last moeten lopen, en ik ben blij dat het nu eindelijk de waarheid is komen bovendrijven. Ik voel me vrij. Oh, serieus? Nee, het is goed zo.

Eén van de boeiendste en gezelligste interviews tot nu toe is afgelopen. Het gesprek gaat door aan de bar en aan de cash-tafel, die toch niets eens zo saai was. Het leverde genoeg stof op voor een Deel 3, maar ja, die publiceren we pas als Peter een bracelet heeft gewonnen. Over een paar maandjes hopelijk. Hij zal er zelf op www.pokercollege.nl over verhalen in De Dal Speaks, de leukste pokercolumn van Nederland.

De interviewer smijt z'n minimum-buy-in er in, na de flop, met 2-7, mede omdat Eric van der Burg aan tafel zit en hij dat toch wel een mooie kaart vindt. De flop is 2-7-K en een Amerikaan callt met z'n K8...turn 5, river 5. Tja. Een dag later meldt de geinterviewde dat ie naar huis ging met 1400 winst. Alles van die Amerikaan gepakt, gelukkig.

En toch is De Dal blut. Dat je het ff weet...

Deel 1

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook