Back in Time

Back in Time 0001

Voordat ik aan deze column begin wil ik even iets rechtzetten.

Eén van de redenen dat jullie nu niet veel van mij horen op de site is dat ik zeer slecht run, beat na beat krijg en showdown na showdown verlies. Het is niet iets waar ik jullie dagelijks mee wil opzadelen. Ik hou niet van het vertellen van beats en van zielig doen en vertellen hoe ik nu weer verloren heb.

Bewust had ik dit jaar dan ook al voor aanvang van de WSOP besloten om géén dagboek bij te houden en wat dingen anders te doen dan vorig jaar. Daarom ook heb ik RaSZi gevraagd een dagboek bij te houden vanuit Vegas zodat jullie toch een paar keer per week een update hebben van een Nederlandse Pro op de WSOP, en eentje die ook nog eens volop cashgames speelt en dus genoeg interessante spelsituaties voor jullie heeft.

Ik daarentegen doe het hier rustig aan in Vegas, speel af en toe een toernooitje en rust uit zodat ik straks fit ben voor het Main Event. Mocht ik voor die tijd een mooie prestatie of iets interessants meemaken, dan horen jullie het natuurlijk zeker, maar een bad beat vertellen? Nee dank je.

En voor alle mensen die voor mij beslissen dat ik er helemaal geen zin in heb zeg ik maar één ding: als ik geen zin had om de WSOP te spelen zou ik niet zes weken in Vegas gaan zitten waar je niet eens langer dan een minuut buiten kan zijn omdat je dan levend verbrand. Als ik daar geen zin in had dan zou ik nu lekker ergens op een eilandje aan het strand zitten.

Ik kan jullie natuurlijk wel iets vertellen over hoe het allemaal begon voor mij in Las Vegas. Hope you enjoy it.

Ok, now let's go back in time…

De eerste keer dat ik naar Las Vegas ging was voor de World Series of Poker in april 2004. De WSOP werd jaarlijks gehouden in Binions Horseshoe Casino. Ik was al tig keer naar Amerika geweest voor Magic toernooien (Magic is een verzamelkaartspel waarbij de makers van het spel een profesionele tour op hadden gezet) maar dit zou mijn eerste keer naar Las Vegas worden en ook de eerste keer voor een WSOP- event.

Één week voordat ik naar Vegas zou afreizen arriveerde ik in Phoenix, Arizona bij een Magic/Pokervriend van me: Shawn Keller. Hem en z´n tweelingbroer Thomas Keller kende ik al jaren van de Magictoernooien en zij timmerden al jaren aan de weg op het Internet in de hoogste Limit-cashgames. Thomas Keller blonk zelf het meest uit in live-games, in het plaatselijke casino in Arizona waar hij berucht was. Hij had in de drie jaar lang dat hij daar 100-200 en 200-400 limit holdem speelde, al z'n 100$-chips bewaard in de kofferbak van z'n auto. Na drie jaar was er geen enkele 100$-chip meer in de pokerpit te vinden: Thomas had ze allemaal gewonnen, dus was het tijd om ze maar eens in te leveren.

Na een weekje in Arizona te hebben rondgehangen was het tijd: Shawn en ik stapten in de auto voor een kleine roadtrip naar Las Vegas, met eindbesteming "The Golden Nugget", één van de mooiste hotel-casino's van Downtown Las Vegas, gelegen recht tegenover Binions Horseshoe.

Na een paar uur rijden door de woestijn begonnen de eerste lichtjes van Vegas op te doemen en ik zag de eerste casino's opduiken. Ongeduldig vroeg ik aan Shawn: "Are we there yet? Where is the Horseshoe, here are the casino's right?"

Ik dacht er dus al te zijn maar na 30 minuten werd het me duidelijk dat het nog een uur rijden was naar Downtown Vegas. In de voorsteden was het casino na casino na casino. Letterlijk honderden casino's met duizenden lichtjes!

Ik denk nog steeds vaak aan de hoeveelheden casino's en gokkasten, en roulettetafels, enz. Om het kort te zeggen: hoeveel bets er wel niet worden gemaakt per minuut in Las Vegas, de stad die nooit slaapt.

Na in mijn kamer te zijn gekomen en mijn spullen te hebben uitgepakt wilde ik natuurlijk maar één ding. The Binions in, naar die muur waar alle foto's van de voormalig werldkampioenen hangen, de muur die ik alleen maar van foto's kende.

Beneden in de Golden Nugget vroeg ik aan de eerste de beste casinomedewerker de weg naar The Binions. Op weg daarheen liep ik eerst langs de pokerroom van The Nugget. Er was een tafel met een omheining eromheen. Daar gebeurde wat en nieuwsgierig als ik ben ging ik kijken of ik bekende sterren zou zien. En jawel hoor, ik herkende ze bijna allemaal! Doyle Brunson, Johnny Chan, Gus Hansen en een donkere jongen die ik op de videobeelden van de WSOP 2003 ongelukkig eruit zag vliegen tegen de latere winnaar Chris Moneymaker: het was ene Phil Ivey.

Op het moment dat ik al deze pokergoden zag zitten, schoot het door me heen hoe ik hier in Vegas terecht was gekomen…

Drie maanden voor de World series zegeviert "Exclusive" wederom in een 55$ freezeout en pakken Jordy en ik 2900$. De weken daarvoor verkochten Jordy en ik niet veel groene stroom meer bij Shell, maar houden we ons nog maar bezig met één ding: POKER!

Op dinsdag speelde ik vaak in het Holland Casino het 50$ rebuy toernooi. Dat was toen om de week Pot Limit Omaha en NL Holdem. Vaak haalde ik de finaletafel haal en ik heb ze ook vaak gewonnen.

Online speelden we vooral op Pokerstars onder de naam "Exclusive" toernooitjes tot diep in de nacht, of in ieder geval tot zolang de pc van Jordy het uithield.

Op een gegeven moment was deze computer zo kapot dat ie het om de dag begaf en het dan niet meer deed tot zo'n 6-10 uur later. Als ik dan 's middags weer wakker werd liep ik biddend naar de computer toe, hopende dat ie weer aan zou gaan. Tja, geld voor een nieuwe computer was er (nog) niet.

Nooit zal ik vergeten dat we net aan de finaletafel kwamen van het 100$+9 limit toernooi op Pokerstars en de computer wéér vast liep. Het leverde een gevoel op dat ik dus om de dag te verwerken kreeg en nu nog maar moeilijk kan beschrijven. Meestal was het een diepe zucht, gevolgd door "Ok dan maar weer een avondje tv kijken."

Jordy en ik keken elkaar dan weer eens teleurgesteld aan. Het was duidelijk dat er een nieuwe computer moest komen, maar om nou de helft van de bankroll daar voor te gebruiken getuigde ook niet zo van goed Moneymanagement .

Dus zonder computer en met een mooie stack aan de finaletafel besloot ik de "call-a -friend-optie" te gebruiken. Ik belde Justin Bliek.

Na een kwartiertje Justin te hebben verteld wat te doen bij elke actie aan de finaletafel kwam Justin met een mindere mededeling. Tot dan toe was het"We hebben aas koning off-suit" en "hij raist ons, wat nu?"

Nee, dit was heel iets anders:"O ja tering dat had ik je nog niet verteld maar deze computer tript hem ook af en toe zoals nu, en dan word ie te heet en moet ik hem rebooten"

Een uur , 6 reboots en 20 euro telefoonkosten(gelukkig had ik al een abonnent met m'n studiefinanciering waar ik al jaren geen recht meer op had ) later eindigen we op een 3e plek. Toch geen slechte prestatie onder die omstandigheden.

Na de goeie resultaten van die weken en de mooie verhalen die ik hoorde over de WSOP, die drie maanden later zou beginnen, nam ik een besluit: "Ik ga naar Vegas, no matter what! Al heb ik maar 5000$ to my name!"

Back in Time deel 2

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook