Back in Time... Part 2

Back in Time... Part 2 0001

Zo gezegd zo gedaan... ik loop het Binions binnen met 7500$ in mijn zak, wat m'n hele bankroll was op dat moment. Ik was van plan de dollars te gebruiken voor een paar WSOP-events, maar ik was niet van plan om 100% van de buy-ins te betalen. Ik wilde wat percentages van m'n actie verkopen aan Marcel Luske, Rob Hollink en enkele andere bekenden die wel in me geloofden en een wat grotere bankroll dan ik hadden.

Het eerste wat me opviel in het Binions is dat er overal pokertafels waren; ik was op dat moment nog niets anders gewend dan de zes tafels in Holland Casino Amsterdam waarvan er meestal maar drie bezet waren met cashgames. Overal zag ik games die in Nederland niet eens bij het spelaanbod hoorden: Seven Card Stud, Omaha Hi/Lo en Triple Draw. Ook was er een heel gedeelte waar Single Table Sattelites werden aangeboden, variërend van 160$ tot 540$ buyins.

Ik, pokerspeler die ik ben, dook natuurlijk meteen op de eerste de beste 160$ STT af. Na twee uur spelen deelde ik de 1e prijs met een Amerikaanse meneer en won ik 750$ en was mijn eerste 600$+ winst geboekt. Moe maar voldaan zocht ik mijn hotelkamer op om snel te gaan slapen en de dag erop fit eens te kijken wat Vegas en de WSOP allemaal te bieden hadden.

De volgende morgen liep ik fris naar de Binions waar ik Marcel Luske tegenkwam. Marcel had ik twee jaar eerder leren kennen in het Holland Casino in Amsterdam en we raakten al snel bevriend. Hij zag dat ik het spelletje al jong goed door had en dat verbaasde hem. Hij wist toen nog weinig over online-poker en dat er nog honderden jongetjes zoals ik rondliepen die in de toekomst de pokerwereld zouden gaan veroveren.

Marcel maakte me een beetje wegwijs in het Binions en downtown Las Vegas en stelde me aan wat bekende spelers en belangrijke mensen in de pokerwereld voor. Vooral Dave "Devilfish" Ulliot was een rare snuiter die ik natuurlijk al kende van foto's en verhalen. Later op de dag ontmoette ik wat oude vrienden: Robert Mizrachi en Eric Mizrachi, twee Israëlische jongens die in Miami, Florida woonden.

Ik leerde ze een half jaar eerder kennen tijdens de Masterclassics of Poker in Amsterdam, en toen ik hun online screennames hoorde, bleken het bekenden van me te zijn op Pokerstars ("Who's Bad" en "E-Wee"). Ze stelden me voor aan "E-wee's" tweelingbroer die er eerder in Amsterdam niet bij was: Michael Mizrachi ook wel The Grinder genoemd, die net buiten de tv-tafel geeindigd was in één van de WSOP-Events. Verder leerde ik Frank Sinpoli kennen, een jongen die in Miami is opgegroeid met Italiaanse roots.

's Avonds gingen we met z'n allen op stap naar de Nightclub "Light", in The Bellagio, die op dat moment de "place to be" in Vegas was. Ik had echter een probleem: geen nette schoenen. Vijftien minuten later was het gefixt en stapte ik met een paar geleende schoenen de limo in op weg naar de Bellagio. Daar aangekomen herkende ik meteen allemaal dingen van de film Ocean's Eleven: de fonteinen, het tapijt, de gokkasten (o nee die heb je overal in Vegas)

Rond vier uur 's nachts verlieten we met z'n allen de club en gingen we op weg naar een stripclub: the Spearmint Rhino. Ik kende stripclubs alleen van tv en verwachtte allemaal stoeltjes met een podium, wat palen en dollarbilljetten. Nou, hier in Vegas hebben ze niet alleen een paal met een paar meisjes eromheen, maar ook nog eens 80 meisjes die in hun bikini rondlopen en bij je op schoot komen zitten, op jacht naar een slachtoffer voor een "dance", een lapdance die 20$ kost en een half top 40-nummertje duurt.

's Ochtends werd ik wakker met weinig slaap en een flinke kater weinig slaap, wat maar één reden kon hebben; te veel Red Bull.

Na eerst een uurtje bij het zwembad gelegen te hebben besloot ik wat te gaan ontbijten/lunchen met Marcel die later het 5000$ stud event ging spelen. Voor de mazzel liet hij me 10% kopen van zijn toernooi, dus 500$ voor 10%. Marcel begon het toernooi meteen goed en was één van de chipleaders na de eerste dag. Dag 2 begon niet goed en Marcel's chipcount zakte snel, maar vlak voor de finaletafel wist hij zeer sterk terug te komen en schakelde hij de één na de andere speler uit.

Toen het etenspauze was, was hij heads-up en liepen Marcel, Kiril Gerasimov (een hele aardige, rustige en zeer sterke Russische speler) en ik naar The Cafe in The Golden Nugget waar we wat gingen eten. Marcel had twee keer zoveel chips als zijn tegenstander Joe Awada en een Bracelet was dus heel dichtbij!

Na het eten ging het echter mis en Marcel won geen hand meer. Ene meneer Awada ging er met de (eerste Nederlandse ) bracelet vandoor en tot op de dag van vandaag is er nooit meer een Nederlander zo dichtbij geweest.

De 10% die ik van Marcel kocht pakte dus zeer goed uit voor mij want Marcel won toch nog ruim een ton (CHINCHING) en mijn bankroll was meer dan verdubbeld .

Wel een bracelet won Thomas Keller, de tweelingbroer van Shawn die Martin de Knijf (winnaar van de 25K WPT de maand ervoor in Bellagio) heads-up versloeg. Ook aan die finaletafel zat Frank Sinopoli, die ik dus net deze week had leren kennen. Ik was dus al meteen aardig omringd door "goede spelers".

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook