Now Live Lex "RaSZi" Veldhuis Twitch Stream

Ingezonden Stuk!

  • Maarten LubbeMaarten Lubbe
Ingezonden Stuk! 0001

PokerNews deed een aantal maanden geleden een oproep om zelf een stuk over jullie poker ervaringen te schrijven. Velen gaven gehoor. Daarvoor onze oprechte dankbetuigingen! Maar daar willen we het niet bij laten. Vanaf deze week krijgt de schrijver wiens stuk op de site wordt gepubliceerd een speciaal aandenken. Onze eindredacteur zal wekelijks een selectie maken uit de ingezonden verhalen en 1 stuk publiceren. De schrijver wiens stuk op de site te lezen is ontvangt een speciale PokerNews Griffel!

Maarten Lubbe is vandaag aan de beurt! Veel plezier met het stuk, en tot de volgende keer!

New York, New York...

De trompetten van Frank Sinatra's big band galmen door het huis heen. Plots gooit mijn vader de deur van mijn slaapkamer open en schreeuwt: "Start spreading the news, we're leaving today!"

Au, mijn hoofd, het is elf uur 's ochtends. Te vroeg, veel te vroeg. We gaan vandaag naar New York voor mijn vaders werk, ik mag mee, lekker een weekje van mijn vakantie genieten in The Big Apple. Vanavond laat vertrekken we, maar mijn vader is er vroeg bij. Ik heb alles al klaar staan en dus zit er voor mij niet veel anders op dan wat uurtjes te doden in de Everest cashgames.

Met een flinke schok landt het vliegtuig op een ijzige startbaan in JFK Airport. Ik moet aan U2 denken. "It was a cold and wet December day and we touched the ground at JFK". Het is nu alleen maart, maar dat mag de pret niet drukken. Als ik de gate binnen wandel merk ik meteen waar ik ben. Een supersized douanier vraagt of ik nog wat aan te geven heb terwijl hij de resten van zijn donut weg spoelt met een grote slok latté. "No sergeant" antwoord ik "Just the pleasure of being able to visit this glorious nation again!". De man groeit van trots. "Welcome to America sir!"

Ik loop met mijn vader door de gate. Zoals na elke vlucht moet hij naar de wc, bijgelovig als hij is denkt hij dat naar het toilet gaan in het vliegtuig ongeluk brengt. Ik besluit op een in-door terras te gaan zitten en te wachten tot hij terugkomt. Ik krijg even later echter een sms-je van hem waarin hij vertelt dat de wc's in deze gate buiten gebruik zijn en dat hij naar een andere gate moet. Maar er wordt voor hem gezorgd. En ja hoor, even later komt hij voorbijscheuren achterop een uit de kluiten gewassen golfcaddy bestuurd door een grondsteward die rechtstreeks uit de formule 1 lijkt te komen. Nog net op tijd weten hele gezinnen aan de kant te springen. Ach ja, 'New York drivers'.

Mijn vader is nog wel een half uurtje weg en dus ga ik maar een rondje lopen door de eindeloze gangen. Met U2 nog door mijn hoofd spelend besluit ik op zoek te gaan naar mijn Angel of Harlem. Maar hoe vind ik haar. Een tip die ik ooit ergens hoorde komt in me op: verplaats je in de andere persoon, ga hetzelfde denken, dan weet je wat je tegenstander doet. Ok, ik ben een bloedmooie vrouw, het is dinsdagochtend, wat wil ik doen. Shoppen natuurlijk. Maar waar? Denk denk denk. Ik heb gisteren mijn bankrekening weer zien stijgen, de fotoshoot van vanochtend zit er op, vanmiddag nog een casting bij DKNY en vanavond een Golden Globes after-after-after-party. Waar ga ik nu shoppen?

Er komt maar één winkel in me op: Victoria's Secret. Volgens mij komen daar alle vrouwen, in ieder geval zou ik daar heen gaan als ik mooi en vrouw was. Maak ik hier een denkfout? Ik moet niet vergeten dat ik in het onwijs preutse Amerika ben, zouden ze lingerie verkopen op een vliegveld? Maar uit ervaring weet ik dat Amerika Victoria's Secret ongeveer hetzelfde is als Holland Casino bij ons. De overheid wil het niet, maar aan de andere kant willen ze er wel geld mee verdienen. Er moet hier dus een Victoria's Secret zijn.

Ik loop naar een kaart met winkeloverzicht. Ik kijk bij de Li. Is het dan toch waar? Lingerie staat er niet bij. Ik kijk nog even verder en zie opeens Ladies Lingerie staan. Ik krijg een vreemde gedachte en kijk even bij de M, nee, het staat er niet bij. Onder Ladies Lingerie staan 7 winkels. Victoria's Secret staat er echter niet bij. Jammer.

Mijn vader belt me op, hij staat al bij de uitgang, wat een uitstekende service hebben ze hier! Hij heeft de caddy naar me toegestuurd. Hoe ze mij herkennen is mij een raadsel maar ze zullen wel Las Vegas – achtige beveiliging hebben. Ed krijgt een telefoontje en roept dat Danny even Video-IQ op mij moet runnen. Dan zien ze mij via de weerspiegeling van een winkelruit voor de kaart staan. Danny belt Mike, Mike rent naar de floor en zegt tegen Delinda dat ze mij moet halen. Wow, Delinda Deline, die mag mij elke dag komen halen. Ze wordt gespeeld door Molly Sims dacht ik, wacht eens, Molly Sims is ook een Victoria's Secret model. Is die winkel echt dicht?!

Ik hoor de gierende banden van de caddy in de verte aankomen. Aan de wegduikende hoofden is te zien waar hij rijdt. Als hij dichterbij komt zie ik dat de bestuurder blonde haren achter haar heeft wapperen. De lokken wiegen boven de hoofden van het publiek. Komt Molly Sims daar echt aan rijden?

Au, de bestuurder lijkt er wel een beetje op, ze is alleen 150 kilo zwaarder.

Ik ga zitten op de vette achterbank.

"No seatbelts?" vraag ik.

"You won't need them" zegt ze met een ijzige lach. De rillingen lopen over mijn rug. Ik doe mijn ogen dicht en houd me goed vast. Met een acceleratie van 0 – 30 in vijf seconden zijn we al vlug op topsnelheid. Ik verwacht huilende kinderen en schreeuwende ouders om me heen maar ik hoor niets. Ik doe mijn ogen open. We vliegen door de mensenmassa. Dit is eigenlijk best leuk!

Ik lach me kapot hier op de achterbank als ik zie dat de mensen om me heen dat hele end moeten lopen. Mijn buikspieren doen pijn van het lachen. De vrouw lacht even hard mee. We begrijpen elkaar. Het moet een gek gezicht zijn, twee schaterlachende mensen op een grote golfcaddy. Twee wildvreemde mensen die lachen om iets dat helemaal niet leuk is. Maar ik lach me kapot.

"Hang on, sugar"

De caddy remt opeens en ik vlieg van de bank en klap tegen de voorbank aan. Ik hoorde haar niet door het gelach heen. Ook hier straft God onmiddellijk.

"Oh let me help you darling"

Ze tilt me overeind en helpt me uit de caddy.

"Thanks, Angel"

Ze bloost eventjes en stapt meteen weer in de caddy alvorens de eindeloze gangen in te racen.

Ze steekt nog even haar mollige handje op en zwaait naar me.

Ik kan een glimlach niet onderdrukken, ook al voel ik de pijn van de crash in al mijn ledematen. Ik loop door de deur de vieze lucht van New York in. Even verderop zie ik mijn vader naast een taxi staan. Hij zwaait naar me.

"Wat een uitstekende service hebben ze hier hè?"

Terwijl ik naar de taxi loop probeer ik mij te oriënteren. Waar moet ik heen kijken? Net voordat ik de taxi instap zie ik het en even is mijn blik vastgenageld aan dit prachtige uitzicht, de fantastische skyline van Manhattan. In de verte zie ik de opkomende zon weerspiegelen in de duizenden ruiten van het Empire State Building.

"Kunnen we?" vraagt mijn vader.

New York is geweldig. Het was liefde op het eerste gezicht met deze stad. Ik heb me deze week prima vermaakt. Ik heb uren lang door Manhattan gestruind, ik ben naar het Vrijheidsbeeld geweest en natuurlijk wezen shoppen op 5th avenue, want ja, dat is toch waar de modellen komen. Maar de enige modellen die ik gezien heb stonden op foto's. Zelfs in de Victoria's Secret was er geen één. Het zit me niet mee.

Vandaag blijf ik in het hotel want ik moet online. Even socializen met het thuisfront en natuurlijk even geld verdienen op Everest. Het is toch raar dat je na een paar dagen die donks gewoon gaat missen (ik heb het hier natuurlijk over de spelers op Everest). Ik loop naar de 'Media-room' waar computers voor Jan en alleman staan. Het is er angstaanjagend stil, het lijkt alsof hier de afgelopen maanden niemand is geweest. Ik kom er achter dat msn gewoon op de computer staat en dat ik dus lekker kan chatten. Skype staat er zelfs op. Maar ik mis toch een shortcut naar Everest. Downloaden dan maar. Zo gauw ik echter de site open gaan overal alarmen af. Ik krijg een grote waarschuwing in beeld. Voordat ik heb gelezen wat er staat komt er een nerd in paniek naar binnen gerend.

"Stop stop! Don't touch nothing!"

Ik kijk snel op het scherm. Er staat iets van dat ik deze site niet mag openen. Opeens weet ik het weer, online poker is natuurlijk verboden in Amerika.

De nerd stormt op me af, grist de muis uit m'n hand en begint haastig te typen. Ik zie dat hij het hele internetverleden weg haalt.

Tussendoor zit hij half in zichzelf en half tegen mij te praten.

"You know what I should do, I should call the cops. Yes, that's what I'm going to do, I'm gonna call the cops. Haha, you're going to jail buddy, haha!"

Opeens draait hij zich om.

"Do you know what you just did?" vraagt hij op dreigende toon.

"Eh, well, yeah… eh…"

"No you don't, now you are going to tell me what you just did."

"Well, I…"

"You visited an online pokersite! You know we can get sued for that?"

Dit is toch van de gekken. Mag een Hollander niet eens een pokersite bezoeken in Amerika? En wat dan nog, het is toch mijn verantwoordelijkheid, waarom wordt het hotel dan aangeklaagd? Dom, ik ben het weer vergeten, ik ben natuurlijk in Amerika. Ze hebben hier een ander rechtssysteem. Ik moet denk toch maar wat meer Law & Order kijken. Wacht eens, Hollander, Holleeder, dat lijkt wel verdacht veel op elkaar. Ik voel me opeens crimineel, misschien moet ik echt de gevangenis in. In Amerika wordt je voor alles opgesloten!

Back to reality. Dit is de wereld op z'n kop. Ik moet hier weg. Ik loop de kamer uit. De nerd schreeuwt me achterna: "Stop, where are you going to?!"

Stelletje gekken, allemaal, die Amerikanen. Vooral hier in New York.

"Go ride a bicycle!" roep ik naar hem.

Hij blijft vragend staan. Misschien was die vertaling iets te letterlijk.

Op de dag voor vertrek krijg ik een telefoontje van mijn vader. Hij zegt dat er die avond een soort van afscheidsborrel is in een gentlemen's club tegenover het kantoor. Ik ben in dubio. Is zo'n club nou een stripclub of een luxe lounge. Wat maakt het ook uit, allebei zijn ze leuk. Ik moet me in ieder geval netjes aankleden en dus zoek ik een pak op. In de spiegel zie ik dat ik wel een beetje op Marcel Luske lijk met dit pak aan, een heel klein beetje maar toch, ik voel me één met Luske. Ik zit er aan te denken om ook nog een zonnebril op te zetten, maar dit lijkt me toch geen goed idee, het is tenslotte maart en bewolkt. Ik bestel nog even wat te eten en daarna is het al weer tijd om te gaan.

Een taxi is hier niet moeilijk te vinden. Natuurlijk niet, dit is New York. De taxichauffeur die voor mij stopt is een New Yorker van begin dertig. De man stapt uit en loopt om de auto heen om de deur voor me open te doen. Opeens begrijp ik Luske, het respect wat je krijgt als je een pak draagt is gigantisch. Ik probeer me voor te stellen wat er was gebeurd als ik in normale kleding was geweest. Waarschijnlijk had ik dan zelf de deur open moeten doen en stond de taxi zo ver van de stoep dat ik door een plas heen moest lopen om bij die deur te komen. Met groot genoegen stap ik in en ga zitten op de achterbank, deze is een beetje vet evenals de rest van de taxi. De chauffeur is ondertussen alweer gaan zitten en vraagt waar ik naartoe moet. Ik zeg hem de straat en hij begint te rijden.

Ik weet nog steeds niet wat een gentlemen's club in de VS is en dus besluit ik het te vragen aan de chauffeur.

"Sir, I am Dutch and I was wondering what a gentlemen's club is, do you know that?"

De man loopt rood aan.

"Well, it regularly is a place where women dance with little or no clothes on."

De man wordt nog roder. Welkom in het preutse Amerika.

Ik weet genoeg, in de VS is het dus een stripclub. Nu maar hopen dat de zakenmensen hier Brits zijn, het zou toch gênant zijn als ik samen met mijn vader tussen de siliconenborsten een biertje zit te drinken terwijl zijn collega's briefjes van twintig tussen de stringtouwtjes stoppen. De man begint te kuchen. Ik moet hem van zijn schaamte verlossen.

"Have you seen the Knicks yesterday?"

De taxi stopt voor de deur van de club. 8 dollar kostte de rit. Ik geef de man een briefje van tien en zeg: "Keep the change."

Hij kijkt teleurgesteld. Geen bedankje voor een 25% fooi.

Nu begrijp ik waarom mensen in pak zoveel respect krijgen. De mensen weten dat bij deze mensen meer geld te halen valt dan bij normale mensen. Is hier dan echt alles nep?

Er komt een man in uniform aanlopen om de deur van de taxi te openen. Als dit een stripclub is dan is het wel de chicste ter wereld. Ik stap uit en knik naar de man. Meteen weet ik dat ik wat vergeet. Ik zoek naar een dollarbiljet en het enige wat ik vind is een twintigje, ach ja, wat maakt het ook uit, voor de drank van vanavond. Waarschijnlijk is dit alsnog weinig voor de man de gigantische tips in High Stakes Poker kennende.

Waarom is New York nou zo groot, al was het iets kleiner had ik gewoon kunnen gaan lopen of een stukje fietsen en had ik nooit die man 20 dollar moeten betalen voor het open doen van de autodeur, en daarnaast is het ook nog eens goed voor de gezondheid. Misschien zijn daarom al die Amerikanen zo dik.

Als ik binnenkom zie ik tot mijn grote opluchting dat het een zakenclub is. Geen rondhuppelende dames maar oude mannen in driedelig grijs met een sigaar en een glas whisky. Een gestreken editie van de Wallstreet Journal wordt rondgebracht door een Afro-American in een pinguïnpak. Het lijkt alsof ik 100 jaar terug in de tijd ben gegaan, als je de mobieltjes en zakcomputers wegdenkt dan.

Ik zie mijn vader bij de bar staan. Ik loop naar hem toe. Hij staat wat anekdotes te vertellen aan zijn collega's. Ze lachen hartlelijk om zijn verhalen. Hij ziet me staan en groet me. Ik wordt voorgesteld aan zijn collega's, kapitalisten zoals je ze alleen op Wallstreet tegenkomt. Young, rich and handsome, zoals in de films. Het nadeel van deze mannen is alleen dat ze alleen om zichzelf en partners geven, waar ik dus niet bij hoor. Gelukkig heeft mijn vader een plan. Hij gaat met de mannen pokeren in een achterkamer, ik mag niet mee want ik ben veel te jong om hier te mogen spelen, maar mijn vader heeft een goede oplossing, één van zijn collega's heeft zijn dochter mee genomen, ze schijnt hier ergens rond te lopen. Ik mag haar gezelschap houden.

Ik twijfel, ik heb geen zin om met zo'n verwend nest te moeten praten, maar aan de andere kant, rijke meisjes zijn meestal mooie meisjes. Ik kijk even rond in de kamer. Ik zie voornamelijk oude mannen onder een dikke wolk sigaren rook. Geen knappe dochter. Zonde.

De sigarenrook maakt me dorstig. Ik draai me om en wacht op de barman. Net op het moment dat ik een biertje wil bestellen realiseer ik me dat ik hier ook te jong ben om te drinken.

"A Diet-Coke please" is het enige wat ik weet te bedenken.

"Make that two" hoor ik een vrouwenstem zeggen.

Ik kijk opzij. Een beeldschoon meisje van ongeveer mijn leeftijd is naast me komen zitten op een barkruk.

"Then you must be miss Sims" zeg ik.

Ze steekt haar hand uit.

"Angel Sims" zegt ze "pleasure to meet you."

Wat een vrouw. Ik denk dat ik verliefd ben. Liefde op het eerste gezicht, en op het tweede gezicht nog meer. Ze is perfect. Ongeveer even oud als mij, slim, lief en beeldschoon. We blijken ook nog eens een hele hoop gemeen te hebben, het kan niet anders: She's The One. We praten over koetjes en kalfjes alsof we elkaar al jaren lang kennen, terwijl ik haar pas 4 minuten geleden heb leren kennen.

Ik baal er enorm van dat dit de laatste avond is van mijn trip naar New York. Al had ik haar nou op de eerste avond ontmoet was deze week een stuk leuker geweest. Wie weet wat er dan allemaal gebeurd was, nu is het eigenlijk te laat. Maar deze kans voor open doel laat ik niet aan me voorbij schieten. Ik ga al mijn charmes in de strijd gooien voor mijn eigen Manhattan love story.

Eventjes later komt mijn vader aan lopen met een grote glimlach op zijn gezicht.

Ik vraag hoe het met de game gaat.

"Eitje" antwoordt hij "Ik sta al een paar duizend in de plus"

Wow, mijn vader speelt eigenlijk nooit poker, heel af en toe spelen we wat tegen elkaar maar daarbuiten speelt ie niet. En hier wint hij een paar duizend? Dat moet een fantastische game zijn, met de gigantische edge die ik daar zal hebben moet ik bakken met geld kunnen verdienen. Ik vraag mijn vader wat ze spelen.

Hij zegt dat ze 50/100 limit spelen, het spel wisselt tussen Hold'em en Omaha Hilo. Er zit echter geen regelmaat in en dus spelen ze waar ze zin in hebben. Ook zit er geen cap op het aantal bets dat je kunt maken en dus zijn er soms een soort van no limit taferelen.

"Wil je meedoen?"

"Hell yeah!"

Ik loop samen met Angel achter mijn vader aan naar de Cardroom. Onderweg denk ik na over wat ik bereikt heb bij Angel. Ik heb haar nummer en haar e-mail adres, ik vind haar leuk, zij vindt mij leuk. Perfect score.

We lopen een langs twee bewakers een deur door en komen in een kamer waar een aantal mannen staan te praten terwijl ze naar een aantal schermen staan te kijken. Op de schermen zie ik allemaal cijfertjes, ik denk dat ze de beurzen aan het bekijken zijn.

Maar plots roept er eentje:

"Hey Bill! 1500 on the Cavaliers!"

Hier huist dus een bookmaker. Het lijkt alsof ik een casino binnengelopen ben, een verstopt gokhuis onbekend bij publiek en politie. Waarschijnlijk komen hier wel regelmatig de magistraten van New York, maar die houden hun mondje wel dicht.

We gaan een andere deur door en wat ik achter deze deur zie gaat mijn verwachtingen te boven. Ik zie, zo schat ik, ongeveer 15 tafels met daaraan een mix van jonge, talentvolle pro's en oude, rijke spelers. Ik meen zelfs Amnon Filippi te herkennen aan één van de tafels.

De tafel waaraan mijn vader speelt staat in de hoek van de kamer. Die is half afgesloten met een soort schermen. Hier binnen is het betrekkelijk rustig, het rumoer uit de zaal wordt gedempt door de schermen. Aan tafel zitten acht collega's van mijn vader, ook staan er nog een aantal aan de zijkant te kijken. Ik zie meteen al dat het niveau dramatisch laag is, op de hand die bezig is zitten 5 man op de river. Ik denk dat hier mijn ervaring op Everest goed van pas zal komen.

"You wanna join the game, kid?" vraagt één van de mannen.

"Yeah sure," antwoord ik "but I'll need some credit."

"That's all right son, I'll give you some," zegt dezelfde man "how about ten-thousand?"

"That should be enough." bluf ik.

Tienduizend dollar? Hij kent me niet eens! En is tienduizend niet een beetje veel in een 50/100 limit game? Bizar.

Ik ga zitten aan de tafel. Ik krijg het geld ook echt, de man schuift een aantal stapels met fiches van 50 en 100 naar me toe.

Ik snap het nog niet helemaal en daarom vraag ik:

"Is this some kind of loan? Do I have to pay interest?"

"No kid," antwoordt de man "it's a gift, from me to you. See it as a token of appreciation."

Ik kijk een beetje ongelovig de tafel rond.

"And besides, it's just pocket change." zegt de man terwijl hij met een brede grijns de tafel rond kijkt.

De mannen lachen.

Ik moet zelf ook wel een beetje lachen. Dit gaat nog leuk worden.

"So, since you're new in this game, you may choose what we play" zegt een man.

"Okay, lets play Omaha" zeg ik

"Hilo it is" zegt de dealer terwijl hij begint met het ronddelen van de kaarten.

Ik denk dat ik een grotere edge heb met dit spel dan met Hold'em. Ik denk dat mijn inzicht hier beter is omdat de meeste mensen niet weten wat ze doen.

Dit blijkt hier waar te zijn, maar toch wordt het lastig want iedereen kijkt de flop en driekwart van de spelers op de river is het gemiddelde. Iedereen denkt nog wat te kunnen maken met hun handen. Ook komt het meer dan eens voord dat iemand vergeet dat je 2 kaarten uit je hand en 3 van het board moet gebruiken. Vier dezelfde in je hand vinden zij dus een tophand. Er is echter een groot probleem: niemand muckt op het einde, iedereen legt zijn kaarten open en dan laten ze de dealer kijken wie er wint.

Dit is een groot nadeel voor mij, telkens als ik denk een goede lo te hebben blijkt iemand weer een wheel te hebben, terwijl die persoon juist dacht dat zijn straight verloren had van de flush en hij zou zijn hand dus gemuckt hebben. Ik weet dus niet echt te winnen en daarom vraag ik na een aantal rondjes of het spel mag wisselen.

Een meerderheid is voor en dus gaan we over op de Texaanse variant. In de eerste hand maak ik echter een cruciale fout toen ik een goede lo dacht te hebben. Hilariteit alom.

De sfeer zit er goed in en terwijl de drankjes aan één stuk door aangeleverd worden begint de tafel lekker los te komen. 'Time flies when you're heaving fun' zegt het gezegde, en dat is ook hier het geval. Voor ik het weet sta ik zo'n zevenduizend in de plus. Ik geloof het zelf nog niet helemaal maar het schijnt echt waar te zijn.

Om even tot bezinning te komen sta ik even op van de tafel en loop naar Angel toe.

"You're on a roll, huh?"

"Yeah, I am doing well."

Ze glimlacht, een mooie lach, ze zou zo model kunnen zijn.

Ik kijk op mijn horloge en zie dat het rond half elf is.

Dan stelt ze een vraag waar ik alleen maar van had kunnen dromen:

"Hey, you wanna experience New York's nightlife?"

Ik glimlach lichtjes en kijk dromerig in haar ogen.

"Yeah, I'd love to," is natuurlijk mijn antwoord "I'll quit the game right now."

Aangezien ik in de big blind zit besluit ik deze laatste hand ook nog maar te spelen. Ik krijg A 6 suited waarmee ik een aasje flop. Ik bet en wordt geraised door de man die mij het geld geleend heeft. De rest fold en ik ben alleen over met de man. Ik heb het gevoel dat ik beat ben, dit is dus de perfecte mogelijkheid om indirect mijn tienduizend terug te geven aan de man. Ik reraise, hij reraiset en ik reraise weer. Zo gaat het door tot de river waar ik na het geraise call zodat ik precies tienduizend heb ingelegd. Ik leg mijn paar azen open.

Een naar gevoel kruipt over me heen. De man legt zijn kaarten niet meteen open maar kijkt nog even in zijn hand. Hij schudt zijn hoofd en muckt de kaarten.

"Well played, kid."

Shit, in plaats van de tienduizend teruggeven te hebben, heb ik juist nog eens tienduizend van hem gepakt. Ik weet niet wat ik moet zeggen en kijk verschrikt achterom naar Angel, die op haar horloge tikt. We moeten gaan, maar ik kan eigenlijk helemaal niet gaan.

"I believe someone is waiting for you." zegt de man echter tegen me.

"Yeah, I gotta go, I'm sorry guys."

"Waar ga je naartoe?" vraagt mijn vader.

"Oh, ik krijg van Angel een rondleiding door New York."

"Ok, maak je het niet te laat, we moeten morgen vroeg weg."

"Is goed pap"

Mijn chips worden opgestapeld door een uit het niets verschenen werknemer. Ik heb twee racks met $10.000, en eentje met $8.000,-. Ik loop naar de man toe die mij de tien gegeven heeft en reik hem een rack van $10.000,- aan.

"I believe this is yours" zeg ik.

De man barst in lachen uit, de rest van de tafel lacht mee. Ik begrijp de grap niet.

"No, no kid, it's definitely yours!" buldert de man.

"But sir, I've made enough money tonight so I insist on you having it back."

Er wordt nog harder gelachen, ik kijk naar mijn vader, hij lacht even hard mee.

"Okay, if you insist on it!"

Hij pakt het geld aan. Dan voegt hij er aan toe:

"But kid, it's only playmoney!"

De puzzelstukjes vallen op zijn plaats. Nu begrijp ik het niveau van het spel, het rare karakter van de game, waarom ze allemaal niet serieus zijn en natuurlijk de 'ten-thousand dollar gift'. Playmoney, wat ben ik toch een ei. Ook ik schater het nu uit zodat we een mooi collectief lachmoment hebben.

Ik groet de mannen.

"Have fun, kid" zegt de man.

"Thanks sir, good luck to you guys."

Als ik de zaal inloop zie ik dat alle spelers naar de hoek kijken. Het lachen is hier inderdaad wel heel goed te horen. Geamuseerd kijken een aantal mij aan. Eentje zegt tegen me:

"Playmoney, huh?"

De hele zaal lacht me uit. Ik ken nu het gevoel dat je door de grond wil zakken.

Snel loop ik met Angel het casino uit. In de lounge kom ik er echter achter dat ik nog steeds de chips op mijn arm heb staan. Ik heb geen zin om weer terug te gaan door de cardroom, daarom loop ik naar de bar en zet de chips op de bar.

"I think you know what to do with this" zeg ik tegen de barman.

"Sir?" zegt de man.

Maar ik heb geen aandacht meer voor hem, ik wil weg hier, ik wil alleen zijn, alleen met Angel.

"That was embarassing." merkt Angel op

"Tja…" is mijn Nederlandse reactie hier op.

"Are you ready to go?" vraagt ze.

"I am" antwoord ik "lets have fun."

Het is 8 uur 's ochtends als ik samen met mijn vader het hotel uitloop. De New York reis is weer voorbij. Met gemengde gevoelens kijk ik terug op een mooie week.

Ik stap met mijn vader een taxi in.

"JFK, please" zegt hij

"So where are you headed?"

"I'm goin' to Vegas."

"Vegas huh?"

"Yeah"

"Good luck, man"

People insist on calling it luck.

"Thanks"

Tja, ik herinner me de woorden van Frank Sinatra: "If I can make it there, I'll make it anywhere". Misschien zijn mijn cashgame overwinningen hier een voorteken voor een goede pokercarrière. Wie weet maak ik het ook wel in Las Vegas. Maar misschien kan ik ook maar beter realistisch blijven.

"We are headed for The Netherlands sir"

"The Netherlands? Where's that?"

"Oh, that's close to Belgium sir."

"Aahaa…"

We rijden ondertussen door de drukke New Yorkse straten. Het is en blijft prachtig. De wolkenkrabbers wisten mijn hart te veroveren. We rijden het Empire State Building voorbij. Ik wil er bijna naar zwaaien. Misschien moet ik hier maar gaan studeren.

"Hoe was het trouwens gisteren met Angel?" vraagt mijn vader opeens.

"Leuk, heel leuk…"

Hij lacht even.

"Je hebt een hoop respect gekregen door die tienduizend terug te geven." zegt hij.

"Hoe bedoel je?" vraag ik verbaasd.

"Nou, menigeen was gewoon weggelopen met dat geld hoor."

"Maar het was toch playmoney?"

Hij lacht.

"Ja, die was goed hè. Nou, ik heb mijn reis weer terugverdiend. Jou achttien kun je wel gebruiken voor je studie."

"Ja, ik denk dat ik het ga gebruiken om hier te studeren."

"Goed idee, waar heb je het geld eigenlijk gelaten?"

"Oh… ik," ik wordt gelukkig onderbroken omdat de taxi stopt, we zijn bij het vliegveld.

Als een geest loop ik door de gangen van het vliegveld.

Ik realiseer me dat ik de grootste fout van mijn leven heb gemaakt. Een barman is nu $18.000,- rijker door mijn stomheid, over hoge fooien gesproken. Wat een banaan ben ik toch. 18.000 dollar!

Mijn telefoon gaat. Het is Angel, mijn humeur knap meteen op.

"Hi doll!"

"Hey, are you leaving already?"

"I'm at the airport right now."

"Wow, I'm already missing you."

"I miss you too"

"I had a great night yesterday."

"Me too, honey."

"Hey, I left you something in your jacket."

Ik zoek in mijn binnenzak en vind iets zachts. Het is een zwart kanten bh van Victoria's Secret.

"Thanks, but I don't think it fits me"

"Well, then you have a reason to visit me again"

"Oh, I definitely will. But I gotta go now, I love you."

"I love you too, bye."

"Bye doll."

Wat loop ik nou te zeiken over dat geld. Geld maakt niet gelukkig, Victoria's Secret wel.

Misschien ben ik over een paar maanden al weer terug, als het studiejaar begint. Wie weet kan ik mijn geld wel verdienen als pokerspeler in de club.

In het vliegtuig kan ik nog net zien hoe de opkomende zon de New Yorkse skyline in een gouden gloed verhult. De Empire State steekt fier boven de rest uit. The sky is the limit.

LEES MEER

Comments

  • Soekinho Soekinho

    Nice bump.

    Het verhaal blijft top Thumb Up

  • abuseAA abuseAA

    top verhaalSmile

  • bartvz bartvz

    graag gedaan boyss :H , vond het idd ook weer mooi om x te lezen

Lees 9 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook