WSOP RECAP XL

  • Dimitri TholenDimitri Tholen
WSOP RECAP XL 0001

Even naar de WSOP...

Vrijdag, 01:00 uur

Over vijf uur alweer de deur uit richting Schiphol en ik lig in mijn bed naar het plafond te staren. Dat is ook niet zo gek, want vier weken lang nachtdiensten draaien gaat in je systeem zitten. Slapen zal er dus wel niet inzitten en ik besluit maar weer uit bed te kruipen en een marathon pay-per-view films te gaan kijken.

Gelukkig heb ik een lieve vriendin, want ze houdt me deze nacht gezelschap en na acht bakken koffie en tweeënhalve B-film pakken we om zes uur mijn spullen bij elkaar en vertrekken we met de auto naar het vliegveld. Ik heb op dit moment ongeveer 50 uur slaap gemist en zie er dus lekker gezond uit. Maar we zijn geen mietjes, dus even de halve wereld overvliegen kan er ook nog wel bij.

Vrijdag, 08:00 uur

Ik voel iets trillen in m'n broekzak en begin me ineens zorgen te maken. Heeft het vele gebrek aan slaap dan eindelijk een lichamelijke reactie uitgelokt of ben ik zo duf dat ik me dingen ga verbeelden? Gelukkig geen van beiden, want het blijkt de buzzer van m'n telefoon te zijn. Ik vraag me niet eens af wie me in godsnaam zo vroeg zou willen bellen en antwoord met "Mjah?". Het is Maarten, de videoman die met mij meegaat richting de WSOP om daar leuk beeldmateriaal te schieten voor Pokernews. We hadden boven in de terminal afgesproken, maar ik vertel hem dat ik nog even beneden m'n koffie zit te drinken. Maarten blijkt de moeilijkste niet te zijn en komt met vriendin naar de koffieshop waar ik met mijn vriendin aan een tafeltje zit.

Een paar minuten later is het dan toch tijd om richting de gate te gaan en ik neem afscheid van mijn vriendin die, na een nacht wakker gebleven te zijn –en mij naar Schiphol heeft gereden, nog even een dag moet gaan werken. Wat een tijgers zijn wij.

Vrijdag, 10:00 uur

"We are now boarding the rest of the passengers", roept de baliejuffrouw door de speaker. Ik lag inmiddels bijna op één oor, want eerst mochten alle business class passagiers boarden, toen de ouderen, vervolgens de eerste tien rijen, de tweede tien rijen, de mensen met meer dan 1,000 frequent flyer points en de winnaars van de airport bingo, voordat wij – eindelijk – ook het vliegtuig inmochten. Die laatste passagiers waren Maarten, ik en een Koreaan.

Vrijdag, 10:30 uur

Daar zit ik dan. Natuurlijk aan het gangpad, want als ik iets wel haat dan is het moeten pissen als de persoon naast je ligt je pitten. Altijd dat dilemma; moet ik er overheen klimmen of 'm wakker maken? Ik had hier bij het inchecken al rekening mee gehouden en de voorkeur uitgesproken voor een gangpad seat.

We beginnen met taxiën en plotseling begint Maarten naast me heftig te hijgen. Eerst dacht ik dat hij een vliegofiel was, iemand die zo intens van vliegen geniet dat hij er bijna orgastisch van wordt, maar Maarten bleek geen grapje verteld te hebben toen hij mij op MSN liet weten niet zo goed tegen vliegen te kunnen. Nou goed, een beetje zwaar ademen voor het opstijgen kan geen kwaad, was mijn eerste reactie, maar toen Maarten vervolgens aankondigde niet in het vliegtuig te willen blijven werd ik toch wat ongerust. "Hey miss!", roept Maarten zo hard naar de stewardess dat ze het in de vliegtuigen die al opgestegen waren ook konden horen. Deze stewardess loopt in een drafje onze kant op en ik begin me een stuk beter te voelen. Zij is hier immers in getraind, dus als iemand Maarten kan kalmeren dan is zij het wel. Maar tot mijn grote verbazing rent ze ons voorbij met de mededeling "Sorry, i have to take my seat. We're taking off you know."

Ik tap maarten even op z'n dijbeen en zeg de verlossende woorden:"Komt best goed jongen. Wacht maar tot we de lucht in vliegen." Doh. Niet al te briljant, maar ik geloof niet dat hij er ook maar één woord van hoorde. En het bleek achteraf gelukkig mee te vallen, want toen we inmiddels boven het wolkendek uitstegen, kwam Maarten tot rust en zei hij de onvergetelijke woorden:"Dat viel eigenlijk best mee."

Vrijdag, 12:30 uur

SNUURRRRRKK.

Vrijdag 13:00 uur

Ik kan simpelweg niet slapen in een vliegtuig. Gedurende de hele reis dommel ik wat weg, maar wordt direct wakker van de pijn doordat alles continue klem zit. Ik ben bijna 2 meter lang, en vliegtuigen zijn daar niet op gebouwd. Die worden over het algemeen gebaseerd op Umpa Lumpa's en niet op lange Hollanders. De reis is dan ook een hel. Mijn geest wil koste wat het kost op shutdown gaan, maar mijn - in hevige pijn verkerende - lichaam laat dat niet toe.

Vrijdag, 21:30 uur

We stappen brak uit het vliegtuig en moeten ons op Houston airport haasten om het vliegtuig richting Las Vegas te halen. Erg fijn als je vluchtnummer nergens is te vinden op de monitors, maar gelukkig redden we het nog op tijd en zitten we in no-time in ons niet bestaande vliegtuig richting het Walhalla van het poker.

De reis is kort en redelijk prettig. Maarten heeft weer wat paniekaanvalletjes, maar al een stuk minder als voorheen en zijn conclusie is dan ook dat 'het begint te wennen'. Ik ben blij voor die jongen, maar moet mijn aandacht verdelen tussen hem en een ietwat zielige Amerikaan die aan mijn andere zijde begint te vertellen dat hij eenzaam en alleen naar Vegas gaat om het er eens van te nemen na zijn scheiding.

Zaterdag, 01:30 uur – oftewel Vrijdag, 16:30 uur Vegas Time

We're here! Zomg! We snakken naar een sigaret en kunnen niet wachten tot we eindelijk onze bagage hebben en voor de deur van de terminal even een peukie kunnen doen.

Als twee blije kinderen grijpen we onze tassen van de band en haasten we ons richting de deur waar het zonlicht vandaan komt. Met vernieuwde energie storten we ons in de hitte van de woestijn en trekken direct wit weg. Ik krijg vlekken voor m'n ogen, m'n lippen drogen direct uit en voelen aan als papier en m'n longen hebben duidelijk last van de hete lucht die ik binnen adem. Het is ongeveer 45 graden en ik weet niet goed waar ik het zoeken moet. Laat ik maar beginnen in m'n tas, want daar zitten die verdomde peuken. Snel zo'n ding oproken en dan weer vlug de koele terminal in.

Vrijdag, 17:30 uur Vegas Time

Maarten blijkt een held te zijn, want hij heeft vervoer voor ons geregeld. Dat is ook wel nodig, want ik ben inmiddels zo'n 70 uur op. Na een korte wachttijd komt RasZi aangewandeld en lopen we richting de auto van Lisa. Het is gezellig en er worden gelijk plannen gemaakt om die vond te gaan bowlen en een limousine tour te nemen. Ik zit er bij als een figurant uit 'Dawn of the dead', maar ben toch redelijk fris en de plannen lijken me prima.

Maarten en ik lopen eerst even naar het Rio om daar onze perskaarten op te halen en de sfeer te proeven. Het is gigantisch druk en bizar groot in het Rio, maar nu begint het toch wel te kriebelen. Vanessa Rousso wandelt voorbij met een bak patat, Greg Raymer zit in de Starbucks en we zien hier en daar wat semi-bekende pro's rondwandelen. Lachen.

Vrijdag, 19:00 uur Vegas Time

Ik steek de pinpas in het slot van mijn hotelkamer en spring direct onder de douche. Lekker even een avond genieten van alles wat Vegas te bieden heeft, namelijk drank en overkill. Zover komt het echter niet. Ik moet toch toegeven aan de vermoeidheid en aangezien ik de volgende dag al gelijk een dienst van 15 uur moet draaien, besluit ik lekker op bed te gaan liggen en die opgespaarde wallen onder m'n ogen weg te slapen.

Ik zap wat door de TV zenders en besluit nog even een verborgen camera programma a la Peter R. de Vries de kijken. Vieze trailer-trash Amerikanen die via Internet afpreken met meisjes van 14 om er sex mee te hebben, maar worden opgewacht door 17 man politie en een over-the-top televisie presentator die meer op Hans van der Togt lijkt, dan op Peter R. Ik lach me ziek.

Zaterdag, 12:30 uur

Brak, dat ben ik. Maar wel uitgeslapen. Klaar om de WSOP te gaan verslaan. M'n geest is nog niet zo helder, maar dat komt hopelijk gedurende de dag nog wel. Lawrence klopt op de deur van mijn hotelkamer en samen besluiten we eerst even een lekker (vet) ontbijtje naar binnen te werken en dan aan de slag te gaan.

Zaterdag, 13:30 uur

The World Series of Poker. Eindelijk. Je kunt het vergelijken met de huishoudbeurs, maar dan zonder huishoudartikelen en ongeveer duizend keer zoveel mensen. Wat een bizarre zaal en wat een onmenselijk aantal pokertafels staan hier opgesteld. Het is werkelijk oogverblindend mooi. Als je van poker houdt is dit toch wel de ultieme ervaring. Mocht je dit lezen en heb je een seat gewonnen voor de Main Event, dan hoop ik niet dat je mensenschuw bent, want het is een dierentuin. Maar toch lijkt alles goed georganiseerd en is het verre van een chaos.

Met de perskaart kom je overal dus lopen we langs de tafels om eens te kijken welke Nederlanders er vandaag te vinden zijn in het $1,500 No Limit Hold'em event (#38). Al snel zien we Jorryt ' The Cleaner', Steve Wong, Marcel Luske, Noah Boeken, Rolf Slotboom, De Dal en nog enkele dutchies. Tijdens het wandelen zie je ook andere bekende gezichten zoals Joe Hachem, Chris Ferguson, Scotty Nguyen, etc. Nogmaals, we zijn duidelijk niet in het H.C.

We experimenteren wat met de geluidsrecorder en Maarten begint een kleine intro te filmen die je hieronder kunt bekijken.

Er doen aardig wat Nederlanders mee, maar het bloggen is goed te doen. We regelen met Tifanny Michelle van Pokernews.com dat ze Rolf Slotboom even interviewt (video is te vinden in de Video Gallery van Event #38) en houden iedereen scherp in de gaten.

Helaas is Marcel Luske de enige die deze dag overleeft, maar hoe! Hij staat er goed voor met zijn 106k en heeft de hele dag prima gespeeld. Noah speelde ook ijzersterk, maar zoals je in het blog kon lezen was het geluk gewoon weer niet aan zijn kant. Hij bleef er redelijk nuchter onder en weet dat je alleen goed kunt spelen en je geen invloed hebt op de coinflips, maar toch is het jammer dat hij de laatste tijd zo'n pech heeft.

Zondag 02:00 uur

Het is leeg in de Media Room. Iedereen is inmiddels vertrokken en ik tik nog even deze samenvatting van de afgelopen uren sinds ons vertrek uit Nederland. Als ik terugkijk op deze dag dan kan ik niet anders dan genieten van de sfeer en het hele circus. Het is hard werken, maar dat is niet erg. Elke minuut is genieten, ook al doen je voeten zeer van het vele lopen en kun je geen dikke reet meer zien.

Morgen, of eigenlijk dalijk, begint het lang verwachte $50,000 H.O.R.S.E. Championship Event met alle grote sterren uit het poker. Met een beetje geluk krijgen we er een aantal voor de camera en kan ik morgen tevens beginnen met de Pokernews Podcast. Als je niet weet wat een Podcast is; een Podcast is een soort radioprogramma, maar dan in MP3 vorm.

Vanaf nu ga je dus meer interactieve media op je af zien komen. We gaan de hele boel op video vastleggen en vragen interessante mensen (dus niet alleen de Nederlanders) voor onze microfoon. Live Reporting wordt ge-supersized.

Maar eerst even slapen....

Tot morgen.

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook